Το σακουλάκι

16.12.2019

«Ισμήνη καλή μου, καιρό θέλω να σε ρωτήσω και όλο το ξεχνώ. Για πες μου σε παρακαλώ τι είναι αυτό το κομψό σακουλάκι, σαν πουγκί μού μοιάζει, που κουβαλάς πάντα μαζί σου έτσι και βγεις από το σπίτι σου; Μα είσαι ντυμένη για τη λαϊκή, μα είσαι ντυμένη για δεξίωση ή για θέατρο, μαζί με την κανονική σου τσάντα κουβαλάς και αυτό. Υποθέτω θα πρέπει να είναι τα κοσμήματά σου, το προσωπικό σου θησαυροφυλάκιο, το ιδιότυπο ‘’χρηματοκιβώτιό’’ σου. Για να το έχεις πάντοτε μαζί σου σαν τι άλλο να είναι και φοβάσαι να το αφήσεις μόνο του στο σπίτι; Όμως Ισμήνη μου δεν είναι επικίνδυνο; Θα σου το κλέψουν κάποια στιγμή έτσι που δίνεις στόχο, έτσι αυτοκόλλητο που είναι αυτό πια μαζί σου. Μπαμ κάνει από μακριά βρε κορίτσι μου. Πάντα το ίδιο. Δεν φρόντισες τουλάχιστον να το έχεις με παραλλαγές, άλλο τσαντάκι για το θέατρο, άλλο για τη λαϊκή, σαν συμπλήρωμα και παραξενιά γυναικείας αμφίεσης ας πούμε, ή και παραξενιά γηραιάς κυρίας. Πώς και δε σου το συνέστησαν οι θυγατέρες σου που ξέρω πόσο νοιάζονται για σένα; Εγώ πάντως τι να σου πω! Κάθε φορά, μα κάθε φορά που σε βλέπω να το κρατάς σφίγγεται η καρδιά μου από την αγωνία…»

«Άκου να σου πω Αλκμήνη μου Κατ’ αρχάς κάνω πως δεν άκουσα εκείνο το ‘’γηραιά κυρία’’. Όταν οι φίλες σου σού το θυμίζουν σκέψου τι θα πουν οι ξένοι. Ωχ Θεέ μου.

Και βρε κορίτσι μου (βλέπεις πώς εγώ σε αποκαλώ;) αφού νιώθεις τέτοιο άγχος τόσο για την δική μου ασφάλεια όσο και αυτή του σακουλιού μου γιατί δεν με ρώτησες τόσον καιρό; Περίμενες πρώτα να μού συμβεί κάτι και μετά; Δεν θα φρόντιζα κι’ εγώ κάτι να κάνω, κάπως αλλιώς να χειριστώ το θέμα; Ομολογώ ότι ουδέποτε πέρασε από το μυαλό μου ότι θα κινούσα την περιέργεια ακόμη και μιας φίλης μου όπως εσύ. Αλλά βρε Αλκμήνη μου για τόσο θεόχαζη πια με έχεις; Αυτά όλα που σκέφτηκες ΕΣΥ, ΕΓΩ δεν θα είχα την στοιχειώδη εξυπνάδα να τα σκεφτώ; 

Μού θυμίζεις την αγαπημένη μου Άγκαθα Κρίστη. Έψαχναν που λες να βρουν ένα επίσημο υπουργικό έγγραφο σε ένα φάκελο του υπουργείου αλλά δεν το εύρισκαν στο σπίτι του υπουργού όσο και αν έκαναν το σπίτι άνω κάτω. Ως και τα πατώματα ξήλωσαν. Τίποτα. Κι όμως το γράμμα ήταν εκεί μπροστά τους σε πλήρη θέα (σαν το σακούλι μου ένα πράγμα) ΑΠΛΩΣ Ο ΦΑΚΕΛΟΣ ΉΤΑΝ ΓΥΡΙΣΜΕΝΟΣ Ο ΜΕΣΑ ΈΞΩ! Έτσι κι’ εγώ έχω εκτεθειμένη όλη μου την περιουσία και οι κλέφτες δεν το φαντάζονται!!!

Αυτό νομίζεις. Ε, Αλκμήνη;

Άκου λοιπόν φιλενάδα. Τα μεν κοσμήματά μου τα έχω σε θυρίδα στην τράπεζα και μια και κάναμε κουβέντα μια από αυτές τις ημέρες θα τα βγάλω να τα μοιράσω σε παιδιά και εγγόνια γιατί πια είναι καιρός, τα δε χρήματα,  ΠΟΙΑ ΧΡΗΜΑΤΑ; δεν έχω τόσα πολλά που να τα κουβαλώ και μαζί μου. Μια χιλιοκουτσουρεμμένη σύνταξη παίρνω όλη κι’ όλη του συγχωρεμένου του άντρα μου. Λες να με φτάνει για να έχω και κομπόδεμα που να φοβάμαι μπας και μού το κλέψουνε;»

«Μα τότε Ισμήνη μου; Τότε; Και επειδή ξέρω ότι είσαι ρομαντικός τύπος και ερωτικός συνάμα, -αυτά πάνε μαζί,- μπας και κουβαλάς την ερωτική αλληλογραφία την προ του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου που είχες με τον συγχωρεμένο τον Αντώνη σου;»

«Τώρα, προς τι αυτή η ειρωνεία Αλκμήνη μου; Τόσην ώρα το παίζουμε ‘’τσιγκολελέτα πράσινη κουφέτα’’ ή ‘’πούντο πούντο το δακτυλίδι, ψάξε ψάξε  δε θα το βρεις το δακτυλίδι που ΦΟΡΕΙΣ’’… Γούστο που το ‘χουμε μεγάλες γυναίκες, δεν νομίζεις;»

«Εγώ εκείνο που νομίζω είναι ότι τόσην ώρα περί άλλων τυρβάζεις. Το φέρνεις από δω το πας από κει, κουβέντα όμως για την ταμπακέρα κατά το κοινώς λεγόμενο».

«Βρε κουτό μην αρπάζεσαι Σε τυραννάω λιγάκι. Λες να μην σού πω τι κρύβω στο σακούλι μου; Αλλά να μην το βρεις; Σε είχα για πιο, πώς να το πω κομψά τώρα, πιο μέσα στα πράγματα της ζωής μας. Και ομολογώ ότι μού έδωσες μια γουστόζικη ιδέα του διαφορετικού σακουλιού ανά περίσταση. Σου συνιστώ το ίδιο να κάνεις κι’ εσύ, και όλοι όσοι διάβηκαν τον Ρουβίκωνα των εξήντα άντε εβδομήντα ετών συνάνθρωποί μας. Πάω να σου το φέρω να δεις τον θησαυρό που κρύβω κει μέσα».

Η Ισμήνη έφυγε για λίγο και έμεινε η Αλκμήνη μόνη να αναρωτιέται ποιαν έκπληξη της ετοίμαζε η φίλη της. Σαν πολύ παράξενη ήταν απόψε η καλή της η Ισμήνη. Και τι να σήμαινε αυτό που είπε ότι όλοι θα έπρεπε να έχουμε ένα τέτοιο σακουλάκι. Εκείνη δεν είχε δει καμία άλλη είτε γνωστή είτε άγνωστη με ένα παρόμοιο σακούλι υπό μάλης όπου και αν πήγαινε.  

Και να’ την η Ισμήνη.

Και να το περί ού ο λόγος κομψό σακουλάκι . 

«Αλκμήνη μου να θα το αδειάσω τώρα μπροστά σου αντί να κάθομαι και να σού αναλύω τι και πώς. Δεν μπορείς δε να φανταστείς τι εξυπηρέτηση θα μού κάνεις αν με βοηθήσεις να ανανεώσω τον θησαυρό μου». 

Και αδειάζει τα σακούλι. Κουτάκια διαφόρων χρωμάτων και μεγεθών πολλά από τα οποία μοιάζουν με αυτά που και η Αλκμήνη έχει στο σπίτι της. 

«Ε, δεν παίζεσαι με τίποτα κυρά μου, με τίποτα όμως. Και γιατί τα κουβαλάς μαζί σου; Σκοπεύεις κάποια στιγμή να τα καταπιείς όλα αυτά τα φάρμακα και να πας καλιά σου;»

«Το αντίθετο μάτια μου. Τα κουβαλώ επειδή τη ζωή μου την αγαπώ και τα θέλω για άμεση περίπτωση ανάγκης. Για καρδιακό επεισόδιο, για την πίεση, για την υπογλυκαιμία ή το σάκχαρο, για το αναπνευστικό μου, τον θυρεοειδή μου, για…»

«Καλά καλά. ΈΝΑ φαρμακείο σε μικρογραφία δηλαδή μέσα σε ένα κομψό σακουλάκι. Και γιατί παρακαλώ;»

«Γιατί Αλκμήνη μου έτσι και μού συμβεί κάτι, να έχω μαζί μου το σωτήριο χάπι. Στο Νοσοκομείο που θα με τρέξουν αμφιβάλλω αν εκείνη τη στιγμή το έχουν. Όπως βλέπεις έχω και ένα χαρτάκι μέσα όπου γράφω για όλες τις αρρώστιες που με ταλαιπωρούν αποφεύγοντας με τον τρόπο αυτόν να ταλαιπωρούμαι την κρίσιμη στιγμή με τα ερωτήματα των γιατρών που ενώ εγώ θα πεθαίνω εκείνοι θα θέλουν να τους πω το ιατρικό μου ιστορικό ντε και καλά. Να είμαι δηλαδή εγώ μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας και να τους διηγούμαι ιστορίες γι΄ αγρίους ή της Χαλιμάς, διαλέγεις και παίρνεις. Την έχω ζήσει την σκηνή. Δεν είναι προϊόν μυθοπλασίας αυτό που σού ομολογώ».

«Είσαι απίστευτη φιλενάδα. Έλα τώρα να δούμε ποια είναι τα λήξαντα και ποια τα προ των πυλών της λήξης. Τι να σού πω! Είναι σοφό, θα κάνω το ίδιο και γω. Δεν θα μπορούσα να το φανταστώ. 

Θησαυρό φανταζόμουν, μα στην ουσία δεν έπεσα και έξω. Κουβαλάς μαζί σου θησαυρό που σώζει τη ζωή σου…» 

 

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου

Ακολουθήστε μας

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ

ΦΟΝΙΣΣΑ ΜΕΤΑ (διήγημα) πολὺς δ᾽ ἅμ᾽ αὐτῷ προσπόλων ὀπισθόπους κῶμος λέλακεν, Ἄρτεμιν τιμῶν θεὰν ὕμνοισιν: οὐ γὰρ οἶδ᾽ ἀνεῳγμένας πύλας Ἅιδου, φάος δὲ λοίσθιον βλέπων τόδε ΙΠΠΟΛΥΤΟΣ, ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ Δεν πέθανε η Φραγκογιαννού από το μαύρο κύμα την ξέβρασε η θάλασσα, την...

Άνιση αντιπαλότητα

Άνιση αντιπαλότητα

Ήταν η δεύτερη γάτα που μου σκότωναν μέσα σε ελάχιστους μήνες. Και δεν ήταν από κάποια δικαιολογημένη αφορμή που να μπορούν να την επικαλεστούν. Ήταν η χαρά τους να σου προκαλούν στενοχώρια και να σε φέρνουν σε δύσκολη θέση. Ακόμη κι αυτοί που φαίνονταν αμέτοχοι όταν...

Σαπουνόφουσκες

Σαπουνόφουσκες

ΣΑΠΟΥΝΟΦΟΥΣΚΕΣ επώδυνος αποχωρισμός στον πεζόδρομο Έζησα τα πέντε πρώτα χρόνια της ζωής μου στον πεζόδρομο, στον οποίο βρισκόταν το προποτζίδικο του παππού και της γιαγιάς μου. Από πάνω ήταν το σπίτι μας.  Ήταν ένας ήσυχος πεζόδρομος μέσα στη μεγαλούπολη. Αν κάποιος...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη - Το αμφιθέατρο είναι τεράστιο. Ανεβαίνω τα σκαλιά προσπαθώντας να επιλέξω που θέλω να καθίσω σήμερα. Διαλέγω ένα από αυτά στην tρίτη σειρά από το τέλος. Όσο πιο ψηλά τόσο πιο μακριά από τα μάτια του καθηγητή. Εισαγωγή στη μυθολογία στις 8...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

Το τηλέφωνο της μοναξιάς

ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ. Μεγάλη εφεύρεση του ανθρώπου. Εκτός των πολλαπλών χρήσεών του και εφαρμογών, έχει γίνει απαραίτητο συμπλήρωμα, ας το πούμε κι’ έτσι, της καθημερινότητάς μας είτε μέσα στο σπίτι είτε έξω απ΄ αυτό. Αν τύχει και συμβεί κάποια βλάβη στο δίκτυο και δεν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου