best_friends

Γνωρίζεις άνθρωπο και θαρρείς πως γνωρίζεις ανθρώπους. Μοιράζεσαι μαζί τους κακές και καλές στιγμές σας. Προσπαθείς να είσαι πάντοτε δίπλα τους, πρώτα από αγάπη κι ύστερα από φιλότιμο, αναγνωρίζοντάς τους πως κι εκείνοι βρέθηκαν πλάι σου στις δύσκολες στιγμές σου. Ξεχνάς όσα έχεις εσύ προσφέρει, όχι τόσο οικονομικά, όσο ηθικά και συναισθηματικά. Ξεχνάς πως όταν δεν υπήρχε κανείς πλάι τους και υπέφεραν, εσύ ήσουν εκεί, κερί αναμμένο. Εκείνο που μετράει για σένα είναι το πώς και πότε στάθηκαν εκείνοι πλάι σου και αυτό τους αναγνωρίζεις.
Κι έρχεται μια μέρα που αυτοί οι άνθρωποι έχουν εξαφανιστεί από τη ζωή σου. Σε αγνοούν επιδεικτικά, όσο κι αν προσπαθείς να κρατήσεις τούτη τη φιλία ζωντανή. Και αρχίζεις κι αναρωτιέσαι τι έχεις κάνει λάθος, αν και πού μπορεί να τους πείραξες. Βάζεις το μυαλό σου σε σκέψεις ατελείωτες και ψάχνεις να βρεις το λάθος σου για να σε τιμωρήσεις. Μάταιος κόπος.
Και μια ωραία πρωΐα συνειδητοποιείς πως εκείνοι δεν είχαν τα δικά σου συναισθήματα. Και πάλι, όμως. Δε γίνεται, τις ώρες τουλάχιστον που πονούσαν και βρίσκονταν σε δεινή θέση, τόσο οικονομική όσο και ηθική και συναισθηματική κι εσύ βρισκόσουν στο πλάι τους, πρόσφερες όσα μπορούσες, πολλές φορές κι εκείνα που δεν μπορούσες, για να νιώσουν καλύτερα. Δεν μπορεί, λοιπόν, αυτές τις ώρες να μην είχαν κι εκείνοι τα ίδια με σένα συναισθήματα. Δεν μπορεί να ήταν τόσο κενοί και συμφεροντολόγοι. Δεν μπορεί, για άλλη μια φορά, να έπεσες τόσο έξω, να δέθηκες τόσο λάθος με λάθος ανθρώπους. Μπορεί, βέβαια, να νιώθουν κι εκείνοι το ίδιο ή να είναι κάτι που μόνο εσύ βλέπεις, όπως μπορεί κι εκείνοι να βλέπουν όσα εσύ όχι.
Και σου μένει, από όλο αυτό το αλισβερίσι, στην αρχή τουλάχιστον, μια πικρία, σαν να έχεις καταπιεί ένα ολόκληρο μπουκαλάκι κινίνο. Και σαν περάσει ο καιρός, και αφού έχεις αναλωθεί να βρεις πού και αν έχεις φταίξει, τους καλιορίζεις, γιατί σε έμαθαν πως άξιζε τον κόπο να δώσεις. Άξιζε τον κόπο ν’ ανταποδώσεις όσα εισέπραξες, και με τόκο. Και νιώθεις, τελικά, όμορφα με τον εαυτό σου, γιατί παρ’ όλο που στη ζωή σου βρέθηκαν αρκετοί τέτοιοι άνθρωποι, εσύ δεν άλλαξες. Εσύ συνέχισες να πιστεύεις στον άνθρωπο. Συνέχισες να πιστεύεις στο δόσιμο και στην αλληλεγγύη. Συνέχισες να πιστεύεις σε σένα, να πιστεύεις στο αύριο, στο όμορφο και στην καινούρια μέρα, γιατί, ναι, εκεί έξω υπάρχουν κι εκείνοι που αναγνωρίζουν το δικό σου δόσιμο, όσο εγωιστικό κι αν φαίνεται.
Και όπως λέει και κάποιος: Εσύ ήθελες να δώσεις, άρα, μην περιμένεις αντάλλαγμα. Μέσα από αυτό το δόσιμο, εσύ νιώθεις γεμάτος και ικανοποιημένος. Η δική σου αυτή ανάγκη, δεν είναι απαραίτητο να είναι ανάγκη και των άλλων.
Μπορεί και να έχει και δίκιο. Το μόνο βέβαιο είναι πως αυτοί οι άνθρωποι σε βοήθησαν να αποκτήσεις περισσότερες εμπειρίες και σοφία. Αυτοί σε βοήθησαν να προσπαθείς να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!