Το σπίτι που μικραίνει, της Πολυξένης Βακιρλή

18.01.2015

 

 

Αδυσώπητα που μικραίνει το σπίτι όταν φεύγεις,
στενεύουν οι κάμαρες, οι τοίχοι τους στριμώχνονται
στο κενό.
 
πόντο - πόντο πασχίζουν να το ποτίσουν
με τα δάκρυα που τρέχουν στα μάγουλά μου
ίδια μικρά ρυάκια.
 
ανάσες στοιβαγμένες στα θολά τζάμια του χειμώνα
που κάποτε θύμιζαν ερωτικά σμιξίματα.
 
συλλαβές που ταξιδεύουν με τον άνεμο
που βροντοχτυπάει τα παραθυρόφυλλα
με μίσος.
 
συλλαβές που στριμώχνονται βιαστικά
σε μια λογική σειρά
για να σου τραγουδήσουν τον έρωτα.

λέξεις που μείνανε μισές σε βουβά χείλη
που καίγονται απ' την ανυπαρξία σου
όσο να μείνει η στάχτη των ονείρων μας μόνο,
ίδια η ζωή μας.

 

_

γράφει η Πολυξένη Βακιρλή

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Σεμνότητα

Σεμνότητα

- Στον πατέρα μου–   ​Ο Ήλιος κρύος και καυτός και πάνω σου η Εκάτη.* Από την κούνια ορφανός, ταφή με ρούχα εργάτη.   _ γράφει ο Φώτης Μάλλιος   *Θεά της σελήνης, των νεκρών και των...

Παραλήρημα

Παραλήρημα

Πρωινού πάλεμα, αίσθησης ανταρσία, φλόγας αλύχτημα, φίλημα τελευταίο, τις γροθιές μου σφίγγω να μην προφέρω, να μην γράψω το κοινότοπο ρήμα˙ τα σκιρτήματα σκιαγραφώ, διαφεύγει το παραλήρημά τους. Να σε γδύσω, πιότερο να σε ζήσω, στα ανοιχτά χέρια σου να τρέξω. Στο...

Η μνήμη της ποίησης

Η μνήμη της ποίησης

Η άγνοια γιγαντώνει το άγνωστο. Τα κύματα που σου γνέφουν, το άγνωστο που καραδοκεί. Το σκοτάδι ανασταίνει τους ξεχασμένους. Καθώς σε αφήνουν όλα, απομεινάρια μιας ζωής σε καλούν. Οι μνήμες του παρελθόντος άφωνες σε συνοδεύουν. Αυτό που έφυγε  δεν έχει λησμονηθεί....

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου