Το σημείο

29.01.2017

woman_sea

Σε ένα σημείο στέκω. Εκείνο που δεν το ‘γγίζει καμιά εποχή. Καμιά ανέραστη επιθυμία. Που δεν το κουνά τίποτα φευγαλέο. Απαντά με σιωπή σε όσους μιλούν επιθετικά. Στέκει πάνω του ένας εαυτός ακατέργαστος και δυσπρόσιτος. Σε αυτό το σημείο που δεν ακουμπάς εύκολα. Κοφτερά τα σημάδια γύρω του. Γεμάτα από λόγια γρίφους, φύλακες της σκέψης που δε θα τους λύσεις εύκολα για να περάσεις το μονοπάτι που οδηγά λίγο πιο μέσα. Ετούτα τα σημεία γδαρμένα είναι. Φτωχά λαμποκοπούν το πλούτο τους και έχουνε δύναμη περισσή. Χτισμένη από τα χτυπήματα που απέκτησαν από τις αδυναμίες τους. Κάθε αδυναμία μια γιορτή στον αέρα. Σαν σφαίρα. Από εκείνες που δεν σκοτώνουν μα απλώνουν στον αέρα αφήνοντας προκλητικό τον ήχο τους. Δοκιμάζοντας τα αυτιά των υπολοίπων. Την τόλμη και το θάρρος τους.

Τούτο το σημείο δεν αγαπά τους φόβους. Γιατί από τούτους φτιάχτηκε. Κάθε που ξεπέρναγε σαν άλογο κάθε φράχτη από τούτους, διέλυε τις μικρές τους παράγκες. Φωτιά έριχνε και έκαιγε μια για πάντα οτιδήποτε νέκρωνε το τοπίο. Οτιδήποτε λογάριαζε αδύνατο το δυνατό. Μια αναπνοή μοναχά το δένει. Εκείνη που αγαπά να χορεύει στα πνεμόνια του. Εκείνη που φυσά και βγάνει απέξω ήχους μινωικούς, ήχους από άλλα χρόνια, από προγόνων και απογόνων αναπνοές μαζί.

Τούτο το σημείο θέλει κόπο και ιδρώτα. Και δεν το κατακτάς εύκολα. Θέλει μια διαδρομή από θυσίες και μια σειρά από σιωπές δύσκολες. Από ανοχές και αντοχές μαζί. Τράβα να δεις ποιος μπορεί. Κοίτα γύρω σου. Δε φτάνει κανείς εύκολα να έχει μια πατρίδα. Μια θέση σε τούτο το χώρο. Μα μοναχά κινείται σαν άστεγος από μέρος σε μέρος. Μετανάστης του μυαλού του. Μια θέση μιμείται κάθε φορά. Γεμίζει από σημεία δανεικά. Ερασιτέχνης ακροβάτης σε τεντωμένο σχοινί βουτά στο κενό και σωριάζεται όπου βρει κάθε φορά γεμίζοντας από πληγές.

Μα εγώ όλα τούτα κάποια στιγμή τα αρνήθηκα. Τα γεύτηκα και τα σιχάθηκα. Τα μίσησα με όλο μου τον εαυτό όταν κατάφερα να τον βρω. Δε με νοιάζει πια. Ούτε τι χρώμα αφήνω γύρω μου. Ούτε τι ματιές θα πέσουνε εδώ πάνω. Έπαψα χρόνια να ταιριάζω. Κι είπα πως όταν δεν ταιριάζεις, μια ολιά είσαι από το τέρμα. Από εκείνο το σημείο το ήρεμο. Που δεν χρειάζεται ελπίδες για να ελπίζει. Που δεν χρειάζεται να ελπίζει για να ζει.

Σε τούτο το σημείο στέκω. Μοναχικοί γυρνάμε όλοι εμείς και λίγοι. Μικρός ο κόσμος μας. Μα ας είναι δα... Το έμαθα χρόνια κι αυτό. Πως όταν διαφέρεις, ο κόσμος μακραίνει. Τα χέρια λιγοστεύουν. Οι μεγάλες κουβέντες φθείρονται. Θέλει καμιά φορά δυο κόσμους σκέψεις, δυο κόσμους βήματα για να βρεις το θάρρος να πλησιάσεις. Να δεχτείς. Να ακολουθήσεις.

Τούτο το σημείο δεν σε καλεί. Ούτε σε προσκαλεί. Ούτε θα σε προσκαλέσει να φτάσεις. Πρέπει να μην μπορείς να κοιμάσαι τα βράδια. Πρέπει να σε τρώει η νύχτα. Να σε ενοχλεί το φεγγάρι. Να σε πειράζει το στρώμα. Να σε διαολίζει ένας εφιάλτης και να σε μαγνητίζει ένα όνειρο. Και όχι όποιο και όποιο όνειρο. Μα εκείνο το μικιό που σου λέει ή τώρα ή ποτέ!

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Αυτό το θηρίο, ο άνθρωπος

Μέρες τώρα βλέπω αριστουργήματα του παγκόσμιου κινηματογράφου με θέμα όσα τράβηξε η ανθρωπότητα από τους σημερινούς -και όχι μόνο- συμμάχους μας, τους Γερμανούς. Ασχήμια, απανθρωπιά, βαναυσότητα και ό, τι αρρωστημένο μπορεί να γεννήσει το μυαλό του...

Σε χρώμα διαδρομές

Σε χρώμα διαδρομές

Από μια τζαμαρία μέσα.Κοιτώ τον Ουρανό. Kοιτώ μια κουκκίδα στο βάθος να χορεύει, να στροβιλίζεται και ακίνητη να μένει.Να μεγαλώνει. Να αλλάζει σχήμα.Γνώριμο σχήμα να παίρνει.Ν' αποχτά φτερά. Φτερούγες απλωμένες. Αστραφτερές.Στα χρώματα της Ίριδας.Κύκλους...

Μια μάνα

Μια μάνα

Η ωραιότερη περίοδος μια γυναίκας, για τις περισσότερες, είναι η εγκυμοσύνη. Εκτός από τις ορμόνες που χορεύουν σε τρελό ρυθμό, το συναίσθημα της προσμονής είναι στο έπακρό του. Νοιώθει εκείνο το "σποράκι" να μεγαλώνει και με τον καιρό κάτι φτερουγίσματα...

Μικρός τιτανικός

Μικρός τιτανικός

 Κοίταξε τώρα. Καπνίζω. Καπνίζω με ατελείωτη μανία και ο καπνός γεμίζει όλο μου το είναι. Πού είσαι να με αποτρέψεις, να με σταματήσεις από τη συνήθεια που σιχαίνεσαι τόσο πολύ; Μου έλεγες ότι το τσιγάρο θα με σκοτώσει. Μέγα λάθος. Θέλεις να σου πω εγώ τι...

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ντέντφουτ

Ντέντφουτ

Ήμασταν στο σπίτι του Άλλου. Τρία ζευγάρια, οι γνωστοί, βράδυ Σαββάτου. Όλα εξελίσσονταν απλά, μικροαστικά, βαρετά, υπέροχα. Τα κορίτσια μιλάγαν γι’ αυτά που μιλάνε συνήθως τα κορίτσια. Τα αγόρια σαχλαμαρίζαμε, ρουφάγαμε τις μπύρες μας, καπνίζαμε και...

Οικονομία εαυτού

Οικονομία εαυτού

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Μια μέρα νεκρή

Μια μέρα νεκρή

Είναι ένα ταξίδι, που καρτεράω.Ένα ταξίδι με τρένο.Το ονειρεύομαι,Nα διασχίζει τις ράγες πάνω στη θάλασσα,Να κατεβαίνει στο βυθό,Να μου γνωρίζει την άβυσσο.Ξέρω.Ξέρω.Τα τρένα δεν ταξιδεύουνΠάνω σε θάλασσεςΟύτε καταδύονται σε βυθούςΜα είναι και αυτό ένα...

7 σχόλια

7 Σχόλια

  1. Εφη Γιωργάκη

    Αγαπώ τον τρόπο που με οδηγείς εκεί που θες. Και πάντα διαβάζω τα κείμενα σου πολλές φορές… Συνέχισε έτσι αγαπημένη.

    Απάντηση
  2. Χριστίνα Σουλελέ

    Ένα ποίημα είναι τούτος ο μονόλογος! Το “μπράβο’ Μάχη είναι πολύ λίγο. Για άλλη μια φορά λέξεις και συναισθήματα τα κέντησες πάνω στον καμβά των σκέψεών σου. Την καλημέρα μου!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    ¨Πως όταν διαφέρεις, ο κόσμος μακραίνει. Τα χέρια λιγοστεύουν¨. Δυνατός ο μονόλογος σου Μάχη μου, όπως του ταιριάζει, όπως σου ταιριάζει!!! Καλημέρα, μια όμορφη εβδομάδα σε όλους σας!!!

    Απάντηση
  4. Άννα Ρουμελιώτη

    Πρόβαρα διάφορα σχόλια στο μυαλό μου μια, δυο, τρεις φορές…αδύνατον στάθηκε να βρω κάτι που να περιγράφει το πως ένιωσα διαβάζοντας ετούτον τον μονόλογο. Ξανά και ξανά και ξανά. Κι έτσι θα πως απλά πως σε ευχαριστώ!!Τόσο πολύ!!Την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  5. Χαρούλα Σμαρνάκη

    “Μοναχικοί γυρνάμε όλοι εμείς και λίγοι. Μικρός ο κόσμος μας. Μα ας είναι δα. Το έμαθα χρόνια κι αυτό. Πως όταν διαφέρεις, ο κόσμος μακραίνει. Τα χέρια λιγοστεύουν. Οι μεγάλες κουβέντες φθείρονται. Θέλει καμιά φορά δυο κόσμους σκέψεις, δυο κόσμους βήματα για να βρεις το θάρρος να πλησιάσεις. Να δεχτείς. Να ακολουθήσεις”.
    Το αγάπησα, από την αρχή μέχρι το τέλος…!!!

    Απάντηση
  6. Βάσω Καρλή

    “Τούτο το σημείο θέλει κόπο και ιδρώτα. Και δεν το κατακτάς εύκολα”. Κάποια στιγμή όλοι θα βρούμε το σημείο που θα σταθουμε… και θα το διαμορφωσουμε όπως εμείς θέλουμε. Εξαιρετικός ο μονόλογος σου Μάχη!! Συγχαρητήρια

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου