Σαν κρασί μεθυστικό, μεθάς τα όνειρα μου Και κάνεις τον εύθραυστο καρπό, Που κάποιοι ονομάζουνε καρδιά, Να χτυπάει μόνο για σένα, Να δίνεις ανάσα, πνεύμα και ζωή Στον φορέα αυτού που στέκει κι αναπολεί. Αιθεροβάμων ζει, κινείται και μιλά, Αφού πλέον η καρδιά τον...

Πρόσωπα. Βλέπω πρόσωπα παντού. Πρόσωπα που δεν θα ξαναδώ ποτέ. Πρόσωπα που δεν είχα προσέξει μέχρι τώρα. Πρόσωπα, έργα δοξασμένων ζωγράφων,  με μπογιές παραμελημένης βρώμας. Πρόσωπα που μιλάνε, σκέφτονται, και χάνονται. Και σβήνονται μόλις καθαρίσω. Σε κάθε...

Θανατώνομαι. Πεθαίνω. Σαν αναμμένο σπίρτο. Λιγοστός χρόνος και τόσο έντονος, δυνατός. Σίγουρος θάνατος. Κράτα τον έρωτα και τον θάνατο, αυτό είναι η ζωή. Άρα θέλω τον έρωτα και τον θάνατο. Για αυτό έχω και τα δύο στην τσέπη μου. Τον θάνατο τον βγάζω και του μιλάω...

Τα τύμπανα του πολέμου, ηχούν τώρα ξανά ο ανθρώπινος παραλογισμός, σε όλο του το μεγαλείο. Τραγικές μανάδες, με τα παιδιά τους αγκαλιά παλεύουν με τον θάνατο, την πείνα και το κρύο.   Στο άγνωστο, γυρεύοντας ελπίδα προχωρούν ενώ ο ήχος απ’ τις σφαίρες, την...

  Απόσταση: στάσις απειλητική, συνώνυμη με την τελευταία πράξη του θεάτρου προτού πέσει η αυλαία. Σιωπή ολόγυρα· το κουδούνι χτυπά και οι δυο τους έρχονται αντιμέτωποι με την αλήθεια. Εκείνη αφουγκράζεται τι συμβαίνει γύρω της, εκείνος ψυχορραγεί. Τελευταίο...

Τούτο το Μάρτη, δεν θα φορέσω μάρτη. γιατί δεν μοιάζει με τους άλλους που ‘ξερα. Δεν κινδυνεύω να με κάψει ο ήλιος αφού πολέμου σύννεφα τον σκέπασαν. Ούτε γυαλιά θα χρειαστώ, δεν με τυφλώνει. Μόνο από δάκρυα θολώνουνε τα μάτια μου. Τούτο τον Μάρτη, δεν αισθάνθηκα...

Δεν μπορώ να σκουντήξω από επάνω μου το συναίσθημα του λείπω, για αυτό σε κουβαλώ. Σε κουβαλώ στην αγαπημένη μου ζακέτα, σαν έναν αναπτήρα. Σε κουβαλώ σαν δύο χέρια προσευχόμενα, για μία καλύτερη μοίρα. Σε κουβαλώ πάνω μου σαν ένα κέρμα, σε παίζω σε ρουλέτα,  μήπως...

Εξαντλητική  η φύση της και η γλώσσα ανίκανη    Εκεί στο σημείο αυτό, στο βρόγχο  Η γοητεία συνθλίβει το σώμα    Με ξεκάθαρους ρόλους γυναικείους  και για αυτό ανεπανόρθωτους   Σε όλους συμβαίνει, στερεύουν οι λέξεις, πνίγονται οι άνθρωποι  Για να...

Ένα πρωινό, οι δυο μας σε ένα στρώμα. Έξω ένας γαλάζιος ουρανός. Ένα ασπρόμαυρο δωμάτιο, μια ξεχασμένη μουσική. Δύο κούπες καφέ, εγώ και εσύ. Με κάθε νότα φεύγει συναίσθημα, φεύγει ένα χρώμα στο δωμάτιο. Με κάθε φιλί σου, με κάθε άγγιγμα στο σώμα σου εγκλωβίζεται...

Αέναος σταθμός τα βήματα, της λησμονιάς το χώμα ανασκαλεύουν. Αποκάρωμα μάταια ζητούν, την αλήθεια ξορκίζοντας. Ράθυμα, νωχελικά σαλεύουν, τη νεκρική πομπή συνεχίζοντας.   _ γράφει ο Λεωνίδας...

Πειστική διδαχή αυτογνωσίας η αίσθηση του χρόνου, αβόλευτη κι ανυπεράσπιστη καταφυγή στις αναμνήσεις, ξέσκεπες μελλοντικές επινοήσεις και σχεδιασμοί, αθεώρητες προφητείες, προκλήσεις και ασπασμοί. Ανάδρομη κι αθόρυβη περπατησιά η μοναξιά του, από τη χθεσινή σιωπή...

Πόσο θα ήθελα να είμαι η φλόγα σε ένα ξύλο! Να είμαι εκεί, να καίω και να δημιουργώ παραισθήσεις  σε όσους με κοιτούν Να αναρωτιούνται ποια είναι αυτή η φλόγα Πώς τη λένε Να καίω  Να καίω το ξύλο, να το κάνω κόκκινο λαβύρινθο  Σαν το κάστρο του Άδη να μοιάζει Και...

Κι εμείς στενέψαμε τις μέρες μας σε άκρες και περιθώρια, μακρύναμε τις νύχτες μας στη σιωπή του μοναχισμού, αφουγκραστήκαμε τις εκκλήσεις, κοιταχτήκαμε στις συστάσεις κι αποδεχτήκαμε με θεωρίες, αφορισμούς και δοκιμασίες την άσπονδη καθημερινότητα της αναγκαστικής...

Θα κρατήσω κάτι από το ιδιόρρυθμο περπάτημα σου  στο δικό μου βηματισμό    -να μην αφήσεις ποτέ τους δρόμους, τις εκκλησίες, τους ανθρώπους-   Θα αγαπήσω αυτήν την πόλη  Θα την φορέσω στα πνευμόνια μου    -να με αφήσεις έφηβη-    Όταν σου το...

Η μάνα μού λεγε από μικρό παιδί, «μην πας κοντά σε φλόγες, θα καείς». Την άκουγα, μα ήξερα πως το πύρινο εκείνο, πορτοκαλί κύμα με καλούσε σαν από Σειρήνα πλασμένο. Το έβλεπα που απρόσκοπτα χόρευε λες κι ήξερε την δύναμη του, λες και είχε επίγνωση του πως ανάδευε...

Ακόμη και στον θάνατο άτυχος και φτωχός, Να καρτερείς μια αιωνιότητα της τύχης σου το φως, Μήπως κάποιος λυπηθεί την έρημη ψυχή, Που χρόνους πολλούς ο βαρκάρης περιμένει Για να πάρει τα ναύλα για το νησί των νεκρών. Εκεί που οδηγούνται οι ψυχές ολονών… Εκεί που...

Τ’ ουρανού, φοβούνται τις μαύρες τρύπες μα στη γη ανοίγουν σκοτεινές παγίδες, κατασκευάσματα νοσηρού μυαλού, που ξεστρατίζουν τη ζωή, σε ζοφερά μονοπάτια Να τις αποφύγεις δεν μπορείς, ούτε να περπατάς, σαν πουλί πρέπει να πετάς, σκοτεινοί κύκλοι που καταπίνουν...

Λες να έχουμε όμορφα μυαλά; Πάλεψα να τα γεμίσω με μπογιά, που τώρα ξεχειλίζει από την γυάλα, που κοσμεί το τραπέζι από την γλυκιά μας γιαγιά, που ιστορίες έλεγε ακόμη και κουρασμένη, μέχρι τα βλέφαρα μας να κλείσουμε αδερφοί μου αγαπημένοι.   Εικόνες έψαχνα...

Δεν πάει καιρός, που τρελός  θέλησε  τον κόσμο να κατακτήσει. Αχ ζωή, στ’ αλήθεια ήταν τρελός και χιλιάδες οι οπαδοί. Μ’ ένα όπα τον ανέβασαν, νάτανε που ήτανε κοντός;   Παντοδύναμη, ποιον να πρωτοκλάψω Στην εξουσία γαντζώθηκε κι’ ήθελε,  μπρος σ ένα τρελό ο...

Να συμβεί για μια στιγμή απόλυτη σιωπή! Βουβό το ραδιόφωνο, βουβή κι η τηλεόραση, νέκρα ο δρόμος κι ο ουρανός, μόνος, με πουλιά. Μια στιγμή απόλυτης σιωπής! Βουβά τα «θα» των λαοπλάνων στο προσκήνιο και των φαρμακο-ποτισμένων κομπάρσων στο παρασκήνιο, βουβό το...