Το σημείο

29.01.2017

woman_sea

Σε ένα σημείο στέκω. Εκείνο που δεν το ‘γγίζει καμιά εποχή. Καμιά ανέραστη επιθυμία. Που δεν το κουνά τίποτα φευγαλέο. Απαντά με σιωπή σε όσους μιλούν επιθετικά. Στέκει πάνω του ένας εαυτός ακατέργαστος και δυσπρόσιτος. Σε αυτό το σημείο που δεν ακουμπάς εύκολα. Κοφτερά τα σημάδια γύρω του. Γεμάτα από λόγια γρίφους, φύλακες της σκέψης που δε θα τους λύσεις εύκολα για να περάσεις το μονοπάτι που οδηγά λίγο πιο μέσα. Ετούτα τα σημεία γδαρμένα είναι. Φτωχά λαμποκοπούν το πλούτο τους και έχουνε δύναμη περισσή. Χτισμένη από τα χτυπήματα που απέκτησαν από τις αδυναμίες τους. Κάθε αδυναμία μια γιορτή στον αέρα. Σαν σφαίρα. Από εκείνες που δεν σκοτώνουν μα απλώνουν στον αέρα αφήνοντας προκλητικό τον ήχο τους. Δοκιμάζοντας τα αυτιά των υπολοίπων. Την τόλμη και το θάρρος τους.

Τούτο το σημείο δεν αγαπά τους φόβους. Γιατί από τούτους φτιάχτηκε. Κάθε που ξεπέρναγε σαν άλογο κάθε φράχτη από τούτους, διέλυε τις μικρές τους παράγκες. Φωτιά έριχνε και έκαιγε μια για πάντα οτιδήποτε νέκρωνε το τοπίο. Οτιδήποτε λογάριαζε αδύνατο το δυνατό. Μια αναπνοή μοναχά το δένει. Εκείνη που αγαπά να χορεύει στα πνεμόνια του. Εκείνη που φυσά και βγάνει απέξω ήχους μινωικούς, ήχους από άλλα χρόνια, από προγόνων και απογόνων αναπνοές μαζί.

Τούτο το σημείο θέλει κόπο και ιδρώτα. Και δεν το κατακτάς εύκολα. Θέλει μια διαδρομή από θυσίες και μια σειρά από σιωπές δύσκολες. Από ανοχές και αντοχές μαζί. Τράβα να δεις ποιος μπορεί. Κοίτα γύρω σου. Δε φτάνει κανείς εύκολα να έχει μια πατρίδα. Μια θέση σε τούτο το χώρο. Μα μοναχά κινείται σαν άστεγος από μέρος σε μέρος. Μετανάστης του μυαλού του. Μια θέση μιμείται κάθε φορά. Γεμίζει από σημεία δανεικά. Ερασιτέχνης ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί βουτά στο κενό και σωριάζεται όπου βρει κάθε φορά γεμίζοντας από πληγές.

Μα εγώ όλα τούτα κάποια στιγμή τα αρνήθηκα. Τα γεύτηκα και τα σιχάθηκα. Τα μίσησα με όλο μου τον εαυτό όταν κατάφερα να τον βρω. Δε με νοιάζει πια. Ούτε τι χρώμα αφήνω γύρω μου. Ούτε τι ματιές θα πέσουνε εδώ πάνω. Έπαψα χρόνια να ταιριάζω. Κι είπα πως όταν δεν ταιριάζεις, μια ολιά είσαι από το τέρμα. Από εκείνο το σημείο το ήρεμο. Που δεν χρειάζεται ελπίδες για να ελπίζει. Που δεν χρειάζεται να ελπίζει για να ζει.

Σε τούτο το σημείο στέκω. Μοναχικοί γυρνάμε όλοι εμείς και λίγοι. Μικρός ο κόσμος μας. Μα ας είναι δα... Το έμαθα χρόνια κι αυτό. Πως όταν διαφέρεις, ο κόσμος μακραίνει. Τα χέρια λιγοστεύουν. Οι μεγάλες κουβέντες φθείρονται. Θέλει καμιά φορά δυο κόσμους σκέψεις, δυο κόσμους βήματα για να βρεις το θάρρος να πλησιάσεις. Να δεχτείς. Να ακολουθήσεις.

Τούτο το σημείο δεν σε καλεί. Ούτε σε προσκαλεί. Ούτε θα σε προσκαλέσει να φτάσεις. Πρέπει να μην μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια. Πρέπει να σε τρώει η νύχτα. Να σε ενοχλεί το φεγγάρι. Να σε πειράζει το στρώμα. Να σε διαολίζει ένας εφιάλτης και να σε μαγνητίζει ένα όνειρο. Και όχι όποιο και όποιο όνειρο. Μα εκείνο το μικιό που σου λέει ή τώρα ή ποτέ!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Η ορθογραφία του σταχυού

Η ορθογραφία του σταχυού

Το σχολείο μας πάταγε στα πέλαγα. Ούτε γαλότσες, ούτε τίποτα: οι τοίχοι του βουλιάζαν αξυπόλυτοι στις άμμους των βυθών, κι εκεί δανά γλυκόβραζαν μέρα-νύχτα μέσα στ’ αλατοζούμι1 του Ιονίου. Χτισμένο ίσα-ίσα πάνω στα ριζά μιας πλαγιάς μούχλικης2, πέτσινης και καμένης,...

Περιστέρια

Περιστέρια

Όταν πιάνω να γράψω κάτι τις, το κύριο μέλημά μου είναι, αυτό το κάτι τις να μην είναι δυσάρεστο και γεμάτο μουρτζούφλα. Δεν το αντέχω αυτό το εμπόριο της θανατολατρείας και της απονιάς. Τα ξέρουμε όλα αυτά. Τα ζούμε στο πετσί μας επί καθημερινής βάσης και δεν είναι...

Σχέδια εξόντωσης

Σχέδια εξόντωσης

Τον κοίταξε βαθιά στα μάτια του τα μελιά και εκείνο που διέκρινε, πραγματικά την κατατρόμαξε. Αυτός από τη μεριά του, κατέβαλε προσπάθειες να κρύψει τις μύχιες σκέψεις και σχέδια που έκανε όχι επί χάρτου, αλλά κατ’ ευθείαν στο δόξα πατρί. Είναι πράγματι αλήθεια αυτό...

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Ο τελευταίος Νουρέγιεφ της χρονιάς

Θα ‘τανε τώρα μια δεκαριά μέρες, που οι αέρηδες δεν είχανε βάλει γλώσσα μέσα. Σκλήριζαν1, ετσακώνουνταν, στενάζανε, σφυρίζανε, παίζανε και τα πνευστά τους: και δώστου φλογέρα η Τραμουντάνα, και δώστου φυσαρμόνικα η Όστρια, ο Λεβάντες το σαξόφωνο κι ο Πουνέντες το...

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

Τα Χριστούγεννα της Ασφοδελιανής

-Και πες ότι τα πλάθω σαν καμπάνες ή σα σύννεφα ή σαν αστέρια. Πειράζει; -Πειράζει. Γιατί θα βγούνε παντόφλες, θα μείνουν άψητα και -μετά που θα τα τρως- μάντεψε ποιο κοριτσάκι θα γκρινιάζει ότι το πόνεσε η κοιλιά του. -Εγώ δεν είπα για παντόφλες. Κι αν, αντί για...

Τα πεντόβολα

Τα πεντόβολα

Τρεις μικροί φίλοι, ο Κωστής, ο Μανολιός και ο Γιωργής, ήταν αφοσιωμένοι εδώ και ώρα στο παιχνίδι τους, πού έλκυε την καταγωγή του από τα παλιά, στο πολύ βαθύ του χρόνου, εκείνον τον αρχαίο χρόνο και καθώς όλα έδειχναν, δεν θα είχε και πολλή ζωή πια. Ε, νισάφι πια,...

Καλό Παράδεισο

Καλό Παράδεισο

Ευθύς εξ αρχής το ξεκαθαρίζω, προς αποφυγήν παρερμηνειών: Δεν πιστεύω στα όνειρα σαν πηγή προφητείας των μελλούμενων. Μετ’ εμφάσεως έχω κατά καιρούς υποστηρίξει ότι τα όνειρα δεν είναι άλλο από ένα αποκύημα τού υποσυνειδήτου και εμείς οι σκηνοθέτες του, ακούσιοι μεν...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Εφη Γιωργάκη

    Αγαπώ τον τρόπο που με οδηγείς εκεί που θες. Και πάντα διαβάζω τα κείμενα σου πολλές φορές… Συνέχισε έτσι αγαπημένη.

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Ένα ποίημα είναι τούτος ο μονόλογος! Το “μπράβο’ Μάχη είναι πολύ λίγο. Για άλλη μια φορά λέξεις και συναισθήματα τα κέντησες πάνω στον καμβά των σκέψεών σου. Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    ¨Πως όταν διαφέρεις, ο κόσμος μακραίνει. Τα χέρια λιγοστεύουν¨. Δυνατός ο μονόλογος σου Μάχη μου, όπως του ταιριάζει, όπως σου ταιριάζει!!! Καλημέρα, μια όμορφη εβδομάδα σε όλους σας!!!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Πρόβαρα διάφορα σχόλια στο μυαλό μου μια, δυο, τρεις φορές…αδύνατον στάθηκε να βρω κάτι που να περιγράφει το πως ένιωσα διαβάζοντας ετούτον τον μονόλογο. Ξανά και ξανά και ξανά. Κι έτσι θα πως απλά πως σε ευχαριστώ!!Τόσο πολύ!!Την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  5. Χαρούλα Σμαρνάκη

    “Μοναχικοί γυρνάμε όλοι εμείς και λίγοι. Μικρός ο κόσμος μας. Μα ας είναι δα. Το έμαθα χρόνια κι αυτό. Πως όταν διαφέρεις, ο κόσμος μακραίνει. Τα χέρια λιγοστεύουν. Οι μεγάλες κουβέντες φθείρονται. Θέλει καμιά φορά δυο κόσμους σκέψεις, δυο κόσμους βήματα για να βρεις το θάρρος να πλησιάσεις. Να δεχτείς. Να ακολουθήσεις”.
    Το αγάπησα, από την αρχή μέχρι το τέλος…!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    “Τούτο το σημείο θέλει κόπο και ιδρώτα. Και δεν το κατακτάς εύκολα”. Κάποια στιγμή όλοι θα βρούμε το σημείο που θα σταθουμε… και θα το διαμορφωσουμε όπως εμείς θέλουμε. Εξαιρετικός ο μονόλογος σου Μάχη!! Συγχαρητήρια

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου