Σαν κρασί μεθυστικό, μεθάς τα όνειρα μου
Και κάνεις τον εύθραυστο καρπό,
Που κάποιοι ονομάζουνε καρδιά,
Να χτυπάει μόνο για σένα,
Να δίνεις ανάσα, πνεύμα και ζωή
Στον φορέα αυτού που στέκει κι αναπολεί.
Αιθεροβάμων ζει, κινείται και μιλά,
Αφού πλέον η καρδιά τον κυβερνά.
Περιφέρεται γύρω, γύρω απ΄ τον πυρήνα,
Σαν δορυφόρος που κοιτάει εκείνα,
Εκείνα τα μάτια που τον καθήλωσαν…
Εκείνα τα χείλια που τον λύτρωσαν…
Εκείνη που για αυτήν χαρίζει μέχρι και την ίδια την ζωή,
Που δίχως αυτήν δεν αξίζει πια να ζει.
_
γράφει ο Σίσυφος Μελισσινός
0 Σχόλια