«Βρέθηκα μετά τον χωρισμό στον σταθμό, στο βαγόνι μου».   Κόσμος είχε κατακλύσει την κεντρική αποβάθρα του σιδηροδρομικού σταθμού. Τα στέγαστρα ήταν φορτωμένα με άφθονο κάτασπρο χιόνι. Λευκές νιφάδες συμμετείχαν στη συμφωνία σιωπής που διηύθυνε ο παγωμένος...

Μικροί σκορπιοί το πως κυλάνε ψυχρά πάνω στις βλεφαρίδες   Με κεφάλι ολόρθο, το μάτι με τη διάβρωση του προτού φτάσει στου νου τις σκεπές   Απόμακρο, φερέγγυο όλον ας με φάει!   _ γράφει ο Χρήστος...

Νίκησε το ΚΤΕΛ; Ο σταθμός της Κοζάνης είναι άδειος και εγκαταλειμμένος. Έκλεισε, μια για πάντα. Οι ράγες σταματούσαν εκεί, έτσι κι αλλιώς, διότι το τρένο της Καλαμπάκας δεν σφύριξε ποτέ, μολονότι η γραμμή είχε χαραχτεί από την εποχή του Μεσοπολέμου και μάλιστα από...

Πόσα ταξίδια μέτρησε... πόσων αποχαιρετισμών λύπες άντεξε… και πόσων συρμών κι ονείρων βάρος... Πόσων επιστροφών χαρές ξενιτεμένων συμμερίστηκε... Μα τώρα οι λύπες κι οι χαρές, άλλον δρόμο κι άλλον τρόπο βρήκαν να διακινούνται… Κι έτσι, βουβό μνημείο έμεινε στου...

Ενώ εγώ μεγάλωνα χωρίς παραδοξολογίες, αυτή παρέμενε εαυτός μου ένα μικρό κορίτσι και χωρίς νάχει αντίληψη του επιβάλλοντος νόμου επέμενε να με συνοδεύει παντού. Επειγόντως σκέφτηκα, επιβάλλεται, να ταξινομηθεί στα αρχεία του χρόνου προτού προλάβουν οι συνέπειες...

Το καλοκαίρι είχε προχωρήσει για τα καλά. Είχε μπει ο Ιούλιος. Τα τελευταία δυο τρία χρόνια που ήταν πια αρκετά μεγάλος αλλά και αρκετά μικρός για να μπορεί η γιαγιά του να τον φέρει βόλτα, ξεκινούσαν τέτοια εποχή με τον παππού και εκείνη, με το τρένο, για το...

  ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΗ! Μονάχα τούτη η λέξη μπορεί να περιγράψει τη νέα ποιητική συλλογή του Αντώνη Τσόκου. Είναι ίσως η πρώτη φορά που πιάνοντας στα χέρια μου μια ποιητική συλλογή διαπιστώνω πως τελικά πρόκειται για μια ανθολογία εικόνων, ζωγραφισμένων έντεχνα με τις...

Κοίταξε την ώρα στο ρολόι του σταθμού. Οι δείκτες του έδειχναν σταματημένοι, ξεχασμένοι από την δίνη του χρόνου. Πλησίασε παρατηρώντας το προσεκτικά, ελπίζοντας να καταλάβει αν είχε όντως σταματήσει. Παρά την βουή που έκανε το πλήθος που ήταν μαζεμένο στην...

  το όνειρο, ο έρωτας και το τραίνο έχουν κάτι κοινό... θα τερματίσουν κάποια στιγμή φτάνοντας στο τέλος τους που λέγεται αλήθεια ή πραγματικότητα σαν τελευταία στάση... σημασία στη διαδρομή αυτή, δεν μετράει η απόσταση μέχρι το τέλος, αλλά η απόλαυση του...

γκρίζα η πόλη και η ζωή κρέμεται από τα νήματά της σα θλιμμένη μαριονέτα   τα χρώματά της μετανάστες και τα σχοινιά της δανεικά ορέγονται λαιμούς και χέρια σταυρωμένα   γκρίζα η πόλη προβάρει για φορέματα αβύσσους και την κρυφή της λάμψη κρύβει κάτω από...

Τρένα που ήρθαν από την ομιχλώδη μνήμη του χθες και χάθηκαν στην αβέβαιη λήθη του αύριο με προορισμό την διαρκή αιωνιότητα της στιγμής. Ταξίδι στις ακαθόριστες διαδρομές των σκέψεων του νου μέσα στο εφήμερο στοιχείο της ζωής του τώρα. Νοσταλγία των στιγμών που...