blood-hand_b

Έτρεχε μέσα στη νύχτα, άλλαζε δρόμους, έμπαινε σε παράδρομους και στενά χωρίς να ξέρει που πηγαίνει… δίχως προορισμό! Έτρεχε με το κορμί λουσμένο από τον ιδρώτα που έτρεχε κι αυτός χαράζοντας πορείες πάνω στο δέρμα του.

Τι είχε συμβεί…; Από ποιον έτρεχε να ξεφύγει…;

Το χάραμα θα έφτανε σε λίγο και το φως της μέρας θα φώτιζε τα γεγονότα που θα τον πρόδιδαν!

Έτρεμε από τρόμο, πόνο και αγωνία. Οι σφυγμοί του είχαν πιάσει κόκκινο, η ανάσα του λιγοστή, έμοιαζε με ανάσα μαραθωνοδρόμου που λίγο πριν το τέρμα, τον εγκατέλειπαν οι δυνάμεις του.

Το ολόγιομο φεγγάρι που τόση ώρα ακολουθούσε τα αβέβαια χνάρια του, εγκατέλειπε τη νύχτα δίνοντας τη σκυτάλη στο χάραμα.

Μόνο η πόλη που έμοιαζε με φάντασμα θα έστεκε για πάντα εκεί...θα έμενε ίδια κι απαράλλακτη… να ακολουθεί κάθε βήμα του και να ξυπνάει!

Έφτασε στο κέντρο. Εδώ η πόλη δεν κοιμόταν ποτέ!

Ο κόσμος θα τον έβλεπε... θα αφουγκραζόταν τους χτύπους τις καρδιά του... θα ακουμπούσε τον τρόμο του… θα μύριζε το αίμα που είχε στα χέρια του!...

Σταμάτησε…! Το φως του φεγγαριού που έγερνε στέλνοντας το τελευταίο του αντίο έπεσε σαν προβολέας θεάτρου πάνω στα χέρια του.

Το αίμα της ήταν ακόμη εκεί!!!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!