Κοιτάχτηκαν με το συνηθισμένο κοίταγμα ανθρώπων που πρέπει να αποφύγουν την αλήθεια. Με τον ίδιο τρόπο έδωσαν τα χέρια και φιλήθηκαν πεταχτά. Μίλησαν για το φεγγάρι και για τη βία της κοινωνίας. Τη ρώτησε τι φαγητό μαγείρεψε σήμερα και αν βάζει κανέλα και μπαχάρι....

Θυμός και πόνος, Ουρανός ανταριασμένος, Θάλασσα φουρτουνιασμένη. Δίκαιο ή άδικο, Αληθινό ή ψεύτικο, Καθαρό και βρώμικο, Σωστό και λάθος, Άσπρο και μαύρο, Φωνές, κραυγές Και εκκωφαντικές σιωπές. Όλα μαζί Μπερδεύονται, Παντρεύονται, Γελούν και κλαίνε. Τρών’ και...

Αν και τα χαϊκού είναι γνωστά στη Δύση ως ποιητική φόρμα ήδη από τον ΙΘ΄ αιώνα, παρατηρούμε κριτικά πως το ενδιαφέρον των Ελλήνων ποιητών γι’ αυτό το "νέο" είδος ήταν σχεδόν ανύπαρκτο, παρά τις λίγες προσπάθειες σημαντικών δημιουργών να το αξιοποιήσουν. Και είναι...

Σ’ έναν κόσμο κενό, τι μπορεί άραγε να μου δώσει τάχα... Στερούμαι τη ζωή μου μονάχα...   Σ’ έναν κόσμο άκοσμο, Οι φωνές περιττεύουν, τα λόγια είναι φτηνά, Τόσο φτηνά, σχεδόν τζάμπα.   Δεν αλλάζει ο κόσμος εύκολα, δεν αξίζει να μιλάς... Αναλώνεσαι στην...

Απούσα νιώθω της χορδής, το ανυπέρβλητο καθήκον στα άναρχα όνειρα ψυχών, λόγια μεγάλων εποχών επί δικαίων και αδίκων. Όταν ξεφτίζει η κλωστή, γίνεται κόμπος το σχοινί κι η αρετή χωλαίνει. Αγώνας με αίμα χρίζεται, το σώμα που ορίζεται στο χρόνο που πεθαίνει....

Τι ήμουνα για σένα, πες μου γιατί Ο νους όσο κι αν ψάξει ποτέ δε θα το βρει. Μην ήμουν αύρα βάρκας πανί που το φουσκώνει Δελφίνι τρέχει για το νησί; Μην ήμουν γλάρος που όλο πετά Στο κύμα πάνω, μετά ψηλά Ψάχνει κεφάτο για λιχουδιά; Μην ήμουν ζέστη στην παγωνιά;...

Τα τραγούδια της αμαρτίας σε θυμίζουν οι αναμνήσεις ολοένα τον τριγυρίζουν Νύχτα, κρυφός πόθος, μια μικρή τραγωδία Εσύ και ένας γλυκός πόνος σε κάθε μελωδία.   Νομίζεις πως γράφεις στίχους και στους ανθρώπους τάχα έρχεσαι κοντά δεν ξέρεις πως χτίζεις τοίχους και...

Ταξιδεύουν τα μάτια μας αλλά οι καρδιές μένουν ριζωμένες εκεί... Πατρίδα που σε κουβαλάμε όπως φυλαχτό μέσα απ' το μπλουζάκι. Κι η γιαγιά μου στυλώνει το βλέμμα της στο συρματόπλεγμα που δεν τελειώνει - κι ας Τελειώνουν οι ώρες της γλυκιάς φωνής που απομακρύνεται -...

Μυρίζεις αιωνιότητα Θέλω να πω σε ψυχές Που πέθανε ο φόβος της εικόνας Μα έμεινε το άρωμα της Αλήθειας… - γράφει η Τατιάνα...

Η σύνδεση της λογοτεχνικής λαϊκής παράδοσης με τη σύγχρονη δημιουργία αν και φαντάζει αυτονόητη, συχνά προσπερνάται αγόγγυστα από τους σύγχρονους δημιουργούς που πειραματίζονται με άλλες φόρμες. Και δεν είναι μόνο η αλλαγή του στιχουργικού περιβάλλοντος, αλλά και...

Το δωμάτιο υπό σκιά καλοκαιριού το δωμάτιο αφαιρετικά πολύχρωμο. Είναι αξιοθαύμαστο, δεν έχει παπαγαλάκια ή φωτιστικό οροφής με ανεμιστήρα. Το παράθυρο κλειστό, η κουρτίνα δεν κάνει καμία κίνηση. Είχα εναποθέσει ελπίδες στη δροσιά που φέρνει. Τα ρούχα κρεμασμένα η...

Είναι η ζωή Είναι η ζωή μια εικόνα τρελή αστέρι τη νύχτα, ήλιος την αυγή λουλούδι ανθισμένο για σένα, γυαλί ραγισμένο για μένα είναι η ζωή μια εικόνα τρελή Είναι η ζωή μια χαρά και μια πίκρα αγάπη, έρωτας, τρέλα και γλύκα χαρτί αδιάβαστο, μοναξιά και πόνος είναι η...

Σε νιώθω… Ψηλαφίζοντας τις κιτρινισμένες σελίδες ενός ξεχασμένου βιβλίου παλεύοντας με ένα συνονθύλευμα αντιμαχόμενων αναμνήσεων Σε συναισθάνομαι… Στις αστιγματικές μνήμες των συνανθρώπων μας στις σιωπηρές φωνές των θελήσεών μου Σε νοσταλγώ… Προσμένοντας την...

Αλίμονο στο φτωχό λεξιλόγιό μου που τις πράξεις δε δύναται να αποτυπώσει, τις ιδέες δεν μπορεί να συλλάβει και να αποκωδικοποιήσει μηνύματα περιθωριοποιημένων εγκεφάλων. Κρίμα σε μένα και σε σένα ˙ που ποτέ δεν θα γνωρίσουμε τις αξίες που έμειναν εκτός συνόλου, δεν...

Με κράμα σπάνιο απ’ αγάπη, στοργή κι ένα σου χάδι, με μεγάλωσες εσύ... Τι κι αν αγκάθινα τα χέρια σου ήσαν στη ζωή, σε μένα ήσαν βελούδινα, μετάξι στην υφή, Κάθε που βράδιαζε, τ' αστέρι μετακόμιζε στο πρόσωπό σου, ήσαν το δάκρυ που ακροβατούσε απ' τον πικρό καημό...

Είναι απόψε μια βραδιά σαν άρωμα του Μάη! Να… ένα αστέρι πέφτει… πέφτει χαμηλά! Μες στην  καρδιά μου χάνεται χίλια κομμάτια σπάει! Είχα στα χείλη μου μια τόση δα ευχή, μα ‘κείνη ξέφυγε σ’ άγνωστο μονοπάτι, η νοσταλγία μου θαρρείς απόψε πως μυρίζει γιασεμί, παντού...