Αυτοί, που σκυμμένοι προχωρούν μια βοή μονάχα ακούν. Είναι οι κραυγές του θρήνου, που καίει τα σωθικά τους. Είναι η οργή, που ξέφυγε Απ’ της αράχνης τον ιστό. Ανάβει και πυρώνεται μα ξέμεινε μονάχη, ένας κόμπος στο λαιμό. Αυτοί, που σαν αγάλματα πια στέκουν...

Γεμίσαμε μικρούς, τενεκεδένιους, πρίγκιπες… Διαδόχους, που ο καθείς  θέλει το θρόνο του… Υποτακτικούς βασιλικότερους του βασιλέως!   Κίβδηλα, τσίγκινα στρατιωτάκια, που κάνουν θόρυβο στην πρώτη σταγόνα της βροχής. Που υποκλίνονται εύκολα στον άνεμο, γιατί...

Έμπηξε τα δόντια του στην κόκκινη σάρκα του καρπουζιού και άφησε τα ζουμιά να τρέξουν στο σαγόνι και τον λαιμό του. Δεν τον ένοιαζε που οι μύγες θα έκαναν πάρτι σε λιγάκι γύρω από το ζαχαρώδες ζουμί που κυλούσε στο σώμα του. Είχε αποφασίσει να μη μετανιώσει για την...

Την ντύθηκε από νωρίς τη ζωή.Φορεσιά πολλά υποσχόμενη στα νιάτα της μα τώρα λες και τη ρουφάει το σώμα του. Έχει φυλακίσει τα χρώματά της στο πιο μακρινό του κύτταρο, με τα χρυσά της νήματα έχει κεντήσει σε μιαν άκρη τ’ όνομα της μάνας του και- για φαντάσου- την...

Έχουμε μία ιδιαίτερη αδυναμία προς την ποίηση. Εκείνο το παιχνίδισμα, το ταίριασμα των λέξεων για τη μεταφορά μηνυμάτων και συναισθημάτων, δεν μπορεί να μας αφήνει ασυγκίνητους. Η συγγραφέας Βάσω Αποστολοπούλου-Αναστασίου γνωστή από τη μυθιστορηματική επιτυχία του...

  Το μεγάλο έρωτά μου συ τον έσβησες μόνη και σε κάποιο μπαλκόνι τώρα στέκεις ωχρή Τον υπέροχο νέο συ τον έκανες γέρο κι όλοι γύρω -το ξέρω- πως με λένε μπεκρή   Ρεφραίν Τι να σκέφτεσαι τάχα π ' ώρες στέκεις μονάχη και κοιτάζεις τη Δύση; Αχ ας ήτανε να...

Ο άνθρωπος που δε διαπραγματεύτηκε ούτε ιδέες ούτε ποίηση. Στην ποιητική του η μνήμη, η κατάφαση, η πολιτική και η Τέχνη συγκατοικούν και συνομιλούν δημιουργικά γεννώντας συχνά χαμόγελα πίσω από τα οποία λανθάνει μελαγχολία. Η ποίησή του δε φιλοσοφεί, στοχάζεται...

Παιδί της θάλασσας! Σε λίκνισε το κύμα στον αφρό του και στα μαλλιά σου σκόρπισε ο ήλιος το θησαυρό του Αυγή της Άνοιξης, γλυκόθαμπη μορφή σου έχει δώσει κι έχουν στο βάμμα των φυκιών τα χείλη σου μεστώσει   Ρεφραίν Θαλασσινέ και ξένε μου, μελτέμι δροσερό, Που...

Κάπου σ ’έχω δει, κάπου σ' έχω ανταμώσει και στα πέρατα αν έζησες του κόσμου, στα παλιά τα κάστρα που ’χουν τώρα ερημώσει, όνειρο κι αν ήσουν, έγινες δικό μου   Ρεφραίν Ύπνου λαφροπάτημα, λίκνισμα κροσσάτο σπαθωτό παράστημα, βλέμμα μου κρασάτο πού να σ' έχω...