Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι τη βροχή
έχει εκείνο το κάψιμο στο σώμα σαν πέφτει
κι ανακατεύει τον ιδρώτα με τις σταγόνες της
λασπόνερα απλώνουν στο σώμα το ταλαίπωρο
θλιβερό ταίριασμα…
Πού να καθαρίσει την ψυχή τέτοιο μαντζούνι
και φεύγει τρέχοντας η Άνοιξη
που μόνο να απλώνει γιασεμιού άρωμα γνωρίζει
μες στη βελούδινη νύχτα
Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι σαν ντύνεται
το τελευταίο του σακάκι και φορά κοντομάνικα
σου έρχεται εκείνο το αγέρι το απροσδόκητο
και σε βρίσκει με κατεβασμένα τα καλοκαιρινά
παγωμένη νύχτα…
πού να αντέξεις το κρύο της ψυχής με ένα σεντόνι
και φεύγει τρέχοντας ο Μάης
που μόνο να προμηνύει το καλοκαίρι έμαθε
σαν άνθιζε και το τελευταίο του λουλούδι…
Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι να αρνηθώ
το χειμώνα που επέλεξα καιρό να ζω
απελπισμένη εποχή που διάλεξα να κατοικώ
για να φοράω τη δυστυχία την αόρατη
σκοτωμένη ελπίδα…
πώς να ζεις με μια τόσο προδομένη ψυχή
και φεύγει τρέχοντας ο εαυτός
που μόνο καταστροφές και δεινά
έμαθε από μικρός να προσκαλεί…
_
γράφει η Μάχη Τζουγανάκη
… πού να αντέξεις το κρύο της ψυχής
με ένα σεντόνι …
Θα ήθελα η πανέμορφη ποίησή σας Μάχη,
να ξεδιπλώνεται που και που και
σε πιο αισιόδοξους ουρανούς …
Εύχομαι να σας εμπνεύσει
γι ´ ακόμα μία φορά η προτροπή μου!
Καλημέρα σας!
Η αλήθεια είναι πως το ποίημα αυτό δεν είναι τόσο μελαγχολικό όσο ειρωνικό. Η πρόθεση ήταν να παρουσιάσω τον άνθρωπο εκείνο που συνεχώς βλέπει μαύρη τη ζωή ακόμα και μέσα στην οποία Άνοιξη ζει. Συχνά συναντάμε ανθρώπους που ντύνονται την…αόρατη δυστυχία και προσκαλούν μονάχα καταστροφές και δεινά…με το μυαλό τους…
Σέβομαι όμως την προτροπή σας και θα ήθελα να σας υποσχεθω πιο αισιόδοξους ουρανούς μα όταν η ψυχή πιάνει το μολύβι εκείνη αποφασίζει αν θα κρεμαστεί από ένα μαύρο ή ένα άσπρο σύννεφο… είναι πολλά τα παλλομενα συναισθήματα….Σίγουρα θα ήθελα κι εγώ να βλέπω την ποίηση μου σε πιο αισιόδοξους δρόμους μα η ποίηση είναι κομμάτι ψυχής πότε φωτίζει και δίνει το φως και στους άλλους πότε σκοτεινιαζει και κλείνει την πόρτα….
την καλησπέρα μου…
Μάχη είτε θλίψη, είτε χαρά,
είτε μοναξιά, είτε τραγούδι…
Όλα τόσα υπέροχα, εκφραστικά,
λυρικά…
Δοσμένα μέσα από το φίλτρο της
ηλιόμορφης ψυχής σου!!
Σε ευχαριστώ Ελένη μου…