28 αντίγραφα

12.08.2014

 

 

Το χέρι απλωμένο και πέτσινο. Το άλλο να του κρατά τον αγκώνα. Να μην φύγει. Στην άκρη του το τσιγάρο. Μια ριπή αγέρα τράβηξε μια γερή ρουφηξιά κι ο καπνός χύθηκε στο χώρο. Το βλέμμα στο κενό. Ο νους άδειος.
Κολλημένος -αποπλανημένος στο 28ο αντίγραφό της. Να αναζητεί ομοιότητες και να τις αισθάνεται πενιχρές. Έχασε τα μάτια, δίστασε στα μαλλιά, τρεμούλιασε στο κορμί. Ένα πανομοιότυπο με τις βασικές μονάχα γραμμές της. Δεν σκεφτόταν για την πνοή της. Το άρωμα των μαλλιών της. Τους δισταγμούς της. Τα παιχνιδίσματά της. Το γέλιο της και την ανησυχία της να τρώει τα νύχια της.
Μαθημένος να παλεύει με την πέτρα, το μάρμαρο, τον γρανίτη, σμίλευε συμπλέγματα της φαντασίας του, παρακολουθούσε τα άψυχα ή τα φυτά που ανακλαδιζόταν, τις επιθυμίες των ανθρώπων και την γύρω του φύση και τα αντέγραφε, αναδευμένα με τις μύχιες βλέψεις των ονείρων του. Πιστά αλλά και με πολλά σημάδια σουρεαλισμού. Όλα του τα γλυπτά γινόταν παιδιά του και τον συνόδευαν σε όλες τις εκθέσεις του, στις προθήκες που μετά στόλιζαν. Ήταν κάτι δικό του, που το αποχωριζόταν με γόο και σπαραγμό. Μετά όμως μέρευε και σαν αναμετρούσε τα κύτταρά του τα έβλεπε όλα τους σώα και υπαρκτά.
Τι το ήθελε το μοντέλο; Ήθελε, του καρφώθηκε η ιδέα, για μια ζωντανή αναπαράσταση της Αφροδίτης που μερεύει τα κύματα. Δημιούργησε τα κύματα, γονάτισε στην κίνησή τους, έδειξε τον τρόμο τους. Του έμεινε η Αφροδίτη.
Αναζήτησε μια ζωντανή αναπαράσταση και στο πρώτο του κάλεσμα, γνωστός για τις αμφιλεγόμενες ιδιοτροπίες του, του στείλαν ό,τι πιο ζωντανό είχαν.
Της είπε να ποζάρει πάνω στα άπνοα κύματα. Αυτός κοιτούσε το κομμάτι μάρμαρου που ήταν έτοιμο και ανυπομονούσε να πελεκηθεί. Γύρισε. Την είδε.
Για καιρό έμεινε στα μάτια της. Έβλεπε ξανά και ξανά τη θάλασσα να υποχωρεί, να υποκλίνεται και να αναδύεται αυτή. Για χρόνο έμεινε στα μαλλιά της. Έσταζαν το μέλι του βυθού. Φύκια που είχαν πάνω τους το μετάξι του παραδείσου. Και πουλιά κελαηδούσαν καθένα τον δικό του σκοπό, συντονισμένα από έναν θείο μαέστρο. Μετά χρόνους θαρρείς κατέβηκε στο κορμί της. Τα μάτια του προσπαθούσαν να πιάσουν τις γραμμές του, μα εκείνες φειδόταν σε απόκρυφα ακρογιάλια, σε ανήμερες θαλασσινές σπηλιές και σε θάλασσες που το νερό μιας αποτραβιέται και υποκλίνεται στη στεριά και την άλλη προσπαθεί να την κατακτήσει. Και τον καιρό που το κορμί της ξεπάγωνε, μια άτακτη κίνηση του χεριού, μια ατέρμονη αγερομανία των μαλλιών, μια πνοή από το στόμα της που άφηνε την πρωινή αύρα να κυνηγά ηλιοβασιλέματα, του σημάδευαν τ’ απόμακρα μόρια που δεν είχαν ως τότε εμποτιστεί από την παρουσία της.
Πέρασε καιρός. Εννιά μήνες. Κι αυτή, που μήτε το όνομά της δεν τόλμησε να αφήσει στα αυτιά του, παλάβωσε με την εριστικότητά του να στέκει απέναντί στο γυμνό της και να την ανιχνεύει με τις ώρες, παλάβωσε και μήνυσε πως θα εξαφανιστεί από τον τόπο ετούτον που οι άνθρωποι προσπαθούν να μαγαρίσουν το θείο. Και την ομορφιά του.
Αυτός, που το όνομά του χάθηκε σε μιαν σπιθοβολιά από το βλέμμα της, ο γλύπτης άψυχων και τεχνητών ονειρώξεων, έναν χρόνο τώρα στέκει στην ίδια θέση. Σμίλεψε είκοσι οκτώ αντίγραφά της, το ένα πιο γνήσιο από το άλλο. Κανένα όμως δεν έχει το θάμπος της μορφής της, την ονειροφαντασιά του κορμιού της, την μυρωδιά που ανέδυε το σώμα της. Το κοινό του, οι κριτικοί και τα δημοφιλή περιοδικά λόγου και τέχνης, διακηρύττουν πως δεν υπάρχουν ομορφότερα και αρτιότερα γλυπτά και πως το ένα καλύπτει τις ατέλειες του άλλου. Όλα μαζί μια πανδαισία παραδείσου.
Αυτός, ο γλύπτης που έχασε τον δρόμο του, τον προορισμό του, αυτός που μονάχα σμιλεύει πια όμοια αγάλματα, ξέρει πως όλα μαζί δεν μπορούν να αντικαταστήσουν μηδέ την άκρια των μαλλιών της, αυτά που κάποια φορά ένα μικρό αγεράκι τα ξεσήκωνε ανεπαίσθητα.

 

 

(πηγή εικόνας)

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Διαβάστε κι αυτά

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

Στα Μαρμαρένια Αλώνια

-Όχι ρε πούστη χάρε, δε θα το πάρεις το παιδί! Φώναζε και έβριζε με πάθος καθώς έκανε ανάνηψη στο 12χρονο αγόρι, που είχε φύγει στη μέση του χειρουργείου. Ο ιδρώτας είχε ποτίσει το πρόσωπό του, μα το βλέμμα του, γεμάτο πείσμα κοιτούσε κατάματα τον χάροντα, που έστεκε...

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Τα ημερολόγια των τρελών: «Ο περιθωριακός»

Ο πίνακας μιας μέρας σου. Πλάσε χαρά, πλάσε ζωή, αξίες και ομορφιά η αύρα σου θ’ αγγίξει ανθρώπους πιο βαθιά ωραία συναισθήματα στη σύνθεση μιας μέρας πομπός ελπίδας, άνοιξης, στο φάσμα μιας εσπέρας. Το κάδρο των αισθήσεων γέμιζε με αγάπη μια θάλασσα χαμόγελα στου ουρανού τον χάρτη.

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου