Σαν πολύτιμο θησαυρό έκρυβε τα συναισθήματά της, ποτέ δεν τα εξωτερίκευσε, ήταν αποκλειστικά δικά της. Τα χείλη της μπροστά στους άλλους πάντα χαμογελαστά μα όταν έμενε μονάχη, αιμορραγούσαν σιωπηλά. Ό,τι σκεφτόταν και ένιωθε μέσα της το κρατούσε, γινόταν ένα μαζί...

Ένα κορίτσι μελαγχολικό που κοίταζε τα άστρα, μικρές λευκές κουκίδες, μικρές τυφλές ελπίδες, όνειρα απατηλά, μα όχι και τόσο, πόσο κοντά, μα και πόσο μακριά, η σκέψη της ταξίδευε, εκεί ψηλά στα ουράνια, βλέπεις αυτό το φως εκεί είναι ο μπαμπάς τής είπανε, και πόσο...

            Ξημέρωσέ με, Θεέ μου, να δω ό,τι έχω αγαπήσει Ξημέρωσέ με στην καρδιά που ‘χω λησμονήσει Αργά αρχίζει η μέρα μου, στη νέα μου ζωή μα δέχομαι σε εμένανε ό,τι είχα απαρνηθεί Έφεση στης συνείδησης το νοητό δικαστή μα του...

Με σένα έναν κόσμο δημιουργώ Εκεί που δε φαντάζεσαι Όπου η ψυχή σου δεν το νιώθει Όπως το όνειρο είναι ο στίχος Που γεννιέται και δε σε θίγει. Στο ανοιγοκλείσιμο ματιών Σε αναπνοή και χτυποκάρδια Εκπνέει και εισπνέει ο στίχος Και παίρνει γυναικείο άρωμα. Εκεί και...

Όποιος κι αν ερωτηθεί Που ’χει λατρεία τόση Στης ποίησης τον καταιγισμό Ξέρω θα αποδώσει Την περισσή αγάπη του Σεβαστό απ’ την ψυχή του Αναπνοιά μονάκριβη Η κάθε θύμησή του Την ποίηση τη λάτρεψα Μικρό ήμουν θυμάμαι Στο δημοτικό επήγαινα Τα λέω και λυπάμαι Τα χρόνια...

Μέσα στην ερημική πόλη που ζούσε στο καψαλισμένο μυαλό του φύτρωναν πυκνόφυλλα δένδρα δάφνες τα έλεγαν έγραφε στους τοίχους. Μασώντας τα φύλλα τους, ένιωθε την πίκρα της ερήμου σαν την πίκρα της μοναξιάς κέρναγε τον εαυτό του πάνω στον ασημοκέντητο τσεβρέ, ένα...

Άδεια η κάμαρη μ’ ένα τσιγάρο συντροφιά. Το φως λιγοστό, σκιά λειψή που γέρνουν οι ώμοι της σε μια κόλλα χαρτί. Οι λέξεις λυγμοί, σιωπές που καίνε αλύπητα. Σωριασμένοι θυμοί, κατάχαμα μια σκέψη μάγισσας στιγμής που τα ίχνη σου έχασε. Οι αντοχές ανήμπορο ισοδύναμο...

Περπάτησα κι εγώ σ’ αυτούς τους δρόμους με τα κομματιασμένα κορμιά, που οι ψυχές τους φτερούγιζαν γυρεύοντάς την Άνοιξη. Πάνω απ' τα σκόρπια σώματα αναζητούσαν τα χέρια πάνω απ' τις σκόρπιες ανάσες αναζητούσαν τα λόγια μέσα απ' τις ανταριασμένες σιωπές ας έτρεχε...

Ψάχνω να δω αν ακούει ο Θεός Ψάχνω σημάδια που δίνει ο καιρός Ίσως αν βρέξει μου δείχνει ότι αρνείται Μα ίσως των σύννεφων άλλος ηγείται Ρέκβιεμ για το παρελθόν παραγγέλνω Τάματα, γράμματα στ’ άβατα στέλνω Πόλεμο κηρύσσω στον εαυτό μου αυτόν τον κακό, κουραστικό...

  Ποιος τάφος σε κλείνει, αχώρητη σκέψη, που φτάνει την πλάση σαν μάννα να θρέψει με νάμα της γης των αρχαίων Σταγείρων. Η φύση αναβλύζει σπονδές ρόδων, μύρων, εσέ, στοχαστή των ανθρώπων να στέψει . Το Λύκειο φως σου ομορφαίνει το δείλι κι εμείς μαθητές σου, του...

Τουλάχιστον η μουσική χαϊδεύει την καρδιά μου Με βάζει στο ταξίδι, χαϊδεύει τον νου μου Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Κλείνω τα μάτια Ανοίγω τα χέρια Κι εκείνα γίνονται φτερά και πετάω στον κόσμο Έστω για λίγο Έστω προσωρινά Άλλοτε έχει μια θλίψη σαν τη χειμωνιάτικη...

 Ένας φόβος κι ένα χάδι πάντα δίπλα στη ζωή Μακριά απ’ το σκοτάδι, μοναχά μ’ ένα φιλί. Τι τα θέλεις αδερφούλη τα τιμόνια τα βαριά; Αφού ξέρεις τον χειμώνα δεν ανοίγουνε πανιά. Καθώς θα ’ρθεί η φουρτούνα κι ως στεριά να μυριστείς Θα ‘χουν μοιάσει με λουλούδια τα...

Ω, αγαπημένη μαύρο ψωμί μου δώσανε τα χέρια σου. Οι εποχές άλλαξαν και έγιναν μία. Χορτάρια φύτρωσαν στους ξερούς δρόμους και πίσω απ’ τα μυστήρια το βλέμμα σου ομόρφυνε τον χρόνο. Ο φόβος έπαψε τις στροφές γύρω απ’ τον Ήλιο κι η χαρά πέρασε σε θυμάρια κι αυλακιές....

Η αυτοσχέδια χορωδία των προβολέων, έκαψε την σκηνή κι η φλόγα της πέρασε τις οθόνες των ματιών μας. Το μεγάλο πεύκο, που αιώνες τώρα σκεπάζει αμαρτίες και αίματα, στάθηκε αγέρωχο κάτω απ’ τη γριά νύχτα. Η πανάθλια μύγα έψαχνε να τυραννήσει το επόμενο θύμα. Ο...

Γυρίζει πίσω η καρδιά σε τόπους ανθισμένους, Εκεί που πρωτοδώσαμε όρκους ευλογημένους. «Θα είμαστε πάντα μαζί – όσα περάσουν χρόνια, πανέμορφες αμυγδαλιές κι όλο τριγύρω χιόνια! Δεν θα σταθεί εμπόδιο κανείς σ’ αυτή την πλάση! Εσύ θα είσαι πλάι μου... Ο κόσμος να...

Για ποια ζωή μιλάς, για ποιο όνειρο, για ποιας νυχτιάς τη σιγή, πες μου... Ποια κύματα σε σαγήνευσαν κι έφυγε ξανά ο νους,  γι άλλα λημέρια ουτοπικά, με προσμονές ανήμερες... Σε γνώρισα,  ήσουν της άνοιξης ανασασμός, της θάλασσας παφλασμός και του Δεκέμβρη το...