(Απόσπασμα από «Μια Επιστολή» - «Αυτό είναι το γράμμα μου στον κόσμο που ποτέ δεν έγραψε σε μένα…») «… Ήμουν ένα παιδί άμυαλο, μπορώ να το παραδέχομαι, αλλά και ποιο παιδί δεν είναι άμυαλο; Ένα παιδί είμαι ακόμη! Ένα παιδί που γράφει σε σας, τους άγνωστούς του...

Μερικές φορές βλέπω τον κόσμο και νιώθω ότι δεν έχει κάτι να μου δώσει -αυτό με στεναχωρεί-. Κοιτώ τους ανθρώπους με αγωνία νομίζω ότι θα μου ορμήσουν. Άλλοτε, τους ακούω να μιλούν για κάτι σπουδαίο χωρίς να το γνωρίζουν και θέλω να χαθώ μέσα τους. Τελικά ξέρεις τι...

Θέλω να κρυφτώ από όλους κι απ’ όλα... Πιο πολύ  από σένα για να με ψάξεις, να σου λείψω, να με ζητήσεις! Καλή κρυψώνα φαίνεται η φωλιά των πουλιών στο ψηλό δέντρο απέναντι, μα και τα σύννεφα έτσι πυκνά που είναι σήμερα δεν είναι άσχημη ιδέα! Βλέποντας πόσο...

Φρεσκολουσμένα μαλλιά Η υγρασία θα τα χαλάσει το ξέρει Έχει τη σημασία του αυτό Θα επανέλθει σε αυτό που προσπαθεί να καλλωπίσει Μάλλον, θα ανακουφιστεί από την απομάκρυνση, από όποια προσταγή έχει δει στα γυαλιστερά χαρτιά Υπάρχουν δίπλα της άνθρωποι που ζούνε...

Νύχτα μου λες πως γίνονται άσπρες οι ψυχές, πως νύχτα μόνο σ’ ακούνε οι λέξεις, πως νύχτα ακούς όλες τις πίκρες των ανθρώπων να μιλούν... Είναι μια γλυκιά ερωμένη, που μπορεί να σε σβήσει με μια γουλιά ποτό σε κάποιο ξεχασμένο μπαρ και με δυο ρουφιξιές τσιγάρου στη...

Του εγώ μου απεσταλμένοι φόβοι κόκκινοι βαμμένοι ανασφάλειες θαμμένες στο συμβιβασμό κρυμμένες. “Ήντα θέτε;” λέω μόνη και η δύναμη τελειώνει Με νικούν στην άγνοιά μου είναι όλα η σκιά μου Μια σκιά που ανασκευάζω το εγώ μου όταν τρομάζω Μάθημα η προδοσία και η...

Τι σημασία έχουν οι φωνές που τώρα λείπουν; Εσύ έρχεσαι κατευθείαν από το μέλλον ενός θαυμαστικού, εκεί που η τάξη είναι κυρίαρχη και ο λόγος ασφυκτιά από την δύναμη που του προσδίδουν τα επιφωνήματα. Έρωτα κορυφαίε, έρωτα ιερέ, σαν μιας παλλακίδας που ονειρεύτηκε...

Από τη συλλογή ανέκδοτων ποιημάτων της Πολυδούρη:     ΤΟΥ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗ «Οἱ νέοι ποὺ φτάσανε μαζὶ στὸ ἔρμο νησί» μὲ σένα κάποια βραδιὰ μετρήθηκαν κ᾿ ηὖραν ἐσὺ νὰ λείπης. Τὰ μάτια τους κοιτάχτηκαν τότε, χωρὶς κανένα ρώτημα, μόνο ἐκίνησαν τὶς κεφαλὲς τῆς λύπης....

Τι ωραίο που είναι Ν’ αγαπάς είν’ αλήθεια Αχ η θεία η φλόγα Που σου καίει τα στήθια. Χρυσαφένιο κλειδί Πόρτα του παραδείσου Σού ανοίγει και βλέπεις Το βαθύ μιας αβύσσου. Και πετάς και πετάς Μα ποτέ σου δεν πέφτεις Με φτερά των αγγέλων Σ’ έχουν δέσει και βλέπεις,...

Κλεισμένος στο ησυχαστήριό μου περιβάλλομαι από όλα εκείνα τα παιχνίδια που έχω συλλέξει με τα χρόνια με την ελπίδα ότι θα πέθαινα μαζί τους... Τους μπιχλιμπιδωτούς αντιπερισπασμούς μου τα μολυβένια στρατιωτάκια μου τα λούτρινα ζωάκια που, σαν αναμνήσεις, γέμιζαν...

  Άντρας σε ασπρόμαυρο δρόμο μικραίνει τη μέρα του. Ηθικός αυτουργός απουσίας. Οι ρυτίδες έκφρασης βάθυναν, ο έρωτάς του διαβάζει ανατομία. Εδώ να έρθεις υπάρχει ελπίδα να μεγαλώσει η νύχτα. Σχεδιάζει με το δάχτυλο μονοπάτια φωτισμένα με λευκό φως. Είμαι...

Το ποίημα που έγραψε ο Καρυωτάκης όταν έμαθε ότι έπασχε από σύφιλη: Ωχρά σπειροχαίτη Ήταν ωραία ως σύνολο τα επιστημονικά βιβλία, οι αιματόχρωμες εικόνες τους, η φίλη που αμφίβολα κοιτάζοντας εγέλα μυστικά, ωραίο κι ό,τι μας έδιναν τα φευγαλέα της χείλη… Το μέτωπό...

Εγώ, δεν είμαι εγώ… Μια σκιά είμαι που γυρνώ μες στης νύχτας την ομίχλη. Πήρα τα πέπλα της και τα φόρεσα για να χορέψω τον τελευταίο χορό. Εγώ, δεν είμαι εγώ… Περιπλανώμενη τσιγγάνα δίχως παπούτσια γυρνώ στο περιθώριο της νύχτας. Δε θέλω να φορέσω τα παπούτσια που...

Ονειροπόλος, Οραματιστής, Ο ήρωας Αγωνίζεται καθημερινά για ν’ επιβιώσει Νιώθει αδύναμος, μα δεν το βάζει κάτω Θάρρος χρειάζεται και ψυχικά αποθέματα Ρολόι καλοκουρδισμένο, ρυθμισμένο να χτυπά στην ώρα του Ώσπου θα έρθει η νύχτα, δίχως να το καταλάβει Πτώμα θα...

Αν αυτό το λες αγάπη, μίσησέ με ότι έφταιξα δεν θα παραδεχτώ Με μια άλλη στο κρεβάτι ξέχασέ με η συμπόνοια δε χωρά στο χωρισμό Γιατί είναι η θλίψη μου παλίρροια μια φουσκώνει με κύματα τιτάνια και σαν φύγει, του μυαλού μου τα ντελίρια βγάζουν μίσος και θυμό στην...

Με πόσους ήλιους και φεγγάρια πόσα αστέρια η ποίηση μαχόμενη τον ουρανό στολίζει Δυνατή, θωπευτική Σαν απαλό γυαλόχαρτο την οξύτητα του τίποτε πλανίζει Απ’ τις σκιές των αγκαθιών του να λευτερώνει τη γαλήνη Και να χαράζει ορατές ρωγμές στη δυσθυμία   (Σημείωση...