Το σπίτι που μικραίνει, της Πολυξένης Βακιρλή

18.01.2015

 

 

Αδυσώπητα που μικραίνει το σπίτι όταν φεύγεις,
στενεύουν οι κάμαρες, οι τοίχοι τους στριμώχνονται
στο κενό.
 
πόντο - πόντο πασχίζουν να το ποτίσουν
με τα δάκρυα που τρέχουν στα μάγουλά μου
ίδια μικρά ρυάκια.
 
ανάσες στοιβαγμένες στα θολά τζάμια του χειμώνα
που κάποτε θύμιζαν ερωτικά σμιξίματα.
 
συλλαβές που ταξιδεύουν με τον άνεμο
που βροντοχτυπάει τα παραθυρόφυλλα
με μίσος.
 
συλλαβές που στριμώχνονται βιαστικά
σε μια λογική σειρά
για να σου τραγουδήσουν τον έρωτα.

λέξεις που μείνανε μισές σε βουβά χείλη
που καίγονται απ' την ανυπαρξία σου
όσο να μείνει η στάχτη των ονείρων μας μόνο,
ίδια η ζωή μας.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου