Η ζωή μας Νεφέλωμα κινούμενο το παίρνει ο αέρας, πότε δω, πότε εκεί μια βγαίνει μπροστά μια κρύβει το φως μια θλιμμένο τρέχει μ’ αγωνία μια ξανθό ζεσταίνει την καρδιά   Οι αλήτες κι οι ονειροπόλοι ξαπλώνουν καταγής και χαζεύουν σιωπηλοί χάνονται στην κίνηση...

Τα φύλλα της νοσταλγίας απόψε, ξετυλίγονται αργά ενώ η λύπη δειλά, μέσα στα μάτια σου φωλιάζει. Είναι το δάκρυ, από τη θλιμμένη σου ομορφιά που σαν ένα πέπλο ομίχλης, τη σιωπή σκεπάζει.   Είναι το γκρίζο, από την δική σου μοναξιά αβάσταχτο ουρλιαχτό μιας...

Τις ωραίες κοιμωμένες δεν πρέπει να ξεχνάμε Αυτές που δεν ξύπνησαν ποτέ και οι μάνες τις αναζητάνε Αυτές που πρίγκιπες περίμεναν σιωπηλά Και το φιλί έγινε πικρό δηλητήριο που ήπιαν σιγά σιγά Στο παραμύθι που ονομάσαμε ζωή Αυτοί καλά και μείς καλύτερα δεν έχει Οι...

Τα πρωινά μουντά, υγρά τ’ απόβραδα κι η μοναξιά μου να με πνίγει στα σοκάκια. Στα κρασοπότηρα η ελπίδα ν’ αναδεύεται,  σε καπηλειά και σε ταβέρνες τα βραδάκια.   Στης Πάνω Πόλης τα στενά και τα χαλάσματα,  σ’ ανηφοριές, που το κορμί μου σεργιανούσα,  προς το...

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Να ’χα μόνο μια στιγμή μια περήφανη στιγμή να σου δώριζα για πάντα μια λιακάδα κάθε μέρα να ξυπνάς να κοιτάς ό,τι αγαπάς να φωτίζει μες στου κόσμου τα γινάτια   Να’ ταν μόνο μια φορά να σου χάριζα φτερά όπου θέλει η καρδιά σου να πετάξει να ζυγώνεις τη χαρά...

Της Αρτέμιδος εσύ γλυκιά νύμφη,  Που στα δάση με την κυρά σου τριγυρνάς  Και γίνεσαι πόθος της καρδιάς  Όλων όσων πηγαίνουνε στην γάργαρη πηγή.   Κρυμμένη από ανθρώπου όψη  Να δροσίζεις τον άσπρο σου λαιμό  Με το κρύο και καθάριο νερό Και να λούζεις την όμορφη...

Θέλω να ζήσω σε ένα ψέμα Σε αυτό που μόνο εγώ θα υπάρχω δίχως ανθρώπους  Δίχως πόνο ή χαρά Μόνο ψέμα  Όλα να είναι Θεός και εγώ ακόμη  Όλα να είναι σαν αλήθεια παγερή και όμορφη Μόνο εγώ στο ψέμα  Με ένα τσιγάρο και μια ανάμνηση Γιατί δεν ήρθε ποτέ αυτή η μέρα;...

Ποιητές εξωφύλλου, με πόζα σκεπτόμενου. Αυτό είμεθα αγαπητοί μου. Θλιβεροί λόγιοι μανεκέν και μανεκέν λόγιοι, χωρέσαμε ολόκληρο καρδιογράφημα στο σχηματισμό αυξομείωσης www.com. Επαγγελματίες ποιητές μερικής απασχόλησης. Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί: «Ποιο...

Πέρασε τώρα ο καιρός να μην φοβάσαι κι αυτό το μούδιασμα  του πόνου που θυμάσαι μια ζάλη είναι, π’ αντιστέκεται στην σκέψη   Πέρασε τώρα ο καιρός να μην γκρινιάξεις τον εαυτό σου ερειπωμένο να κοιτάξεις αν χρειαστεί, δωσ’ του μια ανάμνηση να παίξει  ...

Η θάλασσα σκοπός γι’ αυτούς που δεν φοβούνται Ν’ αγγίξουν τον βυθό κι ας μην ξαναγυρίσουν Στην έρημη ακτή τα πάντα λησμονιούνται  Ο βράχος πάπλωμα σκληρό Η άμμος το σεντόνι  Αέρας που σφυρά στ’ αυτιά Τις σκέψεις σου σαρώνει  Οι γλάροι που πετούν ψηλά Τα κύματα...

Στο στέρφο αμπέλι φύσηξε κρύος ο βοριάς, την ώρα του φωτός της τελευταίας αχτίδας. Ματιά υγρή, από ταξίδι, θαρρώ, πως έρχεται μακρύ,  ξανθή˙ στο χρώμα της σταφίδας.   Ο ξένος ψάχνει για μια γη, στάση να κάνει… λίγη θαλπωρή…  Της ιστορίας το κουβάρι του σα...

Εγώ που σ' αγαπώ σου υπόσχομαι να τρέξω αν τύχει και προσέξω πως έχεις πληγωθεί Κι η γη κι ο ουρανός δεν θα 'χουν σημασία θα ‘ναι χωρίς αξία μάρτυς μου ο Θεός   Εγώ που σ' αγαπώ αν χρειαστεί θα διώξω του ουρανού το τόξο το φως θα παραβγώ Σε μια σταλαγματιά θα...

Πέρνα με. Μη με κοιτάς στη διαδρομή  και μην χρεώσεις τη βροχή στον ουρανό. Το ξέρουμε και οι δυο πως και την πιο μικρή ψιχάλα  την έφεραν τα μάτια μας όταν συνειδητά αλλάξαμε πορείες.   Πέρνα με, μα μην προπορευτείς. Θυμήθηκα τα χρόνια μας. Νέα ανάσα....

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Τι μας ενδιαφέρει πια; Ποια διαθεματικότητα, ποιο ενδιαφέρον είναι αρκετό, είναι πειστικό ή εξελίσσεται και κάνει γοργά βήματα;   Μας ενδιαφέρει πια η φύση του προβλήματος. Δε μας ενδιαφέρει η ρίζα, δεν την βλέπουμε, μας δυσκολεύει. Έτσι θα παραμείνουμε στη...

Οι μορφές που περνάνε δεν γυρνούν Κάποιες στέκουν παράμερα και περιμένουν Είτε να περάσουν είτε να χαθούν Όμως κάποιες μορφές αόρατες ή ορατές Στέκονται Στέκονται εκεί, δίπλα στην ψυχή μας Στέκονται εκεί που δεν παρατηρείς Περνάνε και αυτές  Σαν πικρό μυστικό που...

Θαρρώ πως θαυμάζω τη ουδετερότητα της. Η κοινή, αδιάφορη ουδετερότητα της  που τα Σάββατα κλωνοποιείται σε παζάρια μονολόγων να κρύψει την ασχήμια της.   Μα θαρρώ πως θαυμάζω και την ασχήμια της. Γιατί κρατώντας την στα δάχτυλά η ασχήμια της δεν υπήρξε ποτέ...

Από μικρή την γνώριζα Ήξερα πότε κλαίει και πότε πονάει αληθινά Την έβλεπα που λάτρευε την μοναξιά  Την γνώριζα καλά Ήξερα ποια δυστυχία της έσχιζε τη ψυχή  Και ποιον πόνο αποζητούσε  Ήξερα για ποιον ερώτα έκλαιγε στα κρυφά Και ποιους φίλους ή εχθρούς αγαπούσε Την...

Πόσες φορές θα αρνηθώ να πεθάνω, Θα θολώσω τα νερά της λιμνάζουσας θλίψης Θα κοπιάζω να βρω έναν λόγο χαράς    Πόσες φορές θα αρνηθείς να πεθάνεις, Ένα λουλούδι θα κόψεις, θα το μυρίσεις  Θέλεις να κλέψεις την ουσία, του παραπάνω εσύ για να ζήσεις.   Μια...