Select Page

A cry for love…

A cry for love…

cell_phone

Φιγούρα γραφική. Σε περίμενα και πάλι να φανείς. Έξω από το περίπτερο με τα περιοδικά και τις τυχερές σακούλες για τα πιτσιρίκια. Λογάριαζα τη δική μου τύχη σε τούτα τα πρωινά. Κοιτούσα τους τίτλους στις εφημερίδες και έφτιαχνα με το νου μου ένα εξώφυλλο που να μας χωρά. Με εκείνες τις λαμπερές φωτογραφίες, τις σικέ. Πειράζει που σε ήθελα έτσι; Να φτάναμε λέει σε τούτες τις φυλλάδες από λυσσασμένους παπαράτσι που διψάνε για τέτοιους έρωτες. Χαμόγελα και αστραφτερές- δήθεν μυστικές – μας εμφανίσεις.

Θα μου παίρναν συνέντευξη και θα έλεγα πως είναι κάτι προσωπικό, κοκκινίζοντας ελαφρά. Θα έβαζα το χέρι στο στόμα γελώντας, σαν θα ρωτάγανε αν σκεφτόμαστε σοβαρά το ενδεχόμενο γάμου. Κι ύστερα θα κοίταζα πονηρά εσένα. Εσύ θα γέλαγες δυνατά και θα πιανόμασταν χέρι- χέρι πετώντας ένα ωραίο τσιτάτο. «Ε, ακόμα είναι νωρίς. Αρκεί που μετράμε ευτυχίες…». Θα γελούσε και η πονηρή δημοσιογράφος και θα έγραφε στο εξώφυλλο «Ένα ευτυχισμένο ζευγάρι, λίγο πριν ανεβεί τα σκαλιά της εκκλησίας».

Φιγούρα γραφική. Σε περίμενα λίγο πιο πέρα από το περίπτερο και έξω από την καφετέρια. Μυρίζει ο καμένος εσπρέσο και μυρίζω με νοσταλγία την κάθε σου κίνηση, σχεδόν σαν ιεροτελεστία. Παραγγέλνεις ψιθυριστά ίσα που ακούγεσαι και κοιτάς μαγνητισμένα νυσταγμένος τη μηχανή που θα σε σώσει από την ολική κατάρρευση. Πόσες φορές σου γέλασα βλέποντάς σε να λαχταράς. Έτσι σε λαχταρούσα και εγώ. Σαν καφεΐνη. Δεν είναι υπερβολή αν το σκεφτείς. Να σε έπινα σε ένα από τα χάρτινα κυπελάκια του μαγαζιού. Σκέτο. Με μια ανάσα…

Στο δρόμο περνούν κουστουμαρισμένοι για τις δουλειές τους. Ίδιο σκηνικό. Κρατούν τους χαρτοφύλακές τους και τις τσάντες με τα λάπτοπ. Μιλάνε σε κινητά ή φοράνε εκείνα τα τεράστια ακουστικά σαν μύγες. Αν το σκεφτείς πιο απρόσωπη εποχή δε ζήσαμε. Θέλω να στο πω. Θέλω να συμφωνήσεις μαζί μου. Απαντάμε βιαστικά σε μηνύματα και γελάμε συνεχώς σε ένα τεράστιο κινητό. Κάποτε γελάγαμε με τα υπερμεγέθη κινητά μας, τις «παντόφλες» μας με την πράσινη οθόνη και το φιδάκι. Τώρα τα αγοράζουμε τεράστια για να χωράνε όλη μας τη ζωή. Εφαρμογές και εφαρμογές κατακλύζουν τις σκέψεις μας και λειτουργούν σχεδόν αγχωτικά, μηδενίζοντάς την ύπαρξή μας. Την κομματιάζουν σε ηλεκτρονικά κομμάτια. Τεμαχισμένοι περπατάμε στο δρόμο. Καμιά φορά κοιτάζω στο δρόμο μήπως και βρω κάποιες στάλες από αίμα, μήπως και βρω σημάδια αληθινής ζωής.

Έτσι σε βρήκα και εσένα, ανάμεσα σε όλους αυτούς. Να απαντάς σε ένα από εκείνα τα μηνύματα. Μπλε, μωβ ή γαλάζιο δεν έχει σημασία. Λογικά δε θα σε πρόσεχα έτσι όπως είχες βυθιστεί στη χλιδάτη σου οθόνη, μα κάποιο παράθυρο σε εκείνον τον κόσμο σε έκανε και γέλασες τόσο οικεία. Και ήταν τέτοιο το χαμόγελό σου, που με σημάδεψε. Πήρε έναν ανεξίτηλο μαρκαδόρο και έφτιαξε μια καρδιά στο χέρι. Σου γέλασα ασυνείδητα. Με κοίταξες με απορημένο βλέμμα. Από εκείνα που έχουμε όταν συναντάμε γνωστούς που για κάποιο λόγο έχουμε ξεχάσει. Ύστερα με κοίταξες από πάνω ως κάτω. Κι εγώ απολάμβανα λάγνα ετούτο το ταξίδι στο βλέμμα σου. Ύστερα, με μεγαλύτερη άνεση με κοίταξες βαθιά στα μάτια και με χαιρέτησες με ένα χαμόγελο. Σου το άρπαξα, σκέφτηκα. Τούτο δε θα χωρέσει σε κανένα μαραφέτι. Καμία αλληλουχία από 0 και 1 δε θα το κλέψει.

Φιγούρα γραφική, εκεί στο στενό με τα μαγαζιά και τον κόσμο, κρατώ μια καρδιά στο χέρι και σε περιμένω. Δίπλα από το περίπτερο. Έξω από την καφετέρια που παραγγέλνεις τον καφέ σου. Στο στενό με τους βιαστικούς κουστουμαρισμένους. Σε φορώ στο χέρι. Σε κρατώ στην καρδιά. Σα μπαλόνι που δεν αφήνω με τίποτα να το πάρει ο αέρας. Σαν παιδί που φοβάται μην του το κλέψει ο αέρας και ο ουρανός και σφίγγει περισσότερο την παλάμη σε γροθιά. Έτσι νιώθω και πάλι. Έτσι σε καρτερώ. Έτσι σε ποθώ.

Θα περάσεις άραγε και σήμερα από εδώ; Θα σου πω το όνομά μου ή θα κρυφτώ και πάλι πίσω από τις πρωινές εφημερίδες; Φορώ τα δικά μου ακουστικά και κάνω check in στο κινητό. Μια κουκίδα σε μια γωνία στο χάρτη είμαι και εγώ. Ακούω το «A cry for love»[1] και δακρύζω. Δηλώνω τρέμοντας το νέο μου status: «Νιώθω μόνη» παρέα με ένα θλιμμένο εικονίδιο ταιριαστό και πατάω Δημοσίευση. Άραγε πόσα Likes θα μαζέψω;

 

 

 

[1] “A cry for love”  The Black Heart Procession

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξιλόγιο της ψυχής μου...

21 Σχόλια

  1. Βάσω Αποστολοπούλου

    “Σε φορώ στο χέρι. Σε κρατώ στην καρδιά. Σα μπαλόνι που δεν αφήνω με τίποτα να το πάρει ο αέρας”

    Πόσο όμορφη, πόσο λυρική κατάθεση συναισθημάτων και λαχτάρας!
    Εξαιρετικό, Μάχη μου!

    Απάντηση
  2. Λένα Μαυρουδή Μούλιου

    ”…να σε έπινα σε ένα από τα χάρτινα κυπελάκια του μαγαζιού σκέτο με μια ανάσα…” Απίστευτα ωραία ερωτική φράση τολμηρά ρομαντική. Τελικά Μάχη μου κατηγορείτε οι νέοι την σημερινή εποχή, μα υπάρχουν νέοι σαν εσένα που έχουν τέτοια τρυφερότητα και ρομαντισμό.Λίγοι μεν αλλά σπουδαίοι και κάνουν τη διαφορά. Ουκ εν τω πολλώ το ευ λοιπόν και είναι παρήγορο πίστεψέ με…

    Απάντηση
  3. Άννα Ρουμελιώτη

    Πόσο όμορφα αποδίδεις την ωμή μας πραγματικότητα… το λάτρεψα…την καλημέρα μου!!

    Απάντηση
  4. Γιάννης Ξύδης

    Πόσο αληθινό, μπράβο

    Απάντηση
  5. Μάχη Τζουγανάκη

    Λένα μου με τιμούν τα λόγια σου. Το να είσαι τρυφερός και ρομαντικός στην εποχή αυτή είναι κομματάκι δύσκολο. Αλλά σε μένα που παίρνω ρετρό ανάσες για να ζω ταιριάζει γάντι…κι ας έχει και το ανάλογο τίμημα. Τα φιλιά μου

    Απάντηση
  6. Μάχη Τζουγανάκη

    Αννα μου σε ευχαριστώ. Ναι είναι λίγο ωμή. Ομως ακόμα και έτσι ανάμεσα σε 0 και 1 τριγυρνάνε μηνύματα αγάπης. Δεν έπαψε να θέλει και να αγαπά ο άνθρωπος εξάλλου ποτέ…

    Απάντηση
  7. Μάχη Τζουγανάκη

    Σας ευχαριστώ πολύ κ. Ξύδη για το πέρασμά σας στο κείμενό μου. Πράγματι αυτός ήταν ο σκοπός μου..να καταθέσω αληθινά ένα προβληματισμό μου. Την καλησπέρα μου.

    Απάντηση
  8. Χριστίνα Σουλελέ

    Eικόνες της εποχής μας που πιο απρόσωπες πράγματι, δεν υπάρχουν! Και πάντα υπάρχουν και κάποιοι γραφικοί που περιμένουν μια καρδιά,για να την φορέσουν. Την καλησπέρα μου!

    Απάντηση
  9. Έλενα Σαλιγκάρα

    Από εμένα πάντως 100 λάικς! 🙂
    Μου άρεσε πάρα πολύ Μάχη. Όμορφος ρυθμός και πολύ συναίσθημα!

    Απάντηση
  10. Ανώνυμος

    Άπειρα λαικ,ρεαλιστική απόδοση με ποιητική χροιά.Μπράβο Μάχη!!!

    Απάντηση
  11. Σοφία Ντούπη

    Μου άρεσε πολύ Μάχη μου… Μ’ άρεσε που υπάρχουν νέοι όπως εσύ που σκέφτονται κι αισθάνονται σήμερα όπως εμείς παλιά, που δεν κάναμε check in στο κινητό ούτε μαζεύαμε Likes!!! Όμως παρόλα αυτά κρατούσαμε ένα ¨χαμόγελο¨ με τον ίδιο τρόπο… σαν μπαλόνι σφιχτά στη χούφτα μας!!!

    Απάντηση
  12. Μάχη Τζουγανάκη

    Σοφία μου γλυκιά σε ευχαριστώ πολύ. Αυτό το χαμόγελο….πόσα του κόσμου αξίζει… Τα φιλιά μου

    Απάντηση
  13. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Σε κείνο το περίπτερο…που βρίσκεσαι μονάχη…
    πάλι τη σκέψη έστειλες στ’ ονείρου σου την πάχνη…
    Θαμπό το τζάμι της καρδιάς…μιας νοσταλγίας δάκρυ…
    αργά κυλά για να σε βρεί εις των χειλιών την άκρη…
    Κι εκείνος ο γλυκός καφές και η εφημερίδα …
    της προσμονής ακούμπησαν την πρώτη ηλιαχτίδα…

    Όσο και να το διαβάζω δεν το χορταίνω ίσως γιατί δεν κοραίνεται ποτέ η όρεξη για ομορφογραμμένα κείμενα…
    ΜΠΡΑΒΟ ΜΑΧΗ!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  14. Γιάννης

    ρομαντικές περιπλανήσεις μοναξιάς… ευάλλωτες κινήσεις σε αυτή τη σκακιέρα… )

    Απάντηση
  15. whitedwarf4

    Μου άρεσε πάρα, μα πάρα πολύ! Μπράβο κοπελίτσα!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου

Εγγραφείτε στο newsletter

Ακολουθήστε μας!

Ακόλουθοι

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Έλληνες εκδότες

Έλληνες εκδότες

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest

Αν σας άρεσε...

κοινοποιήστε το στους φίλους σας!