Το άγραφο χαρτί

13.02.2019

– Γράψε…

– Και τι να γράψω; Την ιστορία της ζωής μου;

– Βρε, πιάσε χαρτί και μολύβι, είσαι και της παλιάς σχολής, παλιομοδίτισσα που λέμε, και γράφε.

– Τι ωραία που τα λες. Εσύ γιατί δεν γράφεις;

– Έλα μου, ντε. Που αν έπιανα μολύβι και χαρτί, θ’ αναστέναζαν και τα βουνά μαζί με τους κάμπους…

– Και γιατί δεν το κάνεις;

– Πας καλά; Με τόση κατήφλα που υπάρχει, να βάλω κι άλλη;

– Γιατί; Τόσο πικραμένη ιστορία θα γράψεις;

– Πλάκα έχεις. Λες και δεν ξέρεις. Έχω κάτι άλλο να γράψω;

– Πώς δεν έχεις… Έχεις την υγειά σου, έχεις την οικογένειά σου, έχεις ένα πιάτο φαΐ κι ένα κρεβάτι ν’ απλώσεις την κορμάρα σου…

– Έχω, πώς δεν έχω. Έχω κι άλλα, όμως.

– Όπως;

– Έχω δάνειο, έχω ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, εφορία και ΕΝΦΙΑ. Α, ξέχασα, έχω και κοινόχρηστα, πρέπει να φάω, να ντυθώ κι έχω και το παραπανίσιο έξοδο: τα τσιγάρα μου…

– Έλα, μωρέ. Αυτά τα έχουμε όλοι.

– Αυτό το ξέρω. Για καινούριο μου το λες ή είπα πως είμαι η μοναδική με όλα τούτα τα προνόμια;

– Και λοιπόν; Πρέπει να γράψεις για όλα αυτά; Πρέπει να θυμίζεις στον καθένα τα προβλήματά του;

– Αυτό δεν σου λέω κι εγώ;

– Εσύ μου λες να γράψω εγώ. Μήπως δεν έχω τα ίδια προβλήματα; Τι θέλεις, δηλαδή, να γράψω;

– Σκάρωσε κάτι εύθυμο, ρε παιδάκι μου.

– Πού να το βρω, καρδούλα μου, για να το σκαρώσω; Πού να παραγγείλω τα πρώτα υλικά; Κι ύστερα, αφού εσύ ξέρεις την συνταγή, γιατί δεν το σκαρώνεις;

– Τι λες, μωρέ; Πού να βρω τη διάθεση για χιούμορ; Μου τελείωσε. Πάπαλα, που λένε. Κι αφού έβλεπα πως το σακί άδειαζε, δεν πήγα ν’ αγοράσω κανένα κιλό, να μου βρίσκεται, να το έχω καβάτζα…

– Και τότε πώς μου λες να γράψω εγώ;

– Αφού δεν μπορώ εγώ, θα μπορείς εσύ. Έτσι δεν γίνεται πάντα; Όταν κάπου μπερδεύομαι, εσύ, σαν σανίδα σωτηρίας, με ξεμπερδεύεις.

-.Ποτέ, όμως, στο γράψιμο.

– Χαχαχα! Ξέρεις πόσες φορές σε έχω κλέψει κι έχω φτιάξει δική σου ιδέα, όταν κουβεντιάζουμε, σαν δική μου;

– Μα αυτό δεν θεωρείται κλοπή. Θα ήταν, αν ετοιμαζόμουν να σκαρώσω, όπως λες, κάτι, το μοιραζόμουν μαζί σου κι εσύ το επόμενο λεπτό έφτιαχνες την ιστορία που σου είχα εκμυστηρευτεί.

– Ναι, αυτό είναι χοντρή κλεψιά. Εγώ μιλάω για μια καραμέλα ή ένα κομματάκι σοκολάτας. Τόσο μικρή κλεψιά…

– Ορίστε! Βρήκες θέμα! Γράψε, λοιπόν, εσύ για την κλοπή, την αιτία της και βάλε της και κανένα χαμόγελο. Κι έτοιμη η ιστορία σου!

– Εγώ δεν μπορώ και το ξέρεις. Αφού, λοιπόν, βρήκες το σχέδιο, κέντησέ το. Άντε, να το διαβάσω και να καμαρώσω πάλι! Φεύγω, για να σ’ αφήσω να το σκαρώσεις!…

– Θεοπάλαβη καρδούλα μου, εσύ!…

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια 

 

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Η βαλίτσα και το αλεξικέραυνο

Ούτε οι κατασκοπίες μού αρέσουν – χρειάζεται κάποιος να έχει μεγάλες αντοχές, τόσο σωματικές όσο και ψυχικές για ένα τέτοιο μπλέξιμο- ούτε μυστήρια και οι ίντριγκες, τα μαχαιροβγάλματα και τα τρομοκρατικά κτυπήματα πίσω από κατεβασμένες κουκούλες και οδοφράγματα από...

Νόστος

Νόστος

Η Λουκρητία αγουροξυπνημένη και πατώντας στις μύτες των ποδιών της για να μην ταράξει τον Γιάννη, προχωρά προς προς τον γωνιακό μπουφέ του δωματίου, στο σεντούκι με τις αναμνήσεις. Ανοίγει το κάτω συρτάρι και κρατά στα χέρια της μια πολύτιμη φωτογραφία, αδιάψευστο...

Το μήνυμα ελήφθη

Το μήνυμα ελήφθη

Μάταια έψαχνε να βρει τον ταχυδρόμο να τον ρωτήσει. Δεν ήταν πουθενά, ώσπου πληροφορήθηκε ότι άλλαξε γειτονιά. Μετά εξαφανίστηκε. Αγνοούμενος. Τα ίχνη του χάθηκαν για πάντα. Ίσως να γνώριζε κάτι το λευκό περιστέρι. Όταν το αντάμωσε μόνο λευκό δεν ήταν. Μαύρα τα είχε...

Η διάσταση

Η διάσταση

«Έχω μια βιβλιοθήκη» της είπα. «Αξίζει να τη δεις».  «Έλα τώρα»! απάντησε και πήρε εκείνο το ύφος το ενοχλημένο, όταν πιέζεται για κάτι που δε θέλει. «Πιστεύεις πως μπορώ να χάνω το χρόνο μου με βιβλία; Δεν με ενδιαφέρουν. Κάτι άλλο πρέπει να βρω, να περνάω τις...

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Να βλέπω το Θεό…

Να βλέπω το Θεό…

- γράφει ο Κώστας Θερμογιάννης - Είχε ανάγκη την παρουσία του, έστω και βουβή. Οι Παρασκευές ήταν δύσκολες, άλλαξαν όλα από τότε που εκείνος έφυγε από κοντά της μια Παρασκευή βράδυ, ένα φθινόπωρο σαν και τούτο, μουντό κι αφιονισμένο σαν τα λυσσασμένα σκυλιά που...

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Αυτά τα αβέβαια χρόνια

Ο Παύλος δεν ήταν ξεκούραστος. Άφησε το βλέμμα του να περιπλανηθεί για λίγο στις αφίσες του φοιτητικού του διαμερίσματος και στο ομοίωμα ανθρώπινου σκελετού που στόλιζε το γραφείο του και στη σκέψη του άφηνε τον εαυτό να τον φαντάζεται να καθαρίζει τη βρωμιά που...

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της

_ γράφει η Μαργαρίτα Κτωρίδου - «Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής σου!». Έτσι της έλεγαν όλοι. Μα εκείνη δεν ένιωθε έτσι. Η πιο ευτυχισμένη μέρα της ζωής της είχε περάσει. Ξημέρωσε κι έφυγε μαζί του. Η Μένη. Πού είναι η Μένη;  Τη βρίσκει πάνω από το τραπέζι -φυσικά. Η...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου