Πρώτα ακούγεται ο ήχος. Ένα ανεπαίσθητο ρυθμικό βουητό που ακούγεται με δυσκολία μέσα στη σιωπή της νύχτας. Δυναμώνει μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το μονότονο «τακατάκ, τακατάκ» τόνων μετάλλου που γλιστρούν πάνω σε μέταλλο. Τότε ξεπροβάλλει στο βάθος, πίσω από το...

Κεφάλαιο 18   Υπάρχει ένα απόσπασμα στις Φιλοσοφικές Έρευνες του Βιττγκενσταιν, που όσο περνάει ο καιρός, τόσο περισσότερο το θεωρώ ένα από τα φιλοσοφικότερα πράγματα που έγραψε ποτέ. Το απόσπασμα - θα το περιγράψω χονδρικά εδώ – είναι ένας παραλληλισμός της...

Εν Πειραιεί τη 20ή Ιουλίου, Έτει σωτηρίω 1963 Σεβαστέ μοι πάτερ, γλυκυτάτη μάμα, περιπόθητοι αδερφοί. Χαίρων άκρας υγείας και εν ευφροσύνη διατελών, επήρα εν αγαλλιάσει τό υμέτερον γράμμα και εχάρηκα σφόδρα μαθών τα περι της πολυτίμου υμετέρας υγείας. Παραλλήλως...

Ψίθυροι του δάσους η σιωπή που σπαράζει μακάβρια, στερνή. Τι έχει μείνει; Η κραυγή να αναδυθεί η λύπη γυμνή να σταθεί. Λυγμοί δυνατοί της φύσης αιώνιοι καημοί. Ακούς την ηχώ; Καμένη η γη στη στάχτη η ψυχή. Οδύνη μονάχα. Εδώ δεν φυτρώνει λουλούδι τα δέντρα...

Υποσχέσεις τα βαγόνια της ζωής σε σκουριασμένη ράγα ταξιδεύουν Σάπιες οι ρόδες που γυρνοβολούν Φθαρμένες οι βαλίτσες ευτυχίας Το ψεύτικο τρένο της ελπίδας καπνίζει σαν περνά από μπροστά κι εσύ με το παιδί στην αγκαλιά το μαντήλι σου στύβεις περήφανα σφίγγοντας τα...

Άκου το χτύπο της καρδιάς σου. Ένα φεγγαρένιο αποτύπωμα στον χρόνο. Δυο βήματα παραμυθιού στον απόηχο του Έρωτα. Άκου... Πως πάλλεται η ανάσα σου. Σταλιά, σταλιά. Μελένια απόσταξη στους πόρους μου κυλά. Μέθη γλυκιά απ' τη πρώιμη σταγόνα των χειλιών σου. Το πρώτο...

(Στη μάνα της εμπόλεμης Συρίας) Τουρκικά παράλια 3/9/2015   "Σύννεφο είναι θα περάσει" μας έλεγες μαμά και σταύρωνες τα χέρια για να κρύψεις το τρέμουλο του φόβου και διάβηκε το σύννεφο μαμά και ρεμετζάρει ασύστολα η καταιγίδα μούσκεψε ο βράχος στο λαγούμι του...

Τώρα που έπεσαν οι μάσκες στην πλατεία, τώρα που όλοι πια τον ίδιο ακολουθούν χορό, τώρα επαίρονται όσοι όντως μοιάζουν στα θηρία και όσοι ξέμειναν στο χθες από καιρό. Τώρα που σχόλασε η φιέστα η μεγάλη, τον βασιλιά καρνάβαλο αγγίζει η πυρά. Με προσωπεία...

Λιγοψυχιά… στα χέρια μου βαραίνει εκείνη η κατάρα από παλιά. Στα βήματά μου ο χειμώνας σέρνει επάνω μου τη λύπη πάντα η άνοιξη θα μου λείπει. Λιγοψυχιά… τα χέρια μου παγωμένα κρέμονται άεργα… νεκρά. Τα μάτια μου από δάκρυα στεγνά. Από τη νύχτα εκείνη, που ο αγέρας...

Για τον Αϊλάν και τον Γκάλεμπ   Μαυροφορεμένοι όλοι σήμερα στην Πνύκα οι ρήτορες. Ο Δημοσθένης άλαλος και χλωμός κοιτάει τον Ευριπίδη που πενθεί. Αδύνατο του είναι για το χαμό αυτό να γράψει. Ποιος θίασος θα διανοηθεί με ένα τέτοιο δράμα τους πολίτες να...

To λογοτεχνικό περιοδικό eyelands.gr και οι εκδόσεις Παράξενες Μέρες ανακοινώνουν τα αποτελέσματα του 5ου διεθνούς διαγωνισμού διηγήματος για το ελληνικό τμήμα. Θέμα του διαγωνισμού «Στα όρια». Η ομάδα βαθμολόγησης των διηγημάτων που πέρασαν στην τελική βάση...

Είχα σκεφτεί να φτιάξω από φωνές πουλιών ο ονειροπόλος ένα ποίημα χωρίς βάρος: όπως ο ουρανός που είναι πάνω μας: απέραντος κι ωστόσο τόσο ανάλαφρος σαν φροντισμένος του θεού εμπνευσμένος αέρας... Κοιμόμουν μες τα περιβόλια όταν ενός αγγέλου χέρι έτσι με σκούντηξε....

Μια μικρή αράχνη ήρθε και κάθισε στο νεκροκρέβατό μου. Δαντέλα έπιασε να πλέκει υφάδι τον ιστό της στο νεκροσέντονό μου. Λευκό και άσπιλο υφάδι σαν την παιδική ψυχή. Η δική μου έτοιμη είναι και θα βγει. Συνάντηση μεγάλη έχει οριστεί. Για δες την την μικρή αράχνη...