Ο φιλοσοφικός, υπαρξιακός και ερωτικός Λόγος του Γιώργου Πολ. Παπαδάκη στην ποιητική του συλλογή «Νέα Ατραπός», χαράζει όντως, όπως φανερώνει κι ο τίτλος, ένα καινούργιο μονοπάτι στον τρόπο αντίληψης του κόσμου και της ζωής, ομολογουμένως δύσβατο και ιδιαίτερο,...

  Οι έρωτες ανθούν σε κλειστά δωμάτια. Όλες οι γεύσεις ρίγανης βανίλιας δυόσμου των αυλών μας, οι πόζες μιας ζωής σε λευκούς κύβους τσιμεντένιες πυραμίδες και σκελετούς μαρμάρων, απλά αναλγητικά των μοναχικών. Εφιάλτης παιδιού με μεγάλο ίσκιο μπροστά σε ένα...

Πρόσωπο από μπογιά σκυφτό, γεμάτο νερό τα μαλλιά του. Πυρκαγιά πυρετού τα μάγουλά του. Μάτια, δάκρυα νωπής λαδομπογιάς. Κραυγάζει βοήθεια καταμεσής του πελάγους των ανθρώπων. Πρόσωπο βαμμένο υπερβολικά. Καρνάβαλος συναισθημάτων σε μια εποχή ψυχικού χιονιά. Βρέχει...

Τα σταροχώραφα γέμισαν τρυφερότητα και φως. Στον ζεστό δρόμο ο χρόνος έγινε μια δροσερή ανάσα κι ο πόθος έχασε την αγριάδα του. Ανοίχτηκε στον κόσμο (τον παλιό και τον νέο) με χάρη. Όλα από την εικόνα σου πήραν ευλογία και συνέχεια, χωρίς εξηγήσεις. _ γράφει ο...

  Η μαμά μου έρχεται στον ύπνο μου και μου φωνάζει: «Αστίλ, Αστίλ ο Θεός μου είναι λυπημένος και η ευσεβής Μαρία με σκούρο νυφικό βαδίζει στη σκιά μου». «Ησύχασε μάνα» της λέω, «μέσα στο όνειρό μου ανασαίνεις» κι ύστερα σκούπισα τα μαύρα της λουστρίνια.  ...

Το ένα καταρρέει ενώ το δύο τρέμει Έχουμε δυσκολίες στων αριθμών τη σταθερότητα Φόβοι σεισμών δείκτη σιγής υψώνουν σ’ ανήσυχες καμπάνες Παραλλαγμένοι ρήτορες τραυλίζουν από άμβωνος ελλείψει άλλων, ήδη αναλωθέντων Δράπανου συριγμοί επί μετάλλου δρασκελίζουν εξόδους...

Είναι μια νεραντζιά που, μόλις ξημερώσει, γίνεται κορίτσι δεκαοχτώ χρονών είναι μια ηλιαχτίδα που τη λούζει ολόκληρη και την καρδιά μου λαβώνει είναι ένα πρόσωπο γελαστό που μαρκάρει τη μέρα με της χαράς το ελιξίριο είναι μια σιωπή που μέσα της ευδοκιμούν ενεστώτα...

Και περιμένεις… Περιμένεις να κτυπήσει το τηλέφωνο, Ν’ ακούσεις τη φωνή την αγαπημένη… Του κάκου. Δεν απαντά στις εκκλήσεις σου. Αν τελικά κτυπήσει Δε θα είναι αυτό που καρτεράς, μα ένα κάλεσμα ανυπόφορα αδιάφορο. Και οι κτύποι της καρδιάς σου σε τρελό ρυθμό. Και...

Η πρώτη ποιητική συλλογή της Μαρίας Ασλανίδου-Κική, «σπαράγματα» (Γαβριηλίδης, 2016), αποτελεί μία ώριμη εμφάνιση στα ελληνικά γράμματα που έρχεται να προσθέσει τους δικούς της λίθους στην κατασκευή της νήσου της Ποίησης. Με σπαράγματα ψυχής και λέξεις η δημιουργός...

          Ιούνης στα τελειώματα στο χάραμα ο Ιούλης και εσύ στη Β΄ Παθολογική. Στην κόψη του μεσοκαλόκαιρου βαρύς χειμώνας κόπιασε και γέμισε ο ήλιος μου μ’ αγκάθια. Ορθή μετρούσα τις στάλες του ορού σου, του μόχθου σου το μπράτσο σού...

          Γύρω παντού σκοτάδι. Νύχτωσε ξανά και κάνει κρύο. Κι εσύ γυμνός και μόνος στραβοπατάς στον δρόμο και φοβάσαι. Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι και πού πηγαίνεις. Σε κυκλώνουν φαντάσματα... Απελπισία, θλίψη, φόβος, ενοχές... Μην τρομάζεις!...

Άδεια σπίτια ερειπωμένα Φαντάσματα μιας εποχής Αρχοντικά μα ξεχασμένα Στην τύχη τους παρατημένα Είχανε κάποτε ζωή Λουλούδια ανθισμένα Κάθε λογιών διαλογής Στους κήπους φυτεμένα Άνθρωποι ζούσανε εκεί Ευγενικοί και φιλικοί Καρδιές και πόρτες ανοιχτές Πόσο νοστάλγησα...

Ολοένα και πιο επιφανειακοί γινόμαστε, μέρα με τη μέρα. Έτσι μας θέλουνε. Φελλούς. Να επιπλέουμε αμέριμνοι στα μολυσμένα νερά της απληστίας και να μουλιάζει η αλμύρα κάθε μας όνειρο φιλόδοξο. Να φτάσουμε στον πάτο... _ γράφει ο Γεώργιος...

Η ποίηση είναι μία τέχνη προφορική και είναι από χιλιετίες αναπόσπαστο τμήμα της προφορικής μας παράδοσης. Παρά το γεγονός ότι εμείς την διαβάζουμε συνήθως, εκείνη συντίθεται για να απαγγέλλεται και να τέρπει διά της ακοής. Την παράδοση αυτή συνεχίζει με την νέα...

Το βράδυ δε θα σου δοθώ. Λυπάμαι, όχι. Απ' το πεπερασμένο υλικό Ατέρμονο σε σμίλεψα, Xάρμα των οφθαλμών Και μνήμονα των τύψεων. Όλα σου χαρισμένα Άπαξ και διαπαντός∙ το βλέμμα της αιώνιας Αυτοψίας, το βήμα ν’ απορούν αν πώποτε Τολμήσεις, η δόξα π’ όταν σβήνουνε το...

Βαστάζο τα βαλλόμενα πόσους Χριστούς θα στείλεις στο σταυρό. Σκαρώνεις πλίνθους, στρώνεις λιθόστρωτα να τα μονοδρομείς προς τ' αναπότρεπτο μαρτύριο του οφειλέτη. Βουβός κλαυθμός και οδυρμός τ' απόγευμα στο δένδρο. Ξεχειλωμένες πλαδαρές λαότητες λιώνουν σανδάλια, με...

Όχι δίπλα μου, απέναντι σε θέλω να κουβεντιάζουμε και να σε κοιτώ στα μάτια, να βλέπω τις αντιδράσεις σου, τις γκριμάτσες σου, όταν σου λέω αυτά που έχω να σου πω. Να δω πώς είσαι όταν βρίσκεσαι σε αδιέξοδο, Ποια διαδρομή ακολουθείς; Μάτι αριστερά, δεξιά, μάτι πάνω...

Σκεφτικό με βρήκε το βράδυ. Όλη τη μέρα δεν σταμάτησαν οι χοροί των ηλιαχτίδων. Βρήκα ένα δώρο φιλίας μες το μουντό τοπίο της πρωτεύουσας. Σπάνιο! Εκεί που λες τίποτα δεν λάμπει, μια φωτοχυσία ακμαία ντύνει με λούστρο τις λυπημένες στιγμές. Υπάρχουν λοιπόν άνθρωποι...

  (Στον Γιάννη – Βασίλη Γιαϊλαλί) Τί κι αν ορθώνουν κάγκελα... Η ελιά δεν παζαρεύει επουδενί τ' άπλωμά της προς το Φως! Έτσι αποθέτω -βέβαιος για το τώρα- το καρδιοχτύπι μου στην παρρησία της για Λευτεριά.   - γράφει ο Γεώργιος Κ. Τασούδης...

Πλούσιες εικόνες αναμεμειγμένες με στοχαστικό υλικό συναποτελούν την πρώτη ποιητική συλλογή της Αναστασίας Μαργέτη, «τρίτοι από της αλήθειας» (εκδόσεις ΑΩ, 2015). Η δημιουργός με μία έκφραση που υποστηρίζεται από όλα τα λογοτεχνικά σχήματα (πρωθύστερο, παρηχήσεις,...