Η Τεχνητή Νοημοσύνη ως καθημερινό χρηστικό εργαλείο, αφενός μεν εκτόπισε, μερικώς, την επαφή με το τυπωμένο χαρτί ως εργαλείο αυθεντικής αναζήτησης της πληροφορίας, αφετέρου δε επιτάχυνε την επίλυση παντός είδους προβλημάτων, από τις τεχνικές οδηγίες, έως και την επεξήγηση συναισθημάτων.

Γιατί όμως το επάγγελμα του λογοτέχνη, ούτε διευκολύνεται από την AI, αλλά ούτε και πρόκειται ποτέ οι συγγραφείς και οι ποιητές να απειληθούν από την ενδεχόμενη υποκλοπή των ιδεών τους και από την πνευματική υφαρπαγή του τελικού προϊόντος τους;

Διότι, ενώ στους ψυχολόγους, στους δικηγόρους, στους προγραμματιστές, στους τεχνικούς και σε πάμπολλα άλλα – όλα σχεδόν τα επαγγέλματα -, χρησιμοποιείται η επαγωγική σκέψη, δηλαδή, βάζω τα inputs, ήτοι τις ειδικές προκείμενες Α, Β, Γ κ.ο.κ. (τα συμπτώματα παραδείγματος χάριν), στον σωλήνα επεξεργασίας, και έχω έτοιμη τη λύση, το γενικό συμπέρασμα, το output (=), αντίθετα, στα καλλιτεχνικά επαγγέλματα, γίνεται εναντικότατη χρήση της παραγωγικής σκέψης και της φαντασίας, δηλαδή, από το γενικό (Α) πάω στην ειδική ιδέα (Αα, Αβ, Αγ, κ.ο.κ).

Η ειδική ιδέα εξαπλώνεται μέσα στο υπό διαμόρφωση προϊόν με ταχύτητα ομόκεντρων κύκλων, όταν πετάξω «ένα βότσαλο στη λίμνη(!)», και μπορεί οι κύκλοι να φτάσουν στο άπειρο, μέχρι βέβαια να εξασθενήσει η μηχανική δύναμη που παρήχθη από τη ρίψη της πέτρας, (δηλαδή μέχρι ο καλλιτέχνης να αλλάξει την αφετηριακή γενική ιδέα του). Το δέντρο βγάζει διαρκώς παρακλάδια και είναι σαν τη Λερναία Ύδρα. Αυτό είναι και το σισσύφιο βάσανο του καλλιτέχνη. Ας είναι λοιπόν!

_

γράφει η Αλεξάνδρα Μιχαλοπούλου