Κλείσε το παράθυρο· το φως λατρεύει τις χαραμάδες… Αρκεί εκεί έξω να υπάρχει ένας ήλιος! Κ’ εσύ ν’ απολαμβάνεις τις εκλεκτές του ακτίνες… Αυτές που λάτρεψαν τις χαραμάδες π’ άφησες ή που εσύ τις διάλεξες μοναδικές για σένα…     (πηγή...

Η ποίηση θεωρείται μυστήριο, χάρη στην προσπάθειά μας να συλλάβουμε το ασύλληπτο, αν και όταν προσπαθούμε, γιατί φοβόμαστε ίσως να επιχειρήσουμε σε μια εποχή ορφανή από ανθρώπινες αξίες και αρετές. Βρες λοιπόν μόνος σου τη δική σου έκφραση και τόλμησε να γράψεις με...

Τετάρτη πρωί, ώρα 09:47 Το αεροπλάνο σηκώθηκε με ορμή στον ουρανό, την ένιωσα μέσα στα σωθικά μου τούτη την ωμή δύναμη γι’ ακόμα μια φορά αλλά δεν έδωσα σημασία, έχω συνηθίσει πια. Το Παρίσι από ψηλά μοιάζει λιγότερο ρομαντικό απ’ όσο νομίζει κανείς. Τέταρτη φορά...

Θ’ ανέβω σ’ ένα αεροπλανάκι, πατρίδα μου τη μηχανή θα κάνω. Θ’ αγκαλιάσω το τιμόνι, θα γίνω φίλος με τ’ αηδόνι. Οι παιδικές αγάπες θα μ’ ακολουθούν, σαν καραμέλα το στόμα θα γλυκαίνουν. Η μάνα θα τρέξει να με βρει φοβάμαι στο δρόμο μην χαθεί. Ποιος ξέρει τι θα...

Δεν είχε καταλάβει ακόμη ο νεαρός άντρας με το απορημένο βλέμμα πώς βρέθηκε πρωί – πρωί σε κείνη την πορεία κρατώντας μάλιστα και το κράνος του στο χέρι. Καθώς σχεδόν αυτόματα ακολουθούσε τους μπροστινούς του, άκουγε κάποιον από πίσω του να του φωνάζει: «Λουκάα! Έϊ...

Ποιητική μέθη, επιθυμία να γράψω, έτσι όπως αφήνω πίσω μου τη στεριά. Αβάσταχτη η ζωή, ανυπόφορη! Κι εγώ αξιολύπητος ζητιάνος, τακτικός επιβάτης των πλοίων, περνώ την ώρα μου,  με τ’ απόνερα και τους γλάρους! Κλέφτης ο χρόνος θα μανουβράρει το καράβι! Εγώ με τα...

Λένε πως σ’ αυτόν τον σκιερό τόπο, όπου φτεροκοπούν οι κάργες και η άνοιξη δεν περνά πια από εκεί, υπήρχε κάποτε ένα δασάκι με ασημοπράσινα πεύκα που στεφάνωναν έναν στρογγυλό λοφάκο. Και λένε πως στις παρυφές του λόφου ζούσε σ’ ένα ξύλινο σπιτάκι μια σιωπηλή...

Και είναι σαν τη βροχή η διχόνοια μας και εξαπλώνεται σαν σύννεφο. Περαστικοί και άγνωστοι μεταξύ μας ανταλλάζουμε βλέμματα. Χωρίς λέξεις γιατί ξεχάσαμε τα νοήματα. Και είναι σαν τη βροχή και δεν την λησμονούμε. Μας κατασπαράξανε τα όνειρα. Μας μέθυσαν εσκεμμένα...

Avalon Από την ποιητική συλλογή "Ο Ποιητής και το Φεγγάρι"  (I-Write, 2012) https://www.facebook.com/OPoihthsKaiToFeggari Μία φορά κι ένα καιρό, θέλησα να αποδράσω Ο κόσμος δεν αντέχεται κι είναι κακό βαρύ Μα όσο κι αν προσπάθησα τα άπιαστα να πιάσω Η κάθε μου...

Ο χειμώνας εκείνο το βράδυ έδειξε για τα καλά το άσχημο πρόσωπο του. Ο αέρας φυσούσε από νωρίς το πρωί, μα από το απόγευμα και ύστερα λυσσομανούσε ασταμάτητα. Τα γυμνά κλαδιά των δέντρων παραδίνονταν αμαχητί και λύγιζαν ηττημένα πλέον κάτω από την αχόρταγη μανία...

Πότε ξεκίνησαν οι λαοί και μας έφεραν εδώ, θυμάσαι; Οι καρδιές μας τα πρωτοβρόχια λησμονούν. Κάτω απ’ τα δέντρα περιμέναμε να βγει ο ήλιος με την βροχή. Εγώ όμως απλώς σε κοιτούσα. Και τώρα σε λησμονώ ακόμη, δεν μετάνιωσα για ότι έγινε. Θα σε περιμένω σε ένα...

Έφυγες… έφυγες και με άφησες εδώ…. με άφησες να σε περιμένω, να σε καρτερώ, να ελπίζω πως θα γυρίσεις να με πάρεις… Οι ώρες περνάνε, όμως εγώ είμαι εδώ, περιμένω…. Μ’ ακούς που σου φωνάζω; Μ’ ακούς που παρακαλάω να γυρίσεις; Δεν γίνεται να μην με ακούς… πάντα με...

Μέσα στην παγωμένη γκαρσονιέρα, τυλιγμένος με μια παλιά κουβέρτα, προσπαθώντας να τιθασεύσει το τρέμουλό του, ένας καστανός 40άρης με γαλάζια μάτια, κάνει τις πιο αστείες γκριμάτσες. Γελάει και υποφέρει ταυτόχρονα. Απίστευτος ηθοποιός. Υποφέρει το σώμα για εκείνον,...

Πάνω στις μύτες των ποδιών, χόρεψε το φεγγάρι αέρινη, βελούδινη, ορθάνοιχτη βεντάλια μαντήλι ξετυλίχθηκε, σαν πέπλο από μετάξι κρεμάστηκαν στα χέρια της, κλωστές μαργαριτάρια. Σκιές στα ακροδάχτυλα, κινήσεις με τον ήχο στην αίγλη πάνω του χορού, το πνεύμα της...