Αυτοί που με τα λόγια τους κλειδώσανε τα χείλη μας Αυτοί που με τις άγριες φιλοδοξίες τους ταΐσανε το λίγο μας Αυτοί που τα μπαλκόνια τους μας σβήσανε τη θέα Αυτοί που ανταλλάξανε τα ιερά και τα’ άγια με τον ελάχιστό μας εαυτό   Αυτούς προσκύνησες αντί να...

  Την Κυριακή θα στρώσουμε το λευκό τραπεζομάντηλο να φιλέψουμε την πείνα. Την Κυριακή θα στρώσουμε το λευκό σεντόνι να ξεκουράσουμε τον κάματο. Την Κυριακή θα τρέξουμε στους πράσινους αγρούς με τις κόκκινες παπαρούνες να λευκάνουμε την ψυχή μας.   Πάθος...

Κράτησα τις τρίλιες του καλοκαιριού σφιχτά στη ζεστή γροθιά μου πέρασα στο φωτοδότη ουρανό πλαφασμοί νερού με γεύση θαλασσινής μπαλάντας και μια ραγδαία ταχύτητα που αρμόζει μόνο σε νιότη εφηβική και τα πουλιά στις μελωδίες τους άσματα στον έρωτα και στάχυα...

  Δε θα σου τάξω ταξίδια μακρινά κι ονειρεμένα, ούτε τον ήλιο, το φεγγάρι και τα ’αστέρια Χαλιά μετάξια χρυσοκεντημένα δεν πάνε στα δικά μου χείλια δε φτάνουν τα δικά μου χέρια   Ρεφραίν Δυο χέρια έχω, που μπορούν ζεστά να σ ’αγκαλιάσουν, δυο χείλια, που...

Σύμφωνα με την Επίσημη Προκήρυξη του 3ου Διαγωνισμού ΕΛΙΚΩΝ, που διοργάνωσαν από κοινού το viotia.blogspot.com, το περιοδικό ΒΟΙΩΤΙΑ και το βιβλιοπωλείο/εκδόσεις Σύγχρονη Εκφραση, απονέμονται 3 βραβεία και 3 έπαινοι -φέτος υπάρχουν και ισοβαθμίες. Τα Βραβεία Το 1ο...

Μια φορά κι έναν καιρό, ζούσε στη ζούγκλα μια ελεφαντίνα, μαζί με τα άλλα ζώα. Ήταν γιαγιά και καθώς βαριόταν γιατί δεν είχε τίποτα να κάνει, περνούσε την ώρα της κουτσομπολεύοντας. Της άρεσε πολύ να ανακατεύεται στη ζωή των άλλων και να σχολιάζει τι έκανε ο ένας...

  Απόλυτα τίποτα, απόλυτο κάτι με σκεπάζει. Στους τέσσερις τοίχους περικυκλωμένος. Στις αναμνήσεις δόθηκε ο οίκτος. Οι τέσσερις τοίχοι μοιάζουν σαν άτομα του περιθωρίου. Όπως οι έρωτες περιορίζονται στον πόνο του ενός. Ένας θρηνεί στον έρωτα. Η έλλειψη θορύβου...

  Σφιχτά κρατάω τις σιωπές στα δόντια καρφωμένες να μην φωνάζουνε κι αυτές σα λάμιες λυσσασμένες.   Σφιχτά να πάψουν να μιλούν σε τόση ησυχία να μην χαλούν, να μην σκιρτούν σ' ανθρώπων φασαρία.   Σαν τον “πωλών επί πιστώσει” γέρνω σκυφτός και...

Σ' είχα αγκαλιάσει τρυφερά, στα μάτια σε κοιτούσα και στα φιλιά σου της ζωής τη γύρη αναζητούσα, την ύπαρξή μου ολόκληρη σε σένα είχα δοσμένη, μα εσύ κοιτούσες μακριά κι ήσουνα δακρυσμένη   Ρεφραίν Στο δείπνο τον ερωτικό Μου ’δωσες αντί νερό φαρμάκι να χορτάσω...

  Άδραξε τους καρπούς, τώρα που η ευθανασία κοιμάται στης εφηβείας σου τα κατάσπαρτα βοσκοτόπια. Τώρα που στη ρεματιά του έρωτα σκίζεται στα δυο η καρδιά σου κι ο αναστεναγμός ανάλαφρο φτερούγισμα πουλιού ακούγεται στις φυλλωσιές. Ροή νερού η αναπνοή από της...

Σαββόπουλο στο σπίτι δεν ακούγανε ποτέ. Μια φορά μονάχα της ξέφυγε της μικρής να σιγοψελλίσει Μίκη και μετάνιωσε την ώρα και τη στιγμή. «Αριστερά στους Φαρμάκηδες δεν ακούγεται ούτε η καρδιά!» ούρλιαξε ο Στρατηγός. Και μπαμ. Μασίφ η παλάμη. Τσάκισε τη ροζιασμένη...

Τα χρόνια τώρα κάνουνε τους μήνες αλυσίδα, κάθε ζωή τη δένουνε με μια μικρή ελπίδα. Οι μέρες φορτωθήκανε αμέτρητες τις ώρες πάνω σε μια παλάμη γη που δεν υπάρχουν χώρες   Ρεφραίν Κι όμως ξεγελάμε τον εαυτό μας μέσα στου τσιγάρου τον καπνό και το ποτό μας...

Διαβάστε το πρώτο μέρος εδώ.   Αφού βοήθησε τον φίλο της το μυρμήγκι, βγάζοντας μερικά πετραδάκια και ξερά χόρτα που το εμπόδιζαν να προχωρήσει, αποφάσισε να πάρει το μονοπάτι που διέσχιζε το δάσος. Αποφασισμένη τώρα πια και με βήματα πιο γρήγορα, περπατούσε...