Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι…

30.05.2015

 

 

 

Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι τη βροχή
έχει εκείνο το κάψιμο στο σώμα σαν πέφτει
κι ανακατεύει τον ιδρώτα με τις σταγόνες της
λασπόνερα απλώνουν στο σώμα το ταλαίπωρο

θλιβερό ταίριασμα…
Πού να καθαρίσει την ψυχή τέτοιο μαντζούνι
και φεύγει τρέχοντας η Άνοιξη
που μόνο να απλώνει γιασεμιού άρωμα γνωρίζει
μες στη βελούδινη νύχτα

Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι σαν ντύνεται
το τελευταίο του σακάκι και φορά κοντομάνικα
σου έρχεται εκείνο το αγέρι το απροσδόκητο
και σε βρίσκει με κατεβασμένα τα καλοκαιρινά

παγωμένη νύχτα…
πού να αντέξεις το κρύο της ψυχής με ένα σεντόνι
και φεύγει τρέχοντας ο Μάης
που μόνο να προμηνύει το καλοκαίρι έμαθε
σαν άνθιζε και το τελευταίο του λουλούδι…

Τον Μάιο περισσότερο φοβάμαι να αρνηθώ
το χειμώνα που επέλεξα καιρό να ζω
απελπισμένη εποχή που διάλεξα να κατοικώ
για να φοράω τη δυστυχία την αόρατη

σκοτωμένη ελπίδα…
πώς να ζεις με μια τόσο προδομένη ψυχή
και φεύγει τρέχοντας ο εαυτός
που μόνο καταστροφές και δεινά
έμαθε από μικρός να προσκαλεί…

 

_

γράφει η Μάχη Τζουγανάκη

Ακολουθήστε μας

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Εγκαίνια του καλοκαιριού

Τα τζάμια του παραθύρου ένα χέρι καθαρίζει, λες καθαρίζει τον ουρανό, τα σύννεφα του χειμώνα.   Το ημερολόγιο κρέμεται στον τοίχο.  Η μαθήτρια σε ένα τετραγωνάκι εκεί γράφει: «μέρα με ήλιο!».   Φυσάει αέρας δροσερός και ο ανεμοδείχτης τιμόνι που στριφογυρνάει στης...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Παναγιώτης Σκοπετέας

    … πού να αντέξεις το κρύο της ψυχής
    με ένα σεντόνι …

    Θα ήθελα η πανέμορφη ποίησή σας Μάχη,
    να ξεδιπλώνεται που και που και
    σε πιο αισιόδοξους ουρανούς …

    Εύχομαι να σας εμπνεύσει
    γι ´ ακόμα μία φορά η προτροπή μου!

    Καλημέρα σας!

    Απάντηση
  2. Μάχη Τζουγανάκη

    Η αλήθεια είναι πως το ποίημα αυτό δεν είναι τόσο μελαγχολικό όσο ειρωνικό. Η πρόθεση ήταν να παρουσιάσω τον άνθρωπο εκείνο που συνεχώς βλέπει μαύρη τη ζωή ακόμα και μέσα στην οποία Άνοιξη ζει. Συχνά συναντάμε ανθρώπους που ντύνονται την…αόρατη δυστυχία και προσκαλούν μονάχα καταστροφές και δεινά…με το μυαλό τους…

    Σέβομαι όμως την προτροπή σας και θα ήθελα να σας υποσχεθω πιο αισιόδοξους ουρανούς μα όταν η ψυχή πιάνει το μολύβι εκείνη αποφασίζει αν θα κρεμαστεί από ένα μαύρο ή ένα άσπρο σύννεφο… είναι πολλά τα παλλομενα συναισθήματα….Σίγουρα θα ήθελα κι εγώ να βλέπω την ποίηση μου σε πιο αισιόδοξους δρόμους μα η ποίηση είναι κομμάτι ψυχής πότε φωτίζει και δίνει το φως και στους άλλους πότε σκοτεινιαζει και κλείνει την πόρτα….

    την καλησπέρα μου…

    Απάντηση
  3. Ελένη Ιωαννάτου

    Μάχη είτε θλίψη, είτε χαρά,
    είτε μοναξιά, είτε τραγούδι…
    Όλα τόσα υπέροχα, εκφραστικά,
    λυρικά…
    Δοσμένα μέσα από το φίλτρο της
    ηλιόμορφης ψυχής σου!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου