Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι τη βροχή
έχει εκείνο το κάψιμο στο σώμα σαν πέφτει
κι ανακατεύει τον ιδρώτα με τις σταγόνες της
λασπόνερα απλώνουν στο σώμα το ταλαίπωρο

θλιβερό ταίριασμα…
Πού να καθαρίσει την ψυχή τέτοιο μαντζούνι
και φεύγει τρέχοντας η Άνοιξη
που μόνο να απλώνει γιασεμιού άρωμα γνωρίζει
μες στη βελούδινη νύχτα

Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι σαν ντύνεται
το τελευταίο του σακάκι και φορά κοντομάνικα
σου έρχεται εκείνο το αγέρι το απροσδόκητο
και σε βρίσκει με κατεβασμένα τα καλοκαιρινά

παγωμένη νύχτα…
πού να αντέξεις το κρύο της ψυχής με ένα σεντόνι
και φεύγει τρέχοντας ο Μάης
που μόνο να προμηνύει το καλοκαίρι έμαθε
σαν άνθιζε και το τελευταίο του λουλούδι…

Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι να αρνηθώ
το χειμώνα που επέλεξα καιρό να ζω
απελπισμένη εποχή που διάλεξα να κατοικώ
για να φοράω τη δυστυχία την αόρατη

σκοτωμένη ελπίδα…
πώς να ζεις με μια τόσο προδομένη ψυχή
και φεύγει τρέχοντας ο εαυτός
που μόνο καταστροφές και δεινά
έμαθε από μικρός να προσκαλεί…

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη