Τώρα που κοντεύω τα πενήντα, δεν είναι η ώρα για δακρύβρεχτους απολογισμούς, επί προσωπικού. Χρειάζεται να μιλήσω και για πράγματα που έχουν «γενικά απολογιστικό» χαρακτήρα. Δηλαδή, καλό είναι να λες τι συμβαίνει γύρω σου, αλλά είναι – δυνατά – αποδεκτό να λες τι γίνεται και στον «ευρύτερο» κόσμο. Θα χρησιμοποιήσω πληθυντικό αναγκαστικά.

Λοιπόν, κάτι σάπιο έρχεται νύχτα – μέρα και νεκρώνει την αλήθεια των πολλών. Όλα όσα ονειρευτήκαμε γρήγορα έγιναν ξεχρωματισμένες εικόνες, από τις οποίες δραπέτευσε, κάπως αδιάντροπα, το βάθος και το πάθος. Όχι αναγκαστικά κάποιο ψυχοπνευματικό βάθος, αλλά εκείνο που σε κάνει να μετράς την ύπαρξή με αποκλειστικότητες όπως: ο πόνος, η χαρά, η δημιουργία. Είχε πει ο Νίτσε «πως κάθε πόνος γεννά χαρά και αιωνιότητά, και η δημιουργία είναι πόνος». Μάλλον ο πόνος είναι η μόνη πηγή μνήμης και σύνδεσης με πρόσωπα και πράγματα, τίποτα άλλο.

Το πάθος το εξοβελίσαμε μπροστά στον μικροαστικό παράδεισο της τακτοποίησης (όπως κι εκατομμύρια άλλοι κομπάρσοι της ζωής). Αλλά εκεί που σακατεύεσαι αποτελεσματικά και «μοιραία» είναι στην αγωνιστική αρένα: χρόνος. Αυτός είναι που σε κοιτάζει κατάματα, χειρότερος στην εμφάνιση κι από μπατιρισμένο μαγαζί, λόγω έλλειψης πελατείας. Αμείλικτος και γεμάτος αριθμητικές λογικές που βρωμάνε από χιλιόμετρα χρήμα και θάνατο.

Όλα αυτά συμπληρώνονται φιλοσοφικά και πολιτικά. Σήμερα, η ανθρωπότητα φαντάζει στάσιμη κυριολεκτικά. Είχε δίκιο τελικά ο Καλιγούλας που εξίσωσε το άλογό του με τους συγκλητικούς φανφαρόνους της Ρώμης. Σαν να παρήρθε γρήγορα η εποχή των τεράτων και τη θέση της πήρε η εποχή των ψηφιακών ολογραμμάτων. Αισθάνεσαι σαν να βρίσκεσαι σε θέατρο με μαριονέτες, και ούτε καν είσαι μια από αυτές. Λοιπόν, οι συμμορίες κι οι μαφίες – φανερά πια – καθορίζουν το παρόν και το παρελθόν. Τους συνδράμουν και οι σπουδαίοι της τηλοψίας, σε ρόλο μεσσιανικών προφητών. Μιλούν για το μέλλον με στόμφο, τηλεοπτικές ατάκες (ευρείας κατανάλωσης) και μασκαρεμένα τσιτάτα ξεσηκωμένα από «λογοτεχνικές» σελίδες του facebook. Προετοιμάζουν το μέλλον. Ποιο μέλλον; Να αυτό που ονειρεύονται οι παραγωγοί του Χόλυγουντ από τη μια μεριά και οι τζιχαντιστές – υποπράκτορες από την άλλη. Και το μέλλον που επαγγέλλονται οι αγορές. Είναι και το επωφελέστερο κομμάτι της σύγχρονης ζωής οι αγορές, μην το ξεχνάτε αγαπητοί μου!

Τέλος πάντων, ας επανέρθω στα καθ’ ημάς που λένε και οι πολιτικοί. Είμαι ένα γέρικο φανάρι αναμνήσεων στον δρόμο του νεκρού χρόνου, στον δρόμο της άηχης νύχτας. Όμως, από εκεί δεν περνά σχεδόν κανείς. Όλα είναι δρόμος κύριε Κέρουακ, συμφωνώ. Αλλά πια δεν έχω και την πολυτέλεια της νεότητας να ξεκινήσω νέες διαδρομές . Ίσως κάνω μερικά βήματα. Αντέχω ακόμα. Όχι σαν τον μυθικό Ηρακλή (έχω προ καιρού διαλέξει μονοπάτι), αλλά σαν άνθρωπος που έχει μέσα του κάτι από όνειρο. Θέλω να πιστεύω κάτι τέτοιο, για να μην με πιάσει καμιά βαριά κατάθλιψη. Ίσως, όταν αρχίσω τα βήματα στον δρόμο, να με περιμένει σε κανένα ξωκλήσι, σε καμιά παράκαμψη, σε καμιά πεζογέφυρα, μια καρδιά ποιητική, μια λέξη, ένα άχρηστο χρήσιμο γεγονός. Σαν να λέμε: λίγη ζέστη το χειμώνα, ένας ήσυχος ύπνος με όνειρα κι ένα μεγάλο κουτί αναμνήσεων, με φως για περιτύλιγμα και λέξεις αγάπης για περιεχόμενο. Όλα τα χρήσιμα κι ωφέλιμα ας είναι εκεί στην άκρη της σιωπής ή του δρόμου (το ίδιο είναι).

_

γράφει ο Χριστόφορος Τριάντης