Το νου αδειάζω απ' τα γιατί

και την καρδιά απ' τα πρέπει

άγραφος χάρτης η ψυχή

στου κόσμου τον καθρέφτη.

Ξόδεψα την Ανατολή

σ' όνειρα προδομένα

και ήρθε η Δύση να μου πει

όσα καλά κρυμμένα

είχε η μοίρα φυλακτό

στου ποτηριού τον πάτο

μέλι πικρό ο στεναγμός

κι' η θύμηση κανέλλα

κι ο ψίθυρος μου σ' αγαπώ

στου ανέμου την κορδέλα.

Με χαμένο

στο πέλαγο βλέμμα

τη ζωή μου

ξεπλένω απ' το ψέμα

κι' ούτε μια σκέψη πια

σκοτεινή στης ψυχής το τοπίο

κύμα, γέλιο κι αρμύρα

δαχτυλίδι μου,

ένα βότσαλο πήρα

και σου λέω... αντίο

με του ήλιου το πλοίο.

 

 

«Στην αγκαλιά μου κράτησα τ' αταίριαστα του κόσμου

και φύλαξα το σ' αγαπώ για το ταξίδι φως μου...»

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!