Εσύ είσαι που σωπαίνεις Εσύ που πασχίζεις να γίνει αισθητή η απουσία Μεγάλες λέξεις που δεν έλεγαν τίποτα πια τις πετάς στους οχετούς όχι όμως την βουβή λαλιά όχι όμως την τρομερή σιωπή Εσύ είσαι που σωπαίνεις Εσύ που δεν θυμάσαι Εσύ άσκοπα ανεμοδέρνεις Και εσύ...

Φοβάμαι τη στιγμή που θα βρεθείς κοντά μου δεν είναι αλήθεια, ίσα-ίσα θ' αναθαρρήσει η καρδιά μου. Φοβάμαι μην έρθει το πρωί και έχεις εξαφανιστεί δε γίνεται αυτό, μου το ’χεις άλλωστε υποσχεθεί. Φοβάμαι μήπως μια μέρα ξεχάσεις τ' όνομά μου μα εσύ κοιμάσαι και...

To φθινόπωρο φυσούσε όλα τα κιτρινισμένα φύλλα του μέσα στην αυλή της Νιόνιας. Τα φύλλα έγλειφαν το κατώφλι της κι αυτή έπαιρνε τη σκούπα και τα ’μπαζε μέσα, γιατί τα φύλλα είναι ευλογία, όπως έλεγε, και τι άχαρος θα ’ταν ο κόσμος χωρίς τα φύλλα... Νέα ήταν ακόμα...

Σκόρπια χαρτιά στο πάτωμα φθονούν το μελάνι που λείπει…   Η πένα σου τ’ άφησε άψυχα.   Και το φεγγάρι ανάσκελο πάλι, στο ξέστρωτο κρεβάτι σου πλάγιασε.   Ακούς ένα χτύπο, τρομάζεις μα χαίρεσαι κι η πόρτα στα δεξιά φανερώνει τα μάτια της.   Τώρα...

Όταν αντίκρισε για πρώτη φορά το "φως" της νύχτας ήταν 8 και μισή. Ο ερχομός της, έδωσε χαρά σε όλη την οικογένεια, και το όνομα αυτής "Χαριτωμένη". Προικισμένη με όλες τις χάρες όσο μεγάλωνε γινόταν όλο και πιο όμορφη. Χωρίς κόπο, τραβούσε όλα τα βλέμματα επάνω...

Αυστηρές επισημάνσεις και απαγορευτικά καραδοκούν στο δρόμο σου η κάθε μέρα σύννεφο μουντό κι ούτε μια υποψία βροχής στον ορίζοντα. Ο ορίζοντας κρυμμένος απ΄το οπτικό σου πεδίο ξεχασμένος τείχη και φυλακή οι μέρες περνούν σαδιστικά από πάνω σου σε ποδοπατούν και...

Στον καθρέφτη μου κοιτάχτηκα με αγωνία και με έπιασε μια μελαγχολία. Δεν ήμουν εγώ, ήταν μια άλλη μ' αναποδογυρισμένο κεφάλι. Σκοτεινή η μορφή της με λοξό βλέμμα πάγωσε το χρόνο και εστίασε σ' εμένα. Γύρω βουβή σιωπή χαώδη απελπισία συνέχισε να με κοιτά με...

Όταν ξυπνήσεις το πρωί εκμεταλλεύσου τη στιγμή είναι η ζωή περαστική κάνε την πιο όμορφη εσύ.   Μη φοβηθείς τον ήλιο να κοιτάξεις περπάτησε μες τη βροχή σκόρπισε το χαμόγελό σου κάποιος θα ανταποκριθεί.   Ξεπέρασε τον εαυτό σου ερωτεύσου σαν παιδί μη...

Τα πόδια μου δε με βαστούν κι όλα που αντικρίζω με διώχνουν. Θαρρώ πως με μισεί της φωτογραφίας ο ξένος που κάποτε φίλος υπήρξε. Σ’ ένα λίγο βυθίστηκε το πολύ και κατέληξε τίποτα. Και τα δωμάτια που ήξερα μεγάλα στένεψαν μες στα μάτια μου. Πώς μεγεθύνεται ο χρόνος...

Φεύγεις σε στιγμές αδιάφορες στην ιστορία. Φεύγεις σε στιγμές έξω από το χρόνο. Φεύγεις προς τη σκοτεινή πλευρά του ήλιου και ενώνεις το σκοτάδι σου μαζί του. Εκεί που το φως δεν σε καίει μα ούτε σε εξαγνίζει. Εκεί που η λύτρωση πονάει πιο πολύ από τις πληγές σου....

Ο Αλέξανδρος ήταν πάντα μόνος και σκεφτικός. Στα διαλείμματα καθόταν σε μια γωνιά, χαμήλωνε το κεφάλι του και δεν μιλούσε σε κανένα. Ο δάσκαλος προσπαθούσε να προσεγγίσει τον Αλέξανδρο, να τον κάνει να νιώσει καλύτερα, ελπίζοντας ότι έτσι θα τον κάνει να του...

Ο παππούς πέθαινε. Ήταν στο κρεβάτι του αδυνατισμένος, ίδιος σκελετός και δεν θύμιζε με τίποτα εκείνο τον ψηλό γεροδεμένο άνδρα που μας έπαιρνε σοκολάτες μετά το σχολείο. Εγώ ήμουν εκεί, μάλλον είχα ξεχαστεί μέσα στην αναμπουμπούλα της στιγμής και θαρρείς πως...

Τρίτη 12 Σεπτεμβρίου 2015,   Αγαπημένη μου Βερόνικα, Πρέπει να γυρίσεις αμέσως πίσω. Η κατάσταση είναι δύσκολη. Πολύ δυσκολότερη από ότι περιμέναμε. Αν δεν ήταν κάτι σοβαρό, δεν πρόκειται να σε ενοχλούσα ποτέ ενώ βρίσκεσαι στην Ταϊλάνδη. Σέβομαι την ανάγκη σου...

Λόγω της ημέρας ντύνομαι το πέπλο της λήθης παρατηρώ τη μνήμη, που συμπεριφέρεται υποκριτικά δίνοντάς μου έναν νέο ρόλο μια νέα υπόσταση. Λόγω της ημέρας κρατιέμαι σε απόσταση κι εξορίζω το νου μου. Μην με ρωτάτε πως γίνεται έχω εξασκήσει πολύ με τα χρόνια ετούτη...

Τα άλογά τους χλιμίντρισαν δυνατά και κίνησαν προς το βορρά. Είχαν δυο μέρες και δυο νύχτες περιθώριο για να φτάσουν. Έπρεπε να μη μπλέξουν σε φασαρίες, να μην αποκαλύψουν ποιοι στ’ αλήθεια είναι, να μην κόψουν δρόμο και να μη διασχίσουν με τίποτα το γεφύρι. Αν...

Υπήρξαμε πάντα είναι η αλήθεια παράτυποι συνδαιτυμόνες προσκεκλημένοι, αλλά απρόσκλητοι. Κι η παρουσία μας απαραίτητη μεν για το φιλοθεάμον κοινό μα στην ουσία ανεπιθύμητη γιατί θες από αντίδραση ή από πείσμα παιδικό θες από κάποια φαντασιοπληξία ακατανόητη σχεδόν...

Περπάτησε μαζί μου στην αποξενωμένη ομίχλη του πρωινού φωτός με θλιμμένα μάτια και σιωπηλά βήματα στις ιστορίες που θα κρατήσω μόνο για σένα για να μη διστάζεις άλλο. Ξέρω πώς νιώθεις, σου λέω (και το εννοώ). Περπάτησε μαζί μου στην ποιητική βροχή των χλωμών ημερών...

Η Δήμητρα, αν κάτι σιχαίνεται, είναι τα Νοσοκομεία, τις άσπρες μπλούζες των γιατρών, μα και ό, τι έχει σχέση με αυτούς. Χρήσιμοι; Σύμφωνοι. Απαραίτητοι; Σύμφωνοι. Σωτήριοι; Σύμφωνοι. Μα αυτά όλα, δεν αλλάζουν την μεγάλη της απέχθεια. Και τρέμει τη στιγμή που θα...