Έξω ένας υπέρλαμπρος ήλιος. Τα τιτιβίσματα από το σχολείο καλά κρατούν. Άνθρωποι πάνε κι έρχονται. Νέοι και νέες, γεμάτοι όνειρα και προσδοκίες.

Παρέες-παρέες κατευθύνονται προς το πανεπιστήμιο. Άλλοι κρατούν καφέ, κάποιοι και μια τυρόπιτα και κουβεντιάζουν. Μοιράζονται γνώμες, γνώσεις, προβληματισμούς και νοιάξιμο.

Υπάρχουν κι εκείνα τα μοναχικά άτομα, κορίτσια και αγόρια, δεν έχει σημασία, που περπατάνε με την προέκταση του χεριού τους, του ψυχισμού και του μυαλού τους, το κινητό τηλέφωνο…

Πότε-πότε περνούν και οι κάποιας ηλικίας έως τους μεγαλύτερους. Ναι, αυτούς που μαζεύουν το σχοινί, σε αντίθεση με τους νεολαίους που το απλώνουν. Κάποιοι απ’ αυτούς έχουν κατά πολύ ξεπεράσει τον μισό αιώνα και πάνε να χτυπήσουν, όπως λένε οι νεολαίοι μας που διαθέτουν και χιούμορ, το κατοστάρι, αυτόν τον ίδιο τον αιώνα.

Δύο τέτοια άτομα κάθε πρωί, όσο ο καιρός καλά κρατεί, πάνε πάνω-κάτω την λεωφόρο, γιατί τους είπαν πως πρέπει να περπατάνε, για να μην παρασκουριάσουν οι αρμοί τους. Μόνο που αυτοί της παλιάς κοπής και με το κουτσομπολιό – ουπς, συγγνώμη, με τον κοινωνικό σχολιασμό ήθελα να πω – σαν την προέκταση των μοναχικών νεολαίων, προσπαθούν να γυμνάσουν, πέρα από το κορμί και την γλώττα… Δεν ζουν χωρίς να κρίνουν, να κατακρίνουν, να κατηγορούν και να ρίχνουν την λάσπη τους όπου βρουν, χωρίς να υπολογίσουν ότι πληγώνουν κάποιους ανθρώπους. Ο ένας μάλιστα, κρατάει και μια μακρά βέργα. Δεν αφήνει γατί για γατί και περιστέρι για περιστέρι. Μέχρι και αυτά του φταίνε. Το οξύμωρο είναι πως για χρόνια φρόντιζε αδέσποτο γατάκι και τώρα πηγαίνει και τους αδειάζει το φαγητό και το νερό που κάποιοι άλλοι τους παρέχουν.

Πώς να καταλάβει κανείς πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος ενός τέτοιου ανθρώπου… Πρέπει να ψάξεις τα μονοπάτια της ζωής του, να προσπαθήσεις να φορέσεις να φθαρμένα του παπούτσια, να βρεις τις καταβολές τους, να…, να… Πολλά “να” και πού καιρός για τέτοιες μελέτες και πολυτέλειες, όταν κι αυτός που παρακολουθεί όλα τούτα, οδεύει προς το τέλος του αιώνα κι ας μη θέλει να το παραδεχτεί… Μόνο που αυτός αρνείται να σπαταλήσει τον χρόνο του άσκοπα. Του αρέσει να συνυπάρχει με τους νεολαίους, του αρέσει να συναναστρέφεται με παιδιά, από τα οποία, ακόμα και τώρα, παίρνει πολλά μαθήματα. Του αρέσει να συγχνωτίζεται με άδολα μυαλά, όπως είναι αυτά των μικρών παιδιών, που δεν έχουν ακόμη “ξυπνήσει” και πονηρέψει. Θέλει να βρίσκει παντού ομορφιά, γιατί αλλιώς, όπως λέει συχνά-πυκνά, η ζωή δεν παλεύεται…

_

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια