Στη θύμιση του καλοκαιριού η σκέψη μου πλανιέται. Το πορτραίτο του φεγγαριού στον αφρό της θάλασσας δε λησμονιέται. Φθινοπώριασε… Κόντρα στον άνεμο βαδίζω. Τα άστρα ξεψύχησαν στον ουρανό. Τα διαβατάρικα πουλιά πήραν το καλοκαίρι και ταξιδεύουν, σ’ άλλες ψυχές θα...

“Άντεξε ρε μάνα, πού θα πάει; Θα περάσει και τούτη η φουρτούνα.” μονολογούσε σε μια γωνιά ο μερακλής Παναής, που δεν μπορούσε να καταλάβει καλά καλά πώς έβρισκε και ο ίδιος το κουράγιο και τα έλεγε αυτά τα λόγια. Έπρεπε να το βρει, να το αντλήσει από κάπου, αφού...

Είναι λυτρωτική η βροχή την άνοιξη Οι στάλες της καθάριες και αγνές Ξεπλένουν την ασκήμια του καιρού Στέκουν απαλά στα πέταλα των λουλουδιών Κινούν μαζί τους στα πρώτα τους βήματα Αφουγκράζονται τη γη και τη χαϊδεύουν Σκύβουν σεμνά να μερώσουν τις ρίζες μέσα στο...

Τα πάντα στη ζωή καταλήγουν στον θάνατο. Το μόνο βέβαιο και σίγουρο, το μόνο αναπόφευκτο και φυσικά απροειδοποίητο και ανεξέλεγκτο. Πολλές φορές λένε πολλοί: Έλα βρε μήπως θα καταλάβουμε και τίποτα; Όλα γίνονται ακαριαία, απροσδόκητα και αναπόφευκτα για τον καθένα,...

Η βροχή είχε επιστρέψει. Δε μου έκανε πια εντύπωση, εδώ στα μέρη του Βορρά η συννεφιά έχει γίνει συχνός επισκέπτης. Μια θα σου βγάλει μια ηλιαχτίδα ξαφνικά για τη γλύκα, μα έπειτα στάλες με ένα φόντο γκρίζο απλωμένο διάσπαρτα στον ουρανό. Συγυρίζω, σου είχα πει....

Σε κοιτώ κατάματα Δεν τρέχω να το βάλω Στα πόδια έμαθα απλά Τον αγώνα μου να καταβάλλω Η ζωή απαιτεί Θάρρος μα και τόλμη Το φωνάζω δυνατά Και εζητώ συγγνώμη Κάποιες φορές που στάθηκα Αδύναμη σε εκείνη Βαλάντωσα ελύγησα Και χάθηκε η γαλήνη Αυτή που αναζητώ Αυτήν που...

-Μαριάννα με λένε. -Συγνώμη; -Μαριάννα! Όχι Μαρι -άννα. Ούτε Μαρι -άνθη. Σιγά μη με πεις και Αφροξυλάνθη δηλαδή. Μαριάννα! Με "γου"! Κατάλαβες; Ορίστε. Το είπα και ησύχασα. Ύστερα έβαλα τη σάκα μου επάνω στο θρανίο. Απλώθηκα φαρδιά πλατιά στην σιδερένια καρέκλα και...

Στον αέρα πλανούνται νέφη, σύννεφα απελπισίας, απομόνωσης, μα κυρίως μοναξιάς καθοριστικής και αποτελεσματικής από τη μέχρι τώρα πορεία και στάση στη ζωή απέναντι καθώς και από την παθητική του αποδοχή. Τίποτα δεν συστήνει τον παλιό καλό καλλιτέχνη, που μίλαγε με...

-Μαριάννα με λένε. -Συγγνώμη; -Μαριάννα! Όχι Μαρι -άννα. Ούτε Μαρι -άνθη. Σιγά μη με πεις και Αφροξυλάνθη δηλαδή. Μαριάννα! Με "γου"! Κατάλαβες; Ορίστε. Το είπα και ησύχασα. Ύστερα έβαλα τη σάκα μου επάνω στο θρανίο. Απλώθηκα φαρδιά πλατιά στην σιδερένια καρέκλα...

(Σκέψεις που διαβάζονται και αντίστροφα, απ’ το τέλος προς την αρχή!) Αυτό είναι το μέλλον του κόσμου αντικοινωνικός και μοναχικός κόσμος που θα ζει πίσω από την οθόνη του Δεν θα υπάρχει φιλία και οικογένεια Ο χρόνος θα δημιουργήσει ένα μέλλον χωρίς αξίες Δεν θα...

            Η ώρα ήταν πέντε το ξημέρωμα όταν ο Μιχάλης και ο Βασίλης, επέστρεψαν από τη βραδινή τους βόλτα και τέσσερις το μεσημέρι όταν ξύπνησαν. Τηγάνισαν αυγά, μπέικον και πατάτες για να φάνε. Η γάτα του παππού του Μιχάλη, μια μαύρη σφίγξ, τους κοίταζε επίμονα....

Άνθρωποι μονάχοι στέκονται σε σταυροδρόμι διπλής κατεύθυνσης: Επιλογής και Τύχης.   Άνθρωποι σε ισχύ εν τη ενώσει τολμούν ή δειλιάζουν μπροστά στα εμπόδια.   Λεπτές γραμμές χωρίζουν τα «θέλω» από τα «πρέπει» των σχέσεων.   Σχέσεις που ξηλώνονται σαν...

Ένα μικροσκοπικό δωμάτιο γεμάτο όπλα που χρησιμοποιούνται για την τέχνη, η φωνή της σιωπής μου μπροστά σε αδιέξοδο που πείθει πως δεν τελειώνει πουθενά ο κόσμος, ένα μονοπάτι στο άγνωστο με ακαθόριστες σκιές που έρχονται απ' το μέλλον βιαστικά, μια μνήμη του...

Δε νοσταλγώ, επιθυμώ Τα πάντα να προσφέρω Είναι οι λέξεις χαρακιές Θυμάμαι και υποφέρω Μη σε τρομάζει τίποτα Εγώ είμαι για σένα Έρχονται στον ύπνο μου Λες κι είναι καδένα Που θέλει να εφαρμοστεί Απόλυτα να ταιριάζει Στο είναι μου εγκλωβίζεται Κι έχει καταριμάξει...

Δόλια μου ψυχή Μην κλαις και μην σπαράζεις Τα άδικα φερσίματα Μην τα αναπαράγεις. Σίμωσε σε εμέ Σου δίνω εγώ το χέρι Να στήσουμε τώρα πια Στα κρατημένα μας καρτέρι Αυτά που δε μιλούν Μονάχα ερωτούνε Σα θα μας βρούνε μόνους μας Κι απόκριση ζητούνε Γιατί μας...

Τα πρώτα μου γράμματα τα χάραξα πάνω σε μια μπλε γραμμή. Φρόντιζα να είναι καλογραμμένα και να μην πέφτουν κάτω απ' αυτήν. Δεν τα κατάφερνα πάντα, μα δε το έβαζα κάτω. Μεγαλώνοντας, η μπλε γραμμή με ακολουθούσε σε κάθε μου βήμα. Πάνω σ' αυτήν έγραψα το πρώτο "σ'...

Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήρθα αντιμέτωπη με τους φόβους μου. Έτρεμα σαν ανέβαινα κάπου ψηλά και χρειαζόταν να κοιτάξω κάτω, φοβόμουν μην τυχόν στο δωμάτιο όπου βρισκόμουν χαθεί ξαφνικά το φως και γίνει σκοτάδι. Δεν έμπαινα σε ασανσέρ και δεν ταξίδευα ποτέ μ’...

Κάθε πρωί ξυπνούσε Με μια αίσθηση κάπως βαριά Οι υποχρεώσεις μπροστά του Βήματα ανιαρά, Άτολμα, κυρίως ανούσια Πριν φύγει για μια ακόμη μέρα Που ήταν ίδια με την προηγούμενη Για όσο θυμόταν τον εαυτό του Κοιτούσε προσεκτικά έναν καθρέφτη Που δεν θυμόταν από πού τον...

Τη μάθαμε μας έμαθε Φαρμάκια μας ποτίζει Μα άλλους πάλι ανέγγιχτους Έτσι μας ορίζει. Σε δόσεις τη λαμβάνουμε Μέσα από τις χάρες Που τις μοιράζει απλόχερα Μα δίνει και αντάρες Βαθμού υπερθετικού Που ’τυχε να γνωρίσουν Άτομα ειλικρινή Μα επιρρεπή να ατυχήσουν Σ’...