Αυγουστιάτικο φεγγάρι

Αυγουστιάτικο φεγγάρι

full_moon

-Καλώς μας ήρθες! Πώς πέρασες; Ήταν όμορφα; Ξεκουράστηκες; Γέμισες τις μπαταρίες σου για τον χειμώνα;
-Πολλές οι ερωτήσεις σου που θέλουν απαντήσεις κι εγώ θα σου τις δώσω με το δικό μου τρόπο, όπως κάνω, άλλωστε, χρόνια τώρα.
-Σε ακούω!
-Λοιπόν, έχουν γραφεί στίχοι και στιχάκια για τούτο το φεγγάρι και μάλιστα στη φάση της ολοκλήρωσής του, στην πανσέληνο. Έχουν γραφεί τραγούδια και μουσικές. Τα τραγουδούσαμε, τα τραγουδάμε και θα τα τραγουδάμε. Και όλοι θέλουμε να το απαθανατίσουμε, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Μιλάμε και εκθειάζουμε το ολόγιομο Αυγουστιάτικο φεγγάρι. Και τώρα που καταλάγιασε μέσα μας η ομορφιά του κι αυτό τείνει να γίνει παρελθόν, αφήνοντας πίσω του τις όποιες τρυφερές στιγμές μας χάρισε, ας δούμε και τις άλλες του πλευρές, τις αόρατες και τόσο ορατές.
Έχει γραφεί, επίσης, πως μια εικόνα ισούται με χίλιες λέξεις, κάτι που το στηρίζουμε όλοι μας.
Πόσο αληθινά είναι αυτά; Μπορεί να μην αρέσουν οι σκέψεις μου, αλλά νιώθω την ανάγκη να τις εκφράσω.
Ας ξεκινήσουμε με το πιο απαλό θέμα και πανέμορφο, όσο λάγνο και μυστηριώδες, το φεγγάρι και συγκεκριμένα την αυγουστιάτικη πανσέληνο.
Αλήθεια, πόσο ίδια είναι αν τη βλέπεις σε μια παραλία, όπου δεν υπάρχει τεχνητός φωτισμός; Πόσο ίδιο είναι τούτο το φεγγάρι να το βλέπεις να ξεπροβάλλει ολόγιομο, χρυσό με κόκκινες πιτσιλιές από το βουνό ή τη θάλασσα; Πόσο ίδιο είναι να το βλέπεις αγκαλιά με τον αγαπημένο ή την αγαπημένη σου; Πόσο ίδιο είναι να είσαι έφηβος και ερωτευμένος, με όλη τη ζωή μπροστά σου και πόσο αν κοντεύεις τον αιώνα κι αποζητάς θύμησες παλιές, για να έχεις να πιαστείς από κάπου; Πόσο ίδιο είναι να σε περιβάλλει μια ηρεμία και αγαλλίαση, και πόσο να έχεις μόλις αποχαιρετίσει για πάντα κάποιον ακριβό σου; Πόσο ίδιο να μην το βλέπεις καθόλου, γιατί, απλά, δεν βλέπεις; Πόσο ονειρικό μπορεί να είναι, όταν δεν προλαβαίνεις να το δεις, γιατί, απλά, προσπαθείς να φυλαχτείς από τις βόμβες που ξερνάει ο δικός σου ουρανός και κοιτάζεις πώς θα σωθείς και πώς θα σώσεις το παιδί σου; Πόσο ειδυλλιακό μπορεί να είναι, όταν σ’ έχουν παρατήσει στο Αιγαίο οι λαθρέμποροι, μέσα σ’ ένα καρυδότσουφλο, που μπάζει νερά από παντού και κρατάς στην αγκαλιά το μωρό σου; Πόσο όμορφο είναι, όταν έχεις χάσει τα πάντα και κοιμάσαι επάνω σε χάρτινες κούτες στο δρόμο; Αλήθεια, πόσο λάγνο και αγαπησιάρικο είναι;
Και ας πάρουμε το θέμα της φωτογραφίας. Πόσο μπορεί ν’ αντικαταστήσει τη ματιά; Καμία μηχανή, όσο εξελιγμένη τεχνολογικά κι αν είναι, δεν μπορεί να απεικονίσει αυτό που βλέπει το μάτι. Προσπάθησε να φωτογραφίσεις κάτι που μόλις έχεις δει, που σου έχει κεντρίσει το ενδιαφέρον και δες το μετά στην οθόνη ή στο χαρτί. Είναι πολύ λιγότερο από αυτό που εσύ είδες, με τα δικά σου μάτια, τη δική σου ματιά.
Την ώρα, τη στιγμή που βλέπουμε κάτι, λειτουργούν και οι άλλες αισθήσεις, όπως και τα συναισθήματα. Υπάρχει η μυρωδιά της στιγμής, ο ήχος, η χαρά, η συγκίνηση, η πίκρα ή η λύπη, αυτή η ίδια η στιγμή και η κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε.
Ναι, υπάρχουν εικόνες, τις περισσότερες φορές σκληρές. Τι απεικονίζουν αυτές; Την ασχήμια και την κακία μας, την ανοχή και την αδιαφορία μας.
Να θυμηθούμε κάποιες από αυτές; Το άσαρκο παιδάκι, κάπου στην Αφρική, που λιμοκτονεί και πίσω του παραφυλάει το όρνιο για να το κατασπαράξει. Τον μικρό Αϊλάν που ξέβρασαν το άψυχο κορμάκι του τα κύματα, στην παραλία κάποιου ελληνικού νησιού. Τον πεντάχρονο Σύριο που σώθηκε, γεμάτος αίματα και σκόνες -όχι από το παιχνίδι, αλλά από βομβαρδισμό- και μας κοιτά κατάματα με απορία και απόγνωση. Τους ανθρώπους και το κοριτσάκι στο Ναγκασάκι και τη Χιροσίμα -αδιάφορο για μένα το όνομα της πόλης και αν είναι ή όχι από αυτό στο οποίο θ’ αναφερθώ - που νομίζουν πως έχουν σωθεί από την ατομική βόμβα ή κάποια άλλη βόμβα. Εκείνο που με έχει θυμώσει όλα αυτά τα χρόνια είναι το παιχνίδι που παίζεται σε βάρος ολόκληρης της ανθρωπότητας. Κάποιοι ήθελαν να παίξουν -ναι, ναι- να παίξουν, αλλιώς δε θα την ονόμαζαν “μικρό αγόρι”, “little boy”. Αυτό το μικρό τους αγόρι που ξέρασε θάνατο και ραδιενέργεια, που αφάνισε ολόκληρη περιοχή μαζί με ό,τι έμψυχο ή άψυχο υπήρχε εκεί και σε μια τεράστια ακτίνα. Και πού διαφέρουν όλοι αυτοί από τον Νέρωνα; Αυτός έκαψε τη Ρώμη για να δει πώς θα φαίνεται. Για την ιστορία, αυτός ήταν τρελός, παρανοϊκός. Οι σημερινοί, όμως, που σπέρνουν ανεξέλεγκτα το θάνατο για να γεμίζουν τις τσέπες τους, δεν είναι διόλου τρελοί. Είναι πολύ γνωστικοί και απαίσιοι. Δεν τους έχει πει κανείς πως τα σάβανα δεν έχουν τσέπες; Και ότι όποια θρησκεία κι αν ασπάζονται ή ό,τι κι αν πιστεύουν, δε θα σώσουν τις ψυχές τους τα χρήματα που αποκόμισαν; Αντίθετα, αυτούς που σκότωσαν, αυτούς θα πάρουν μαζί τους, για να τους βαραίνουν τόσο πολύ, που να μην μπορούν να βγουν από τα τάρταρα…
Και μια και θίξαμε και τις θρησκείες. Σε ποια απ’ αυτές λέει ο Αλλάχ, ο Βούδας, ο Χριστός πως πρέπει να κυνηγάμε και να σκοτώνουμε τους άλλους, έτσι, επειδή απλά δεν μας αρέσουν; Πού λέει πως ο μετανάστης, βάζοντας και το “λαθρο” μπροστά, είναι παρακατιανός, άρα πρέπει να αφανιστεί; Πού λέει πως ο διαφορετικός, οποιοσδήποτε διαφορετικός -από χρώμα δέρματος, μαλλιών, ύψους, φύλου- επειδή εμείς δεν συμφωνούμε μαζί του, πρέπει πρώτα να τον βιάσουμε -λεκτικά, ηθικά, σωματικά- και μετά να τον σκοτώσουμε;
Γιατί, τελικά, είμαστε τόσο κοντόφθαλμοι; Γιατί αρνούμαστε να δούμε με όλες τις αισθήσεις, με την ψυχή; Γιατί αρνούμαστε να μπούμε πρώτα στη θέση του άλλου και μετά να τον λιθοβολήσουμε;
Αλήθεια, όλοι εμείς που κράζουμε -ναι, ναι, αυτό κάνουμε- τους ομοφυλόφιλους, εμείς οι Έλληνες που έχουμε, υποτίθεται, στα γονίδια και στην κληρονομικότητα -κοινώς DNA- όσα μας δίδαξαν οι σοφοί και οι δάσκαλοι του γένους και της φυλής μας, όταν βλέπουμε εικόνες που κάποιοι άλλοι, άλλης εθνικότητας και θρησκείας, άλλου πολιτισμού, λιθοβολούν τη γυναίκα που βιάστηκε, γιατί τους κρίνουμε και τους κατακρίνουμε; Τι καλύτερο κάνουμε εμείς, όταν λιθοβολούμε και βιάζουμε, λεκτικά έστω, τον όποιο συνάνθρωπό μας; Έχουμε αναρωτηθεί, άραγε, πόσα παιδιά, που αντιλαμβάνονται τη διαφορετικότητά τους και δεν μπορούν να τη μοιραστούν, να πουν πώς και τι νιώθουν, τον προβληματισμό τους, σε κάποιον που θα τα ακούσει και θα τα καταλάβει, χωρίς να τα χλευάσει, πόσα από αυτά τα παιδιά αυτοκτονούν, γιατί, απλά, δεν αντέχουν το βιασμό από τους συνανθρώπους τους;
Σου χάλασα την όμορφη Αυγουστιάτικη πανσέληνο, αλλά η πραγματικότητα, τις περισσότερες φορές, καίει. Καίει όπως ο ήλιος, από αυτόν που παίρνει το φως τούτη η σελήνη και ο οποίος είναι αυτός που καθορίζει τη μέρα από τη νύχτα, το φως από το σκοτάδι, και μάλιστα του νου και της ψυχής…
-Τα είπες όλα; Μόνο αυτά είχες να μου πεις από τις διακοπές σου; Γιατί όλο αυτό που καταλογίζεις, μόνο διακοπές δεν ήταν.
-Νομίζεις.
-Καθόλου. Θέλεις να σου απαριθμήσω τον αντίποδα όλων αυτών που λες;
-Σε ακούω.
-Λοιπόν, ας πάμε στο θέμα του Αυγουστιάτικου φεγγαριού. Ξέρεις πόση ανάγκη έχουν όλοι αυτοί που λες, και ειδικά αυτοί που σώθηκαν από όλα αυτά, που επιβίωσαν, που προσπαθούν να πάνε τη ζωή τους παρακάτω, ξέρεις τι μπορεί να σημαίνει γι’ αυτούς η συγκεκριμένη πανσέληνος; Μπορεί να είναι γι’ αυτούς μια ψευδαίσθηση, θέλεις; Ναι, μια ψευδαίσθηση, μια μικρή ανάσα, μια μικρή όμορφη ανάσα. Μια πινελιά στην γκρίζα ζωή τους, που δεν επέλεξαν εκείνοι το χρώμα. Όλοι πιανόμαστε από τούτη τη θεϊκή πανσέληνο και κανείς μας δεν ξέρει αν θα την αντικρίσει ξανά. Κανείς δεν το εγγυάται σε κανένα. Άρα, όλοι κουβαλάμε τις μνήμες μας και όχι μόνο αυτοί που πλησιάζουν τον αιώνα. Ακόμα-ακόμα κι αυτοί που κοιμούνται στις κούτες, όπως λες, θαρρείς πως δεν έχουν μνήμες, όμορφες αναμνήσεις, τις οποίες θέλουν να ξαναζήσουν; Ή νομίζεις πως το ολόγιομο Αυγουστιάτικο φεγγάρι δεν τους δίνει μια ανάσα αισιοδοξίας και ψευδαίσθησης, αυταπάτης, πες την όπως θέλεις, αλλά και στο δικό τους γκρίζο δίνει μια νότα από χρώματα. Ακόμα και που βλέπουν αυτές τις ώρες τους ερωτευμένους ν’ απολαμβάνουν τη δική τους πανσέληνο, παίρνουν κάτι απ’ αυτή την ομορφιά.
Και τώρα, ας πάρουμε τις φωτογραφίες που μιλάνε μόνο για πόλεμο, αυτές που αναφέρεις, τουλάχιστον. Ξεχνάς τις άλλες, τις όμορφες, που μας θυμίζουν αγαπημένους κι αγαπημένες, που μας θυμίζουν δικές μας στιγμές, που μπορεί να είναι σε χαρτί, αλλά, βλέποντάς τες, έρχονται μυρωδιές, αισθήσεις και συναισθήματα;
Και ναι, αυτοί που δημιουργούν τους πολέμους, αυτά τα αρρωστημένα μυαλά -δε θα διαφωνήσω μαζί σου- ποιοι τους όπλισαν το χέρι; Εμείς οι ίδιοι. Άνθρωποι σαν κι εμάς είναι αυτοί που τους στηρίζουν, γνωρίζοντας ή όχι την αρρώστια τους, δεν έχει σημασία. Άνθρωποι σαν κι εμάς τους τοποθετούν στο βάθρο που στέκονται και διαφεντεύουν τις ζωές μας, τις ζωές του κόσμου ολόκληρου.
Και δε μου λες, εσύ, εγώ, τι κάνουμε για όσα καταγγέλλεις; Μήπως μοιράστηκες το σπίτι σου με κάποιον άστεγο; Μήπως μοιράστηκες ή μοιράστηκα ένα κουλούρι με κάποιον που το βλέπει και ξερογλείφεται; Μήπως, το πιο απλό, σκέφτηκες τις μέρες του καύσωνα να βάλεις ένα πιατάκι με νερό στο δρόμο για τα αδέσποτα; Ή εγώ; Όχι. Λυπάμαι, αλλά ούτε εσύ μήτε εγώ είμαστε σε θέση να κατηγορούμε κανένα.
Μίλησες για θρησκείες και, πιστεύω, μίλησες για τη διαφορετικότητα. Χρειαζόμαστε πολλή εκπαίδευση, όχι μόνο τα παιδιά, αλλά οι μεγάλοι περισσότερο, να μάθουμε να σεβόμαστε τον συνάνθρωπό μας. Να δεις, κάπου διάβασα, δε θυμάμαι πού ούτε από ποιον ειπώθηκε, ο Βολταίρος, νομίζω, που λέει: «μπορεί να μη συμφωνώ με όσα λες, αλλά θα αγωνιστώ για την ελευθερία σου να τα λες» ή κάπως έτσι, όπως και πως «η ισότητα δεν είναι να φέρομαι σε όλους ίδια, αλλά να φέρομαι διαφορετικά, σε διαφορετικούς ανθρώπους».
Μπορείς, μπορούμε, λοιπόν, να εκπαιδεύσουμε πρώτα τους εαυτούς μας και μετά τους γονείς, τα αδέρφια, τους φίλους; Μόνο τότε θα έχουμε το δικαίωμα, κι αυτό σε πολλά εισαγωγικά, να κρίνουμε. Και μην ξεχνάμε αυτό που λένε: «Μην κρίνεις, για να μην κριθείς». Δεν είμαστε θεοί για να μπορούμε να κρίνουμε. Είμαστε άνθρωποι, με ό,τι σημαίνει αυτό. Με τις αδυναμίες και τις δυνατότητες, με τις χαρές και τις λύπες, με τις καλές και τις κακές μας στιγμές, με την ιδιαιτερότητα, την ατομικότητα, τη διαφορετικότητα που έχει ο καθένας μας. Πώς μπορεί κανείς να ξέρει πώς νιώθει κάποιος άλλος; Ακόμα και για το ίδιο πράγμα. Ο καθένας μας είναι μοναδικός, με τον μοναδικό δικό του κόσμο. Κι ύστερα, χωρίς ελπίδα, καρδιά μου, δεν υπάρχει ζωή. Κατάλαβες; Άντε, πάμε να μου πεις τώρα τις λεπτομέρειες των διακοπών σου…

-

γράφει η Αθηνά Μαραβέγια

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Σάββας Ρουμελιώτης

Φιλόλογος-γλωσσολόγος, λάτρης της γλώσσας και του λόγου σε κάθε του μορφή, γραπτή και προφορική. Εραστής της λογοτεχνίας και της συγγραφής, σκαρφίζεται ιστορίες από τότε που θυμάται τον εαυτό του. Όνειρό του, να εξασφαλίσει ένα εισιτήριο για το τρένο που διασχίζει τον παραμυθένιο σιδηρόδρομο της λογοτεχνίας.

8 Σχόλια

  1. Lena Mavroudi Mouliou

    Αθηνά μου εντελώς τυχαία σε είδα . και ευτυχώς, γιατί έγραψες ένα πολύ όμορφο κείμενο, που έμοιαζε πιότερο με άρθρο , που είναι δύσκολο είδος.
    Τα είπες όλα δεν έχω να προσθέσω λέξη πέρα από το γεγονός πως μου άρεσε πολύ.

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Λενάκι μου, σ’ ευχαριστώ πολύ-πολύ!!! Άρθρο; Τι είναι αυτό; Χαχαχαχα!!!!
      Να είσαι καλά, κοριτσάκι μου!!!!!!!
      Αν με βγάλει πάλι ανώνυμη, είμαι η Αθηνά!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  2. sofia25164

    Αλήθειες Αθηνά μου…ολόκληρο το κείμενό σου αλήθειες που πονάνε και αγγίζουν και προβληματίζουν!!!! (Το θέμα είναι για πόσο; Όσο διαρκεί η ανάγνωση του;…) Συμφωνώ μαζί σου πως όλοι εκείνοι που έχουν δει την σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού, έχουν περισσότερη ανάγκη την Αυγουστιάτική φωτεινή πλευρά του!!! Έχουν ανάγκη από μια ψευδαίσθηση, μια ανάσα, μια χρωματιστή πινελιά!!!! Αγγίζεις!!! Να είσαι πάντα καλά την αγάπη μου!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Σοφία μου ακριβή, πόσοι έχουμε ανάγκη αυτή τη φωτεινή πλευρά του φεγγαριού κι ας μην είναι και το αυγουστιάτικο!!!
      Σ’ ευχαριστώ πολύ, κοριτσάκι μου!!!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
  3. Βάσω Καρλή

    Ένα ολόγιομο αυγουστιάτικο φεγγάρι που το μοιραζόμαστε όλοι κάτω από διαφορετικές συνθήκες ο καθένας. Ανθρώπινο και αληθινό.Μπράβο, Αθηνά!!!

    Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Βάσω μου, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση
    • Ανώνυμος

      Γιώργο Παυλίδη, σ’ ευχαριστώ από καρδιάς!!!!!!!!!!!!!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος