Ο Μικρός Πρίγκιπας στον πλανήτη των ακολούθων

Όταν ήμουν έξι χρονών ζωγράφισα έναν βόα που χώνευε έναν ελέφαντα και οι μεγάλοι, χωρίς δεύτερη σκέψη, αποφάνθηκαν ότι είναι καπέλο. Από τότε έμαθα πως οι άνθρωποι βλέπουν μονάχα ό,τι ήδη γνωρίζουν. Σήμερα θα το είχα ανεβάσει κιόλας, θα μάζευε έντεκα καρδούλες και κάποιος θα έγραφε από κάτω «ωραίο καπέλο, πού το βρήκες;». Αυτά συλλογιζόμουν ένα απόγευμα σε ένα παγκάκι του κέντρου, την ώρα που το φως χαμηλώνει και οι οθόνες ανάβουν μία μία στα χέρια των περαστικών, μικρά άστρα που για να τα δεις πρέπει να σκύψεις κι όχι να σηκώσεις το κεφάλι σου ψηλά! Η μπαταρία μου ήταν στο 3% κι εγώ χίλια χιλιόμετρα μακριά από κάθε φορτιστή, όταν άκουσα δίπλα μου μια φωνή. «Σε παρακαλώ, σχεδίασέ μου ένα αρνί». Ήταν ένα ξανθό αγόρι με κίτρινο κασκόλ που κοίταζε ολόγυρα λες κι έβλεπε τον κόσμο για πρώτη φορά.

Επειδή δεν ξέρω να σχεδιάζω άνοιξα την ειδική εφαρμογή στο κινητό. Μέσα σε τρία δευτερόλεπτα είχαμε μπροστά μας ένα αρνί αψεγάδιαστο, αφράτο, με φωτισμό σαν να βγήκε από φωτογραφικό στούντιο. Το αγόρι το κοίταξε πολλή ώρα και είπε πως τούτο εδώ είναι ήδη έτοιμο και πως δεν έχει μείνει τίποτα να κάνει αυτός. Εκείνο ήθελε μονάχα ένα κουτί με τρεις τρύπες, για να φαντάζεται το αρνί μέσα. Ζήτησα από την εφαρμογή ένα κουτί. Μου το έβγαλε διάφανο! Ζούμε, θαρρώ, σε έναν κόσμο που τα δείχνει όλα και γι’ αυτό δεν αφήνει τίποτα να το ονειρευτείς. Η φαντασία χρειάζεται λίγο σκοτάδι για να φυτρώσει, όπως ο σπόρος το χώμα, κι εμείς ανάψαμε όλα τα φώτα αδιακρίτως. Όσο πιο πολλά μπορούμε.

Μου είπε ότι ερχόταν από μακριά και ότι στον δρόμο του είχε περάσει από κάμποσους πλανήτες, μικρούς σαν οθόνες, που ο καθένας τους χωρούσε έναν μονάχα άνθρωπο. Στον πρώτο ένας βασιλιάς διαχειριζόταν έναν λογαριασμό που πουλούσε γυαλιά ηλίου. Έβγαζε διατάγματα όλη μέρα για τα αυτονόητα λες και τα αυτονόητα δεν ήταν… αυτονόητα. Ίσως και να είχε δίκιο. Στον δεύτερο ζούσε ένας ματαιόδοξος που δεν άκουγε παρά μόνο επαίνους. «Πάτα μου ένα “μου αρέσει”», τον παρακάλεσε, και όταν ο μικρός πρίγκιπας πάτησε, εκείνος υποκλίθηκε βαθιά, μόνος μέσα στο χειροκρότημα που είχε ζητιανέψει. Στον τρίτο ένας άνθρωπος κυλούσε την οθόνη με τον αντίχειρα, σκυθρωπός. «Τι κάνεις εκεί;» τον ρώτησε. «Σκρολάρω», απάντησε εκείνος. «Γιατί;» «Για να ξεχάσω». «Τι να ξεχάσεις;» «Ότι ντρέπομαι». «Για ποιο πράγμα;» «Που σκρολάρω».

Στον τέταρτο πλανήτη ένας επιχειρηματίας μετρούσε ακολούθους, εκατόν είκοσι οκτώ χιλιάδες πενήντα δύο ως εκείνη τη στιγμή. «Και τι τους κάνεις;» ρώτησε ο μικρός πρίγκιπας. «Τους έχω». «Τους ξέρεις;» Ο επιχειρηματίας δεν απάντησε. Κανείς δεν του είχε πει ποτέ πως άλλο πράγμα είναι να μετράς τους ανθρώπους κι άλλο να μετράς για τους ανθρώπους ή έστω για κάποιον άνθρωπο. Στον πέμπτο, τον πιο μικρό απ’ όλους, ένας φανοκόρος άναβε και έσβηνε το φανάρι του κάθε λεπτό. Είχε εντολή να απαντά αμέσως σε κάθε ειδοποίηση και οι ειδοποιήσεις, από χρόνο σε χρόνο, έρχονταν ολοένα και πιο γρήγορα. «Καλημέρα», έγραφε. «Ελήφθη». «Καληνύχτα». Δεν είχε προλάβει να κοιμηθεί από το 2016! Ο μικρός πρίγκιπας τον συμπάθησε γιατί ήταν ο μόνος που νοιαζόταν για κάτι άλλο εκτός από τον εαυτό του, έστω κι αν αυτό το κάτι ήταν ο προϊστάμενός του. Στον έκτο ένας γεωγράφος έγραφε «πέντε αστέρια, εξαιρετικό σέρβις» για ένα ουζερί στη Λήμνο, από το γραφείο του στο Χαλάνδρι. Οι μεγάλοι, σκέφτηκε ο μικρός πρίγκιπας, είναι στ’ αλήθεια πολύ παράξενοι. Γέμισαν τον ουρανό πλανήτες για να μη χρειαστεί ποτέ να συναντηθούν.

Στη Γη τον περίμενε η αλεπού. Στο βιβλίο τού είχε ζητήσει να την εξημερώσει, να έρχεται κάθε μέρα την ίδια ώρα και να κάθεται κάθε φορά λίγο πιο κοντά, γιατί έτσι, με υπομονή και με χρόνο, φτιάχνονται οι δεσμοί. Τώρα του ζήτησε μονάχα να την ακολουθήσει και να πατήσει το καμπανάκι των ειδοποιήσεων. Ο μικρός πρίγκιπας λυπήθηκε. Ήξερε πως αγαπάς αληθινά ό,τι σου πήρε χρόνο για να το κατακτήσεις και πως το τριαντάφυλλό του ήταν μοναδικό ανάμεσα σε χιλιάδες όμοια επειδή αυτό είχε ποτίσει, αυτό είχε σκεπάσει τις κρύες νύχτες και τα δικά του παράπονα είχε ακούσει. Ό,τι αποκτιέται με ένα πάτημα, χάνεται με το επόμενο, σκέφτηκε. Το μυστικό της, πάντως, η αλεπού του το είπε όπως και τότε, ότι το ουσιώδες δεν φαίνεται με τα μάτια. Ύστερα διευκρίνισε πως το μυστικό δεν φαίνεται επειδή το ανέβασε χθες και οι ιστορίες χάνονται σε είκοσι τέσσερις ώρες.

Το αγόρι σηκώθηκε από το παγκάκι. Είπε ότι γυρίζει στον πλανήτη του, εκεί όπου έχει ένα τριαντάφυλλο χωρίς προφίλ, τρία ηφαίστεια ως το γόνατο και καθόλου σήμα. Το αρνί της εφαρμογής δεν το πήρε μαζί του. Κάποτε, μου είχε πει, είδε εκεί πάνω σαράντα τέσσερα ηλιοβασιλέματα μέσα σε μια μέρα μετακινώντας απλώς την καρέκλα του λίγα βήματα. Δεν φωτογράφισε κανένα και γι’ αυτό τα θυμόταν όλα. Το κινητό μου έσβησε λίγο αργότερα. Έμεινα με τα χέρια άδεια, σήκωσα το κεφάλι και είδα πως ο ουρανός πάνω από την πόλη είχε πάρει στο μεταξύ εκείνο το χρώμα που δεν χωράει σε καμία οθόνη. Κοίταξα ολόγυρα να το πω σε κάποιον. Δεν με κοίταζε κανείς…