Τι κι αν λένε η αγάπη είναι μόνο αυταπάτη ίσως και οφθαλμαπάτη όταν λείπει νιώθεις κάτι Τι κι αν άφησε αλμύρα όταν κόπασε η πλημμύρα ακόμα και στην καταιγίδα δίνει πάντα μια ελπίδα Τι να γράψει η ιστορία δίχως να δώσει μια αιτία έρωτας είναι η λατρεία της αγάπης η...

Χαρά και λύπη, πόνο και θυμό σε μια τηλεφωνική γραμμή κωμωδία και δράμα μαζί ειρωνεία γελούν και οι καημοί Πως να σ’ ακούω, πες μου πως μέσα από όλες τις φωνές πως να ακούσω τι μου λες μια σύνδεση μονάχα και θες Το σύρμα, μου πγίνει τον λαιμό η φωνή του χωρισμού,...

Η ποίηση για τον δημιουργό είναι το καταφύγιό του από την πεζότητα, ο μυστικός χώρος που κλείνεται για να προστατευτεί από ό,τι νιώθει να τον απειλεί· ένα νησί απάνεμο όπου ακουμπά με ευλάβεια έγνοιες και συναισθήματα ελπίζοντας να φυτρώσουν στις ψυχές των...

Στους μουσώνες της υδρογείου στάσου ψυχή μου ασπίδα στον καταποντισμό του ζωδίου σου να'χεις κι εσύ την κιβωτό σου σαν άλλος Νώε, ίσως να προλάβεις να περισώσεις κάθε τι που μεράδι έχει στην οντότητα του ανθρώπου προτού το παγόβουνο προσκρούσει σ' ότι με κόπο...

Έχει και η νύχτα θλίψη Και δάκρυα κοφτερά Σαν μαχαιριού λεπίδα Κι εσύ ρωτάς Πως φτιάχνεται η ελπίδα Έχει και η νύχτα πόνο Κι εγώ ζηλεύω μόνο Τα άστρα, που υφαίνουνε το φως Να στο χαρίσουν δώρο. Έχει και η νύχτα μοναξιά Κρατώ στο χέρι Νυχτολούλουδα χρυσά Έλα να...

Το παρακάτω ποίημα είναι γραμμένο σε έμμετρο ιαμβικό επτασύλλαβο στίχο στο περιθωριακό ιδίωμα των τοξικομανών και μελοποιήθηκε ως ρεμπέτικο. Κιμπάρης Κιμπάρης λέω είμαι εγώ και πρώτος στο κουρμπέτι πάντα πλερώνω παγκουί αμέτι- μοχαμέτι. _._ Άκρες, σταλό έχω πολλά...

Μοναξιά   Αν ενώσεις το βροχόνερο με το δάκρυ σου το γέλιο σου με τον ήλιο το σίφουνα, τον αγέρα με την ξεσηκωμένη αγανάκτησή σου.   Αν κλάψεις για τα παιδάκια με τις ρόδινες ανταύγειες του δειλινού στο πρόσωπο, που πλαγιάζουν με τα χεριά αδειανά, με τα πόδια γυμνά...

Στη σκανδιναβική μυθολογία η Βερντάντι είναι η Μοίρα του Παρόντος (και ομώνυμος αστερισμός). Οι Νόρνες (γερμ. Norn) είναι τρεις γριές (η Ουρντ, αυτό που έχει γίνει), η Βερντάντι, αυτό που γίνεται και η Σκουλντ, το πρέπον), σαν τις ελληνικές Μοίρες, εξουσίαζαν τον...

Θα δολοφονήσω τις σκέψεις να μην απαριθμούν τις μνήμες. Τις νύχτες που όλα ησυχάζουν εκείνες ξυπνούν και με στοιχειώνουν. Κάποιες φορές, περπατώντας αθόρυβα, πότε πότε, χορεύοντας και τραγουδώντας, άλλοτε, ψιθυρίζοντας, τις ανέχομαι. Μα τις περισσότερες φορές...

Έφερες τη ραγισματιά στο απατηλό κοιμητήρι, άυλε εδώ, κι επίστεψα σε χώρες και σε χώρους όπου δεν έζησα και μοναχά μου όρμαγα από καρτίνι σε καρτίνι, πριν ολίγο να ξυπνήσουνε οι φόβοι στ' όνειρό μου - ξυπνώ κι εγώ και χάνονται - ξυπνάω και κοιμούνται - πόσες...

Πάντα η ψυχή μου ονειρευόταν έναν κόσμο διαφορετικό από αυτόν που ζούμε τώρα, μια κοινωνία που θα ζούσε ευτυχισμένη κάθε ώρα! Έναν τόπο όπου μικροί και μεγάλοι θα ήμασταν ίσοι εκεί όπου πάντα θα κυριαρχούσε η ειρήνη και όχι τα μίση! Θέλει η ψυχή μου να πετάξει, σε...

Και η μνήμη ξεθωριάζει αργά-αργά σαν ο χρόνος περνά Και σκηνές μαγικές και εικόνες σιωπής προσπερνά, Υποσχέσεις μιας άγραφης τιμής που ο γιαλός κρατούσε άφθαρτες μέχρι τώρα τις παίρνει μαζί της η πλημμυρίδα και τις παρασέρνει η άμπωτης μέσα στο άπειρο. Με ένα κύμα...

Έλα για λίγο ένα λεπτό Στον ύπνο μου και ζήσε Το δικό μου το παραμιλητό Τον πόνο μου και σβήσε.   Κάθε ψεγάδι απ’ το μυαλό Απ’ τ’ άσχημα του χαρακτήρα Τι κι αν λένε όλοι αυτό Εγώ απάντηση δεν πήρα.   Ζητώ καθημερινά κι ολονυχτίς Να δω εσένα λίγο Σαν όραμα...