Μουσική υπέροχη και live, από μια πολυμελή ορχήστρα. Ο καβαλιέρος, άριστος χορευτής. Όλα τα εχέγγυα δηλαδή για έναν χορό αξέχαστο. Για εκείνον. Γιατί εκείνη έγειρε ξαφνικά στον ώμο του. Μετά, βάρυνε στα χέρια του και το ντελικάτο, φίνο κορμί της, αφέθηκε άψυχο στην...

   Αγέρωχος είχε βγει στο μπαλκόνι και αγνάντευε την παραλία. Αυτή η ακτή πόσα του θύμιζε και πόσα δε μπορούσε να θυμηθεί. Η προχωρημένη ηλικία του τον είχε νικήσει και τον είχε καθηλώσει σε αναπηρικό καροτσάκι, μα παρέα με τη σωματική του αδυναμία του είχε πάρει...

Όπως όλοι οι ονειροπόλοι, έκανα το λάθος να πιστέψω πως το ξύπνημα από το όνειρο ήταν η πραγματικότητα. Jean-Paul Sartre Μια φορά ήταν ένας άνθρωπος που κάθε μέρα κοιμόταν και λίγο περισσότερο. Ένας απόλυτα φυσιολογικός άνθρωπος, που όμως κάθε μέρα κοιμόταν πέντε...

Κοιμήθηκα και είδα ένα όνειρο. Δεν σας ενδιαφέρει το περιεχόμενό του, αν και ήταν ένα ασυνήθιστο όνειρο, ομολογουμένως όχι πιο ασυνήθιστο απ’ ό,τι είναι κατά κανόνα τα όνειρα που βλέπουμε όλοι. Αυτό που έχει όμως τη μεγαλύτερη σημασία σ΄αυτή την περίπτωση, είναι...

Με τη γυναίκα μου κλείσαμε προχθές 40 χρόνια γάμου. Παντρευτήκαμε πολύ νέοι, πολύ αθώοι, αβάσταχατα άπειροι. Αν δεν είχε προκύψει η εγκυμοσύνη στο πρώτο παιδί... μπορεί να ήταν τα πράγματα αλλιώς, ποιός ξέρει; Γρήγορα ήρθε και το δεύτερο παιδί. Η νιότη μας,  το...

  Η νύχτα ήταν παγερή και ο άνεμος λυσσομανούσε. Το χιόνι είχε σχεδόν καλύψει το χωματόδρομο, που διαγράφοντας καμπύλες στην πλαγιά κατέληγε στο μοναχικό πανδοχείο στην κορυφή του λόφου. Ένας άνδρας πλησίασε χωλαίνοντας στο μικρό ξύλινο κτίσμα, που απ’ έξω έμοιαζε...

Η πλατεία μας, με το παρεκκλήσι του Μητροπολιτικού Ναού της περιοχής και την πιτσιρικαρία χωρισμένη είτε σε ομάδες είτε ενωμένη σαν μια γροθιά, που έπαιζε τα αγαπημένα παιδικά παιχνίδια. «Α μπε μπα μπλομ, του κιθε μπλομ. Α μπε μπα μπλομ του κίθε μπλόμ μπλιμ μπλομ....

  -Γιατί συννέφιασε έτσι; αναρωτήθηκε η μαμά μου, η κυρία Δάφνη. Αν και η μέρα σήμερα είχε έναν λαμπρό ήλιο, εκεί στα καλά καθούμενα, γύρω στις δυόμισι το μεσημέρι –κάπου στην Καβάλα και ουχί ‘Κάποιο μεσημέρι στης Ακρόπολης τα μέρη’, όλα σκοτείνιασαν. Σα να...

Ήταν φθινόπωρο του 1819 όταν ο κ. Άρθουρ και η γυναίκα του η κα. Ρόζι αποφάσισαν να πάρουν το μοναχοπαίδι τους, τον Μπρους και να μετακομίσουν από το δυτικό Λονδίνο σε ένα παλιό αγρόκτημα λίγες ώρες μακριά από το Μπρίστολ. Η κατάσταση στην πόλη δυσαρεστούσε την...

    Πέρασα μέρες και νύχτες αναστενάζοντας για τα λάθη και τα προβλήματα της καθημερινότητάς μου. Περπατούσα και σκεφτόμουνα, σκεφτόμουνα και περπατούσα. Πάντα με σκυμμένο το κεφάλι. Τι ψάχνουμε πράγματι εμείς οι άνθρωποι εκεί κάτω; Μήπως άραγε από εκεί...

       Η θάλασσα καταγάλανη. Ένα ελαφρό αεράκι πηγαινοφέρνει τα κύματα, που πολύ θέλουν να παίξουν με την ακτή, αλλά και με ό,τι βρίσκεται στον παφλασμό τους. Παρ’ όλο που είναι προεόρτια του χειμώνα, τούτη η μαγεύτρα θέλει να παίξει με την αγάπη και τις...

Ο κυρ Μελέτης ήταν θυρωρός στη διπλανή με την δική μας πολυκατοικία. Τρελαινόμουν, μα την αλήθεια, να κάθομαι μαζί του στο θυρωρείο και να ακούω να μου διηγείται ιστορίες που τις έζησε εκεί μέσα στη μεγάλη Κυψέλη ανθρώπων που, ναι μεν γνωρίζονταν, αλλά και που...

Ήταν ένας δρόμος. Χαραγμένος από τα βήματα των ανθρώπων που έμεναν στο πλάι του. Με πέτρες και χώματα. Και σκόνη τα καλοκαιρινά απογεύματα. Με ανταύγειες τα δειλινά και με το μάτι να χάνεται στον απέραντο ορίζοντα. Είχε μια θάλασσα στο βάθος. Άλλοτε γαλάζια κι...