Άδεια βαγόνια παρατημένα εδώ κι εκεί. Αποβάθρες κενές που άλλοτε έσφιζαν από ζωή, καθώς ανάβλυζαν το μεθυστικό άρωμα κάθε ανθρώπινης σάρκας ερχόμενης εκεί. Τώρα είχαν όλα ερειπωθεί. Στοιχειωμένο τοπίο από κάθε κηλίδα ζωής. Παρέπεμπε σε σκηνικό πολέμου εν ώρα...

Όσο υπάρχουνε λουλούδια που σηκώνουν το κεφάλι στο χιονιά κι όσο ακούγονται τραγούδια πάνω στα γυμνά κλαδιά όσο μια αχτίδα δραπετεύει από το σκοτάδι το πυκνό κι αρχίζει να αχνοφαίνεται η μέρα υπάρχει μάτια μου ελπίδα. Κι εσύ μου στέκεις άπραγος πάνω στον άνυδρο τον...

Γραμμές του τραίνου Ποτισμένες ατσάλι και βεβαιότητα Άκαμπτες Πάνε προς το μέλλον της απουσίας Η μέρα καλά κρατεί Η μέρα νιαουρίζει Νωθρά κινούνται και οι σκέψεις μας κάτω απ' τον ανοικτίρμονα ήλιο Από το τζάμι του παραθύρου, κοιτάζεις τις σκαμμένες γαλαρίες Στην...

Εγώ... Η Άνεργη Όταν ξημερώνει αγωνιώ για το τι θα φέρει η μέρα. Κάθε που βραδιάζει ανυπομονώ την επόμενη χαραυγή ελπίζοντας. Ένα χρόνο τώρα μόνη ασχολία να ψάχνω για δουλειά. Ένα χρόνο ξεσκίζω τη σάρκα του νού μου προσπαθώντας να φτάσω ως το κόκκαλο για μία λύση....

Κοίτα το σπουργίτι στα μάτια. Πες του σ' αγαπώ. Αύριο το κλαδί δεν θα έχει αίμα. Μην φοβηθείς. Μην αρνηθείς.   Τη γη αγκάλιασε. Ένα ακορντεόν ανατριχιάζει.   Φυλάξου απ' το δίκοπο δάκρυ του χειμώνα. Είναι νωρίς να αγκιστρώσεις την ανατολή.   Ψηλά τα...

Το φεγγάρι πέθανε απόψε, και έπεσε στη θάλασσα· πάντα επιθυμούσε τον μπλε μανδύα να ντυθεί. Συγγνώμη, λατρεμένε, αν τ’ όνειρο σου χάλασα, μα έτσι το θέλαν οι Θεοί.   Η Νοσταλγία, η Λύπη- η αφέντρα Μοίρα. Κοίτα πέρα, πως άνθισαν οι κήποι, από κει πόρφυρα ρόδα...

του Φώτη...

Πόδια γυμνά στις σιδερένιες ράγες μετρούν χιλιόμετρα δεμένα σφιχτά στις πλάτες τους με μάτια κρεμασμένα στους αντάρτες των συνόρων   Πόδια γυμνά κόκκινος ήλιος χαράζει τις σκιές στο χώμα πόδια ανελεύθερα στρώνουν τη σκασμένη γη με μάτια καρφωμένα στων...

Από το χθες στο αύριο Πορεία μιας νύχτας. Από το ρύσαι του έρωτα στο αφίεμεν της επιστροφής στο κλεινόν σώμα. Ανάβαση κατάβαση Η σωτηρία έχει δρόμο ακόμη.   _ γράφει ο Θάνος Πάσχος   Από την ποιητική συλλογή 'ΦΩΣ ΟΔΥΝΗΡΌ', εκδόσεις...

Επιστρέφω απ’ το οδοιπορικό των τελετών Απ’ την πόρτα του Άδη. Αίματα σταλάζουν οι λέξεις μου κι ορφάνεψε το ποίημα της καρδιάς. Στων λουλουδιών τα ποτάμια έμεινες αγκάλιασμα τυφλό. Να σε κρατήσω πάλευα όπως ήσουν, μα έγινες το βλέμμα και το σώμα και το στόμα το...

Λίγο πριν το τέλος της παράστασης λίγο πριν τον τερματισμό το νήμα άξαφνα κόπηκε κι έρμαιο αφέθηκε να σέρνεται σαν ερπετό. Λίγο πριν το τέλος είχες πει ο ανάποδος καθρέφτης θα γυρίσει και θα δείξει το πρόσωπό σου το αληθινό. Μες στη σιωπή μες στο σκοτάδι οι ψίθυροί...

Συνάντησης φύλαγμα Την καληνύχτα δε θα σου την πω, δε θα σου την τραγουδήσω.   Σε στίχους ξένους την εβρήκα, κι έτσι απλά θα σου την αφιερώσω, δίχως σκοπό. Κλεισμένη σ' ένα κομμάτι, ντυμένη με μουσική, κι αν δε θες, μη την πετάξεις, μη, κάψε την, στάχτη κάνε...

Ο ήλιος ξανθός στα στάχια καλπάζει, σαν περήφανο άτι με χαίτη χρυσή. Ανάλαφρο η φύση φόρεμα βάζει και η μέρα αραιώνει με νερό το κρασί.   Στο λιοπύρι, το αρχαίο λιθάρι κοχλάζει, στη σκιά του ο τζίτζικας έχει κρυφτεί. Το μονότονο τέμπο τους παλμούς ανεβάζει και...

Κεφάλαιο 6   Το γεγονός πως όλοι πρέπει να πεθάνουμε είναι μια αλήθεια την οποία κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει. Επιστημολόγοι, αναλυτικοί, μαρξιστές, υπαρξιστές, ορθολογιστές και εμπειριστές, ωφελιμιστές και δεοντοκράτες συμφωνούν – και είναι σχεδόν...

υγρό απόγευμα σε κάποια συνοικία μόνος στο σπίτι, σχεδόν νεκρός παρηγοριά ζητάς σε ένα ποτήρι κρασί σε δίσκους έντεχνης μουσικής φθινόπωρο έξω, αρχίζει και νυχτώνει το ρολόι χτυπά δαιμονισμένα η νύχτα φεύγει, αρχίζει να χαράζει πάλι πίσω στη δουλειά μέχρι το...