Άνθρωποι: τα πιο περίεργα και παράξενα όντα. Κρίνουμε άλλους ανθρώπους, μη σκεπτόμενοι, τι μπορεί να κουβαλάει ο καθένας από αυτούς μέσα του, και αντίστοιχα το πως αισθάνεται.
Όπως στον πόνο για παράδειγμα, δεν έχουμε όλοι την ίδια αντίδραση, έτσι και σε μια άλλη κατάσταση που θα μας συμβεί, ο καθένας θα την αντιμετωπίσει σύμφωνα με τα δικά του κριτήρια και ανάγκες. Όταν δε μπορούμε να βρεθούμε κοντά στον άνθρωπό μας, μια δύσκολη στιγμή, γιατί έτσι το επιβάλλουν οι συνθήκες, αυτό δε σημαίνει ότι δε συμπάσχουμε μαζί του.
Ενδυνάμωση για τον ίδιο, μπορεί να είναι και μια τηλεφωνική συνομιλία, η οποία πιθανότατα να του προσφέρει πολλά περισσότερα από τη φυσική μας παρουσία. Το να είμαστε εκεί και στην ουσία να είμαστε απών, δεν έχει νόημα. Ενώ με τη σκέψη μας και μόνο, μπορούμε να του στέλνουμε μηνύματα θετικής ενέργειας. Είναι ανώφελο να κρίνουμε και να επικρίνουμε τον άλλον.
Επικεντρωνόμαστε στο διπλανό μας με την ψευδαίσθηση ότι τον νοιαζόμαστε και τον συμπονούμε, ενώ πιθανότατα ενεργούμε έτσι για να ξεφύγουμε απ’ τα δύσκολα τα δικά μας και να ξεχαστούμε. Πάντα υπάρχουν βέβαια και οι περιπτώσεις πραγματικού ενδιαφέροντος.
Συνήθως όμως όταν μιλάμε και δίνουμε συμβουλές, μιλάμε για τον ίδιο μας τον εαυτό. Κοινώς: «τα λέμε στους άλλους για να τα ακούσουμε εμείς».
Ας επιλύσουμε λοιπόν τα δικά μας προβλήματα αρχικά και ύστερα εάν βρούμε χρόνο και έχοντας καθαρό μυαλό, ας καταπιαστούμε με τα προβλήματα του άλλου.

–

γράφει η Βάσω Καρλή