Η Αγγελική σηκώθηκε και σήμερα. Υπάρχει μια τελετουργία, που δεν βγαίνει ποτέ από τα καθιερωμένα της: τεντώνεται στο κρεβάτι, σαν να θέλει να ελέγξει οστά και μύες, πηγαίνει στην τουαλέτα, κατόπιν στην κουζίνα και μέχρι να πάρει το πρωινό της προσεύχεται και δεν ξεχνά ποτέ να ευχαριστήσει που ξημερώθηκε. Παρακαλά, προσπαθώντας να θυμηθεί όσους έχουν την ανάγκη της θετικής ενέργειας του Σύμπαντος, παίρνει το πρωινό της με τα απαραίτητα χαπάκια κι από κει κι ύστερα κανονίζει τις δουλειές της.

Σήμερα δεν έχει μαγείρεμα κι έτσι, αφού κάνει το μπάνιο της, ντύνεται βιαστικά και φεύγει για τον “Παράδεισο”!…

Εδώ και καιρό, μετά από μια ανακοίνωση που είχε διαβάσει, πηγαίνει σε ένα από τα μαιευτήρια της πόλης. Είναι η ωραιότερη διαδρομή που κάνει και παρά την ηλικία της, πλησιάζει τα εβδομήντα, νοιώθει παιδούλα σχεδόν.

Στην ανακοίνωση αυτή ανέφεραν πως υπάρχουν μωρά, τα οποία έχουν εγκαταλείψει οι γονείς και μέχρι να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις για να μεταφερθούν σε κάποιο ίδρυμα ή να υιοθετηθούν, που είναι κι απώτερος σκοπός, ζητούν να προσφέρει κανείς ό,τι μπορεί, από πιπίλες μέχρι φορμάκια και πάνες.

Σαν διάβασε το δημοσίευμα η Αγγελική, πετάρισε η ψυχή της. Πήγε και ψώνισε κάποια λίγα· δεν της έφταναν τα χρήματα να πάρει περισσότερα. Τα φορτώθηκε με μεγάλη χαρά και συγκίνηση που ούτε μέση μήτε χέρια και γόνατα την πονούσαν.

Έφτασε στο μαιευτήριο με πόδια που έτρεμαν από συγκίνηση, πήγε στο αρμόδιο τμήμα που της υπέδειξαν από την είσοδο και ζήτησε να δει την προϊσταμένη.

-Θα ήθελα να μπορώ να προσφέρω περισσότερα υλικά, αλλά έχω περίσσεμα της ψυχής και της αγκαλιάς μου…

-Σας ευχαριστούμε πολύ…

-Ναι, δεν καταλάβατε. Από την συγκίνησή μου, δεν μπορώ να βάλω σε λόγια το συναίσθημα και τις σκέψεις μου…

-Δεν σας καταλαβαίνω…

-Λογικό. Κι εγώ στην θέση σας δεν θα καταλάβαινα. Κοιτάξτε, ξέρω πως λόγω ηλικίας και οικονομικής κατάστασης, δεν μπορώ να υιοθετήσω. Εκείνο, όμως, που μπορώ να προσφέρω με όλη μου την ψυχή, είναι η αγκαλιά…

-Και πάλι δεν καταλαβαίνω.

-Θα ήθελα, αν μου το επιτρέψετε, πείτε πως είμαι η γιαγιά του Κωστάκη, να μπορώ να έρχομαι και να τα παίρνω αγκαλιά, να τα αλλάζω, να τα ταΐζω και να τους ψιθυρίζω τραγούδια και παραμύθια… Σας παρακαλώ…

Τα μάτια της προϊσταμένης υγράνθηκαν και προσπάθησε να το κρύψει. Αυτή η γυναίκα μπροστά της, πιστεύει αυτά που λέει, υποφέρει και εννοεί κάθε της λέξη.

-Θα μου επιτρέψετε να το συζητήσω με τους ανωτέρους μου και θα σας ενημερώσω.

Έπιασε και τα δύο χέρια της Αγγελικής και συνέχισε

-Γράψτε μου το τηλέφωνο και το όνομά σας και θα σας ενημερώσω μόλις έχω κάποια απάντηση… Σας υπόσχομαι πως θα κάνω ό, τι μπορώ για να είναι θετική η απάντηση…

Αυτό το τελευταίο το είπε σαν είδε την ικεσία μέσα στα μάτια της.

-Σας ευχαριστώ πολύ! Να σας ζητήσω μια χάρη;

Το είπε μ’ ένα παιχνίδισμα φωνής που έμοιαζε με παιδούλα.

-Πες τε μου…

-Μπορώ να μπω να τα δω για λίγο; Μόνο για λίγο… Σας παρακαλώ…

Η προϊσταμένη χαμογέλασε και την έπιασε από το χέρι.

-Πάμε μαζί!… Εδώ είμαστε. Είναι η ώρα που κοιμούνται…

Η Αγγελική ένοιωθε εκείνη τη στιγμή σαν να βρισκόταν στον Παράδεισο…

“Τόσα αγγελάκια μαζεμένα…”

Και ξάφνου, μέσα στην ηρεμία, ακούγεται ένα δειλό κλάμα…

-Αγάπη μου, ψυχή μου, όνειρο ήταν. Μην φοβάσαι, καρδούλα μου… Όνειρο ήταν… Όνειρο και πάει… Εδώ είμαστε…

Όλα αυτά τα ψιθύριζε με τόση τρυφερότητα, που η Χριστίνα, η προϊσταμένη, δεν έκανε καμία κίνηση να την εμποδίσει να πλησιάσει το μωρό που έκλαιγε. Την είδε να το παίρνει στην αγκαλιά της με μοναδική τρυφερότητα και το άτιμο, μόλις ένοιωσε αυτήν την θαλπωρή, έσκασε ένα χαμόγελο, έβαλε το δάχτυλο στο στόμα και αφέθηκε στα χέρια του Μορφέα…

*

-Παρακαλώ…

-Η κυρία Αγγελική;

-Μάλιστα…

-Είμαι η Χριστίνα, η προϊσταμένη από το μαιευτήριο.

-Ναι. Σας κατάλαβα. Σας ακούω…

-Πότε μπορείτε να έρθετε;

Η Αγγελική λίγο έλειψε να λιγοθυμήσει. Πιάστηκε από μια καρέκλα που ήταν δίπλα της, για να μην σωριαστεί…

-Συγγνώμη, αλλά είμαι τόσο συγκινημένη που είχα την αίσθηση πως λιποθυμώ… Πότε θέλετε να έρθω; Θέλετε τώρα; Σε μια ωρίτσα περίπου θα είμαι εκεί.

-Είναι πολύ δύσκολο να σας πω να έθετε αύριο το πρωί; Πρέπει να σας δουν και οι ανώτεροί μου, που αυτή την ώρα δεν βρίσκονται στα γραφεία τους.

-Αύριο, οχτώ η ώρα το πρωί, θα είμαι εκεί. Σας ευχαριστώ. Σας ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της ψυχής μου. Σας ευχαριστώ!…

-Αύριο, λοιπόν. Να είστε καλά.

Την άλλη μέρα, που δεν έβλεπε την ώρα να ξημερώσει, ήταν έτοιμη από ώρα. Παρακολουθούσε τους δείκτες του ρολογιού που θαρρείς πως το έκαναν επίτηδες ή έτσι της φαινόταν, αρνούνταν να μετακινηθούν. Επιτέλους, πέρασαν βασανιστικά τα λεπτά και οι ώρες και στις οκτώ ακριβώς βρισκόταν έξω από το γραφείο της Χριστίνας με ένα τεράστιο χαμόγελο να φωτίζει το πρόσωπό της.

-Καλημέρα! Στην ώρα σας, κυρία Αγγελική!

-Και δεν περνούσε η άτιμη…

-Θα περιμένουμε να μας ειδοποιήσουν. Πρέπει να σας δουν οι ανώτεροι, όπως καταλαβαίνετε…

-Και πολύ καλά θα κάνουν. Βεβαίως. Έτσι όπως έχει γίνει ο κόσμος μας, εμείς οι ίδιοι τον φτιάξαμε δηλαδή, φυσικό και απόλυτα λογικό και πρέπον είναι να με ξετινάξουν, όπως λέμε…

Και πράγματι. Δύο ώρες την είχαν και την κουβέντιαζαν, την ρώτησαν, με πολύ ευγένεια και διακριτικά η αλήθεια, για τα πάντα. Ακόμα και για την παιδική της ηλικία. Τους είπε τα πάντα, όσα θυμόταν τουλάχιστον…

από κείνη την ημέρα, έξι μήνες τώρα, η Αγγελική καθημερινά βρίσκεται στον θάλαμο με τα “αδεσποτάκια”, όπως τα λένε για να απαλύνουν την κατάσταση. Εκείνη αναλαμβάνει το τάισμα, το μπάνιο, μα πιο πολύ την αγκαλιά! Και τα μωρά, από την ημέρα που πηγαίνει, μόλις την βλέπουν, της σκάνε ένα χαμόγελο, σαν να φωτίζεται ο κόσμος όλος. Και τι όμορφα που μεγαλώνουν! Αρχίζουν και καταλαβαίνουν τα πάντα και εισπράττουν την αγάπη, την φροντίδα και την αγκαλιά της Αγγελικής, όπως η διψασμένη γη το πρωτοβρόχι!…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια