Είναι τώρα η ζωή μου σαν μια μουσική,

που στην άκρη της σαν φτάνω χάνω την αρχή,

μα αν τη δέσω με δυο κόμπους και χρυσή κλωστή

πάλι ξέρω όσο λείπεις... θα χω τη μισή!!!

 

Μοιάζει να ναι κι η χαρά μου κάτασπρο πουλί

που όλο φεύγει και πετάει... για άλλη ψαχνή γη...

μα αν την κλείσω, την κλειδώσω, σε χρυσό κλουβί

το χρυσό κλουβί θα σπάσει... να ‘ρθει να σε βρει...

 

Μες στα μάτια μου αν ψάξεις να βρεις την ψυχή

ή στα χείλη να χω λέξη κάτι να σου πει,

θα χαθείς μέσα στα χνάρια απ’ την προσμονή

και η λέξη... ο λυγμός μου... δεν θα ακουστεί!!!

 

Κι αν στα χέρια μου γυρέψεις ζέστη κι αγκαλιά...

και στο στήθος μου να έχω θέση για καρδιά!!!

Μην τρομάξεις που είναι άδεια κι η καρδιά μισή

μες τον πόνο... και το χρόνο... ψάχνει να σε βρει!!!

 

_

γράφει η Σοφία Ντούπη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!