Κρίση πανικού
Κρίση πανικού λέγεται αυτό που παθαίνω τελευταία όλο και πιο συχνά. Από τη μοναξιά μάλλον το παθαίνω. Αυτά μας είπε η γιατρός στην πρώτη επίσκεψη που της κάναμε με την Ελένη. Η γιατρός, μου έκανε…
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 17 από 41
Κρίση πανικού λέγεται αυτό που παθαίνω τελευταία όλο και πιο συχνά. Από τη μοναξιά μάλλον το παθαίνω. Αυτά μας είπε η γιατρός στην πρώτη επίσκεψη που της κάναμε με την Ελένη. Η γιατρός, μου έκανε…
Αχ εσύ, Kerouac με τους δρόμους σου… Εσύ, ο Paco Ignasio, ο Marcos και μερικοί ακόμα. Στοιχειά μου αιώνια, πόσες σπονδές μ’ αγνή τεκίλα; Πλωτίνε, πόσες; Διάπυρη περνάω στις βουβές σας παραισθήσεις.…
Στις κηδείες δεν είναι που γελάμε πιο πολύ; Το κάνουμε για να ξορκίσουμε το αναπόφευκτο. Να γιορτάσουμε τη ζωή. Μετά την απώλεια προσφιλούς προσώπου ξαναθυμόμαστε τη θνητότητα μας. Το πεπερασμένο του…
Το ακούσαμε, αλλά δεν το πιστέψαμε. «Ναι, καλά…», είπαμε όλοι όσοι τους ξέραμε με μια φωνή. Σιγά μη χωρίσανε πραγματικά αυτοί οι δύο. Σιγά μην τους τελείωσε.
Ο Κώστας Σημενόπουλος είναι ένας άντρας γύρω στα εξήντα. Είναι οικογενειάρχης με τρία παιδιά και ιδρυτικό μέλος του Συλλόγου “Ιβίσκος”. Ένας σύλλογος που ιδρύθηκε τριάντα χρόνια πριν και ασχολείται…
Ο Πέτρος κοίταξε έξω από το λερωμένο παράθυρο του οχήματος. Μόλις διάσχιζαν μία γέφυρα. Τα σύννεφα παιχνίδιζαν με τον λαμπερό ήλιο, ενώ το νερό του ποταμού άφριζε από τους εναγκαλισμούς που έκανε με…
?Είσαι η μόνη που δεν έχεις οικογένεια, Ελπίδα». Αυτή η φράση γυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό της από την ώρα που ο ανώτερός της, της ανακοίνωσε την μετάθεσή της στο αστυνομικό τμήμα του Σιδηρόνερου…
?Ζω σε μία διαρκή έκπληξη. Τόσο διαφορετικά πρόσωπα... όλα υπέροχα, όλα τόσο ωραία! Μάτια διαφορετικά, μύτες διαφορετικές, στόματα διαφορετικά… Αν αυτό δε σου δίνει να καταλάβεις πόσο μοναδικός…
Ένα πρόσωπο έξι ετών. Ένα δέντρο-ένα τμήμα του κορμού, ένα τμήμα του φυλλώματος. Το τιμόνι ενός ποδηλάτου. Μια φλούδα καρπουζιού στη γωνία του τραπεζιού και καμιά δεκαριά κουκούτσια κολλημένα στο…
Περπατούσε πολλές ώρες μέχρι να φτάσει στο νερό. Ήταν απομεσήμερο όταν έφτασε στο πηγάδι του μοναστηριού, που είχε χτιστεί προς τιμήν της μητέρας του Χριστού στη μέση μιας απέραντης ξεραΐλας. Στο…
Περίμενες Γωνίας και Δρόμου κάτι. Εννοείται πως σε είχα στήσει. Εννοείται πως δεν έφταιγα. «Έχω σαράντα δύο λεπτά» είπες, τσαλαπατώντας το τσιγάρο και μια προσπάθεια καλής διάθεσης. Να σου πω; Το…
Ξημέρωνε ένας Σεπτέμβρης ανάμεσα στην εκκλησία της Θεοτόκου και την παραλία.
(Η Σάλι είναι με ένα ξεσκονόπανο με φτερά και ξεσκονίζει με μανία. Σηκώνει τα διακοσμητικά και ξεσκονίζει τα πάντα. Ψυχαναγκαστική νοικοκυρά)
Το τηλέφωνο χτύπησε. Χρονιά από εκείνες, με μια εφηβεία που είχα σίγουρα καταπιεί. Μαγείρευα σπέσιαλ ομελέτα για τη μικρή ανιψιά παριστάνοντας το σεφ και εκείνη ξεκαρδιζόταν. Τι όμορφο γέλιο. Ακόμα…
Στην αρχή υπάρχει πάντα μια αμηχανία. Το ραντεβού είναι κάπου έξω, π.χ. σε κάποια στάση του μετρό. Πας στην ώρα σου κι αυτή καταφθάνει επίτηδες μισή ώρα αργότερα και χαζογελώντας κάνει την κλασική…
Την είχε ξεχάσει πια. Περνούσαν μέρες, εβδομάδες, μήνες και δεν την έφερνε στη σκέψη του. Την είχε αποθηκεύσει σ’ ένα κουτάκι του μυαλού του και την κρατούσε εκεί, καλά κλεισμένη σαν επτασφράγιστο…
Η Νεφέλη κοίταξε το κερί που σιγόκαιγε στο κομοδίνο και αναστέναξε. Κάπως έτσι σιγόκαιγε και η φωτιά στην ψυχή της. Στα είκοσί της, η ζωή της είχε κιόλας τελειώσει. Από τότε που ο Αλέξανδρος της το…
Ο Κώστας ήταν καθισμένος σε μια άβολη μεταλλική καρέκλα στο γραφείο του. Κοιτούσε τα βιβλία που βρίσκονταν πάνω από το κεφάλι του αλλά και διάσπαρτα σε ένα μικρό σύνθετο δίπλα του. Ένα παλιό και…
Μιὰ πόρτα, μιὰ καρδιά, κι ἕνα χαμένο κλειδί, θα μποροῦσε, να ἧταν μια ἱστόρια ἀγάπης. Ε! Τι λές; Και πῶς ὄχι, νὰ θὰ ξεκινοῦσε κάπως ἔτσι, μια κοπέλα, ὅμορφη και γλυκιά στην ὅψη μα το κυριότερο ὡραία…