Πολιτεία προς απόσυρση Ζω σε μια άσφαλτο κατοικημένη Για χάρη της, χτυπούν οι μηχανές στα εργοστάσια παπουτσιών   Πάνω στην επιφάνεια της αγωνίζονται τα ίχνη μου να παραβγούν των άλλων που αδίστακτα για σφάλματα καραδοκούν   Διάσπαρτα στην πλούσια υπόσταση της, τα...

Η ποίηση είναι ταξίδι στον εσώκοσμο του δημιουργού· ένα ταξίδι στον εσωτερικό κόσμο των αισθημάτων, της φαντασίας και των ενστίκτων. Και ο αναγνώστης είναι ο συνοδοιπόρος που ανακαλύπτει συγ-κινούμενος τι κινητοποιεί το δημιουργό, τις φοβίες και τις αγωνίες τους....

Ήτανε λέει καλοκαίρι κι η θάλασσα είχε γεμίσει παιδιά. Πολλά παιδιά πολλά παιδιά ήτανε λέει όλα τα παιδιά του κόσμου πολλές φωνές γλυκές φωνές χαρούμενες και ζωηρές βουτούσαν μέσα της από την προβλήτα του απείρου. Γλυκές φωνές .. αθώες τι άδολο καλοκαίρι σαν...

Πρόσχαρος ανάμεσα στα σύννεφα και τα δέντρα Υιοθέτησα έναν μελαγχολικό ορίζοντα και φύτεψα τα ωραία φυτά μου· Οι τριανταφυλλιές αξίωσαν τον ευρύ χώρο των ονείρων μου- Ενέδωσα, Και το βαρβάτο δεντρολίβανο μάγκωσε την σταράτη συνδιαλλαγή του με το χώμα· Πλουραλιστικά...

Μεθυσμένα φεγγάρια στου Δερβίση τη φούστα στροβιλίζεται η νύχτα και σου κάνει τα γούστα. Την αλήθεια μου, παίζει Το γυφτάκι στο ντέφι Ιησούς και Ιούδας θα σου φτιάξω το κέφι. Χέρι - χέρι μια βόλτα δρόμο ανοίγω του ονείρου στ' άστρα μέσα σε θέλω στο φτερό ενός...

Στην περίοδο της κρίσης η ποίηση έγινε πιο κοινωνική. Τα ατομικά συναισθήματα δεν προσεγγίζονται ποιητικά μακριά από το κοινωνικό περιβάλλον. Η απογοήτευση και η μελαγχολία απέκτησαν κοινωνικά χαρακτηριστικά. Η ποίηση της αγανάκτησης δεν είναι όμως πάντα κοινωνική....

Στους γονείς οφείλομεν το ζην, στους δε διδασκάλους το ευ ζην. Μέγας Αλέξανδρος, 356-323 π.Χ. Στους δασκάλους μου… Εκείνοι ξέρουν.   Κείνοι που ανοίξαν τα φτερά τους ν’ αγκαλιάσουν όσους πληγώθηκαν τον κόσμο για ν’ αλλάξουν όσους στηρίξαν τα όνειρά τους ως το...

Πώς τα πεπραγμένα να αρνηθείς και πώς να πεις ότι δεν σε επηρέασαν οι άνθρωποι κι έμεινες ανέγγιχτος από τις προκαταλήψεις των άλλων, πώς να μιλήσεις για μια προσωπικότητα όταν κι αυτή που αντιλαμβάνεσαι την είδες να αντικατοπτρίζεται στα βλέμματα και στα λεγόμενα...

Περιμένω τη σκέψη που θα σε φέρει κοντά μου καβαλάρη της χίμαιρας, ιππότη του ονείρου μου... Με λυγμούς και παροξυσμούς, με ορμές και παρορμήσεις απεκδύομαι τη λήθη και πλέκω το φόρεμα της απαγορευμένης μνήμης. Παγιδεύομαι στα νήματα του "μη". Βιάζομαι. Είμαι...

Το χάδι σου κύμα θαλασσινό σαν νοσταλγία γλυκιά στο μυαλό καλοκαιριού πορεία χάραξα είμαι εκείνη, που αγάπησες δεν άλλαξα. Είμαι αέρας δροσερός νότα βροχής πουλιού τραγούδισμα είμαι ένα άγγιγμα της γης μια πέτρα που κυλάει μέσα απ’ τα βάθη της ψυχής και πέρασμα...

Μισοανθισμένα τα άνθη, Στυφά τα ρόδα της ψυχής, Άγουρες αναμνήσεις χτυπούν κι απόψε το παραθύρι μου. Μισό το φεγγάρι ξεπροβάλλει Λιγοστό το φως ξετρυπώνει μέσα από τις χαραμάδες, Μονάχα λιγοστά αναφιλητά Συνοδεύουν τούτη τη σιωπή, Αιώνια σιωπή, διαρκής όπως και η...

Βρέχει στις πρώτες νοτισμένες μέρες του Οκτωβρίου. Θυμάσαι τον δικό μας Οκτώβριο όταν- τελεία. Τικ τικ τικ κάθε σταγόνα δίνει το δικό της τόνο στη μελωδία κρατά ένα τέμπο. Και θα συνεχίσει αδιάσπαστη ακόμα κι όταν- τελεία. Απλώνω των χεριών μου τις μιμήσεις και...

              Κάθ’ ένας άνθρωπος στη γη πιστεύει δεν πιστεύει έχει στον μπέτη φυλαχτό για να τον προστατεύει. Ίσως να έχει το σταυρό, την Παναγιά, έναν Άγιο για να αντλεί τη δύναμη, να παίρνει το κουράγιο. Σαν πέφτει χάμε και...

Λεπτά και δευτερόλεπτα καθένα αντικρύζουν στων ρολογιών τ’ ακούσματα ήχοι που αφυπνίζουν. Του τυχαίου καλπασμού τη δόση και τη στάση εφήμερων, επίδοξων σταθμών κολλάει η βράση. Το σίδερο που αναπαμό τρέχει να ξαποστάσει απ’ τη ζέση την πολλή αψηφά να μη διστάσει....

Ω! Ανθρωπότητα στόμωσες και μια ευθεία γραμμή έγινες… Ευθείες γραμμές γεννάς ( συνεχώς ) που θάνατο σημαίνουν… Πλήθος ανθρώπων πάνω τους κρέμεται κάνοντας όνειρα που έχουν κάποιον στόχο: σιγουριά και τακτοποίηση… Γέμισε το σύμπαν χαρωπές υπάρξεις με ευθείες...