Το άγραφο χαρτί

13.02.2019

– Γράψε…

– Και τι να γράψω; Την ιστορία της ζωής μου;

– Βρε, πιάσε χαρτί και μολύβι, είσαι και της παλιάς σχολής, παλιομοδίτισσα που λέμε, και γράφε.

– Τι ωραία που τα λες. Εσύ γιατί δεν γράφεις;

– Έλα μου, ντε. Που αν έπιανα μολύβι και χαρτί, θ’ αναστέναζαν και τα βουνά μαζί με τους κάμπους…

– Και γιατί δεν το κάνεις;

– Πας καλά; Με τόση κατήφλα που υπάρχει, να βάλω κι άλλη;

– Γιατί; Τόσο πικραμένη ιστορία θα γράψεις;

– Πλάκα έχεις. Λες και δεν ξέρεις. Έχω κάτι άλλο να γράψω;

– Πώς δεν έχεις… Έχεις την υγειά σου, έχεις την οικογένειά σου, έχεις ένα πιάτο φαΐ κι ένα κρεβάτι ν’ απλώσεις την κορμάρα σου…

– Έχω, πώς δεν έχω. Έχω κι άλλα, όμως.

– Όπως;

– Έχω δάνειο, έχω ΔΕΗ, ΟΤΕ, ΕΥΔΑΠ, εφορία και ΕΝΦΙΑ. Α, ξέχασα, έχω και κοινόχρηστα, πρέπει να φάω, να ντυθώ κι έχω και το παραπανίσιο έξοδο: τα τσιγάρα μου…

– Έλα, μωρέ. Αυτά τα έχουμε όλοι.

– Αυτό το ξέρω. Για καινούριο μου το λες ή είπα πως είμαι η μοναδική με όλα τούτα τα προνόμια;

– Και λοιπόν; Πρέπει να γράψεις για όλα αυτά; Πρέπει να θυμίζεις στον καθένα τα προβλήματά του;

– Αυτό δεν σου λέω κι εγώ;

– Εσύ μου λες να γράψω εγώ. Μήπως δεν έχω τα ίδια προβλήματα; Τι θέλεις, δηλαδή, να γράψω;

– Σκάρωσε κάτι εύθυμο, ρε παιδάκι μου.

– Πού να το βρω, καρδούλα μου, για να το σκαρώσω; Πού να παραγγείλω τα πρώτα υλικά; Κι ύστερα, αφού εσύ ξέρεις την συνταγή, γιατί δεν το σκαρώνεις;

– Τι λες, μωρέ; Πού να βρω τη διάθεση για χιούμορ; Μου τελείωσε. Πάπαλα, που λένε. Κι αφού έβλεπα πως το σακί άδειαζε, δεν πήγα ν’ αγοράσω κανένα κιλό, να μου βρίσκεται, να το έχω καβάτζα…

– Και τότε πώς μου λες να γράψω εγώ;

– Αφού δεν μπορώ εγώ, θα μπορείς εσύ. Έτσι δεν γίνεται πάντα; Όταν κάπου μπερδεύομαι, εσύ, σαν σανίδα σωτηρίας, με ξεμπερδεύεις.

-.Ποτέ, όμως, στο γράψιμο.

– Χαχαχα! Ξέρεις πόσες φορές σε έχω κλέψει κι έχω φτιάξει δική σου ιδέα, όταν κουβεντιάζουμε, σαν δική μου;

– Μα αυτό δεν θεωρείται κλοπή. Θα ήταν, αν ετοιμαζόμουν να σκαρώσω, όπως λες, κάτι, το μοιραζόμουν μαζί σου κι εσύ το επόμενο λεπτό έφτιαχνες την ιστορία που σου είχα εκμυστηρευτεί.

– Ναι, αυτό είναι χοντρή κλεψιά. Εγώ μιλάω για μια καραμέλα ή ένα κομματάκι σοκολάτας. Τόσο μικρή κλεψιά…

– Ορίστε! Βρήκες θέμα! Γράψε, λοιπόν, εσύ για την κλοπή, την αιτία της και βάλε της και κανένα χαμόγελο. Κι έτοιμη η ιστορία σου!

– Εγώ δεν μπορώ και το ξέρεις. Αφού, λοιπόν, βρήκες το σχέδιο, κέντησέ το. Άντε, να το διαβάσω και να καμαρώσω πάλι! Φεύγω, για να σ’ αφήσω να το σκαρώσεις!…

– Θεοπάλαβη καρδούλα μου, εσύ!…

γράφει η  Αθηνά Μαραβέγια 

 

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Γιατρός στον τόπο του

Γιατρός στον τόπο του

Τον γιατρό τον γνώρισα σε κάποιο «μακρινό» παρελθόν, τότε που προσποριζόμουν τα προς το ζην ως επαρχιακός δημοσιογράφος. Γιατρός με την απόλυτη Ιπποκράτεια έννοια. Καρδιολόγος στο τοπικό Νοσοκομείο, εξαίρετος ως επιστήμονας και ως άνθρωπος. Κάποιος φίλος νοσηλευτής...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Βανίλια

Βανίλια

Μια πόρτα άνοιξε πίσω της. Ένιωσε τον βαρύ ίσκιο του να απλώνεται στο χώρο. Άκουσε την παλιά ψάθινη καρέκλα να τρίζει. Η αναπνοή της έμεινε να αφουγκράζεται. Ένα σούρσιμο κι ένα απαλό ρυθμικό χτύπημα των δακτύλων του στο τραπέζι. Έκανε να κινηθεί, μα τα πόδια της δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου