Το νου αδειάζω απ’ τα γιατί

26.07.2015

 

 

Το νου αδειάζω απ' τα γιατί

και την καρδιά απ' τα πρέπει

άγραφος χάρτης η ψυχή

στου κόσμου τον καθρέφτη.

Ξόδεψα την Ανατολή

σ' όνειρα προδομένα

και ήρθε η Δύση να μου πει

όσα καλά κρυμμένα

είχε η μοίρα φυλακτό

στου ποτηριού τον πάτο

μέλι πικρό ο στεναγμός

κι' η θύμηση κανέλλα

κι ο ψίθυρος μου σ' αγαπώ

στου ανέμου την κορδέλα.

Με χαμένο

στο πέλαγο βλέμμα

τη ζωή μου

ξεπλένω απ' το ψέμα

κι' ούτε μια σκέψη πια

σκοτεινή στης ψυχής το τοπίο

κύμα, γέλιο κι αρμύρα

δαχτυλίδι μου,

ένα βότσαλο πήρα

και σου λέω... αντίο

με του ήλιου το πλοίο.

 

 

«Στην αγκαλιά μου κράτησα τ' αταίριαστα του κόσμου

και φύλαξα το σ' αγαπώ για το ταξίδι φως μου...»

 

_

γράφει η Ζωή Δικταίου

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

5 σχόλια

5 Σχόλια

    • Ζωή Δικταίου

      Με όση δύναμη έχει το πρώτο της ζωής μας ξύπνημα στο φως, σου εύχομαι Ελένη, την αγάπη αντίκρυ στον ήλιο και σε κύκλιους αληθινούς χορούς της χαράς να βρίσκεσαι, για να έχει λόγο η αιωνιότητα να φωτίζει τα βήματα, εκείνων που θέλουν να υψώνονται πέρα από τα ανθρώπινα…

      Απάντηση
  1. Μάχη Τζουγανάκη

    ..κι ο ψίθυρος μου σ’ αγαπώ
    στου ανέμου την κορδέλα…

    όμορφες εικόνες αέρινες…

    Απάντηση
    • Ζωή Δικταίου

      Είναι κάποια γεγονότα στη ζωή του καθενός μοναδικά. Τότε που νιώθουμε πως η ευτυχία δεν μας έχει προσπεράσει, αντιθέτως βαδίζει δίπλα μας. Τότε που ο έρωτας δεν αφήνει περιθώρια να παρερμηνευτεί, τότε που η αγάπη έχει αναγνωρισιμότητα κι αφήνει τα σημαδάκια της μ’ ένα γραμμένο σ’ αγαπώ σ’ ένα χαρτάκι ή μια ζωγραφιά ή στο νοτισμένο τζάμι. Τότε που ο χρόνος ακινητεί και δικαιώνει την αιωνιότητα μ’ ένα φιλί , μ’ ένα χάδι, μ’ ένα βλέμμα, με μια θύμηση ή μ’ ένα ματσάκι γιασεμιά, καμμιά φορά και με άνα αντίο… Μάχη.

      Απάντηση
  2. Μαρία Κ.

    Πάντοτε το Αντίο είναι πικρό. ..πολύ όμορφο το ποίημα σας!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου