Περπατούσα αμέριμνος στη λεωφόρο Αλεξάνδρας, όταν σταμάτησα για δυο λεπτά να κοιτάξω κάτι παπούτσια σε μια βιτρίνα. Δίπλα μου, μία κυρία στην ηλικία μου έκανε το ίδιο πράγμα. Λογικά θα ήθελε να διαλέξει κάποιο δώρο για τον άνδρα της. Αυθόρμητα πέφτει το μάτι μου...

«Μαμά, πότε θα ξαναδώ τον αδερφό μου; Δε θέλω να παίζω άλλο μόνος». Εκείνη κοντοστάθηκε. Θαρρείς και ποτάμια προσπαθούσαν να κυλήσουν από τα μάτια της, μα τα συγκράτησε για ακόμη μια φορά. Θα τα απελευθέρωνε αργότερα ακουμπώντας στο μαξιλάρι της. «Έλα μαζί μου» του...

«Στάσου να πάρω το σφυγμό σου. Στον καρπό σου, στο λαιμό, στον κρόταφο, πού συνήθως ακούγεται πιο καλά; Το «μοτεράκι», είναι δεν είναι σε καλή κατάσταση, έχει σαφείς ενδείξεις: Ρυθμικοί και μέτριοι παλμοί μέχρι 70 ας πούμε, σημαίνει καλή καρδιακή κατάσταση....

Αλλάζουν οι άνθρωποι με τον καιρό. Τα μάτια τους αλλάζουν με κάθε στροφή της γης και μαζί τους αλλάζει ο κόσμος, προς το καλύτερο, προς το χειρότερο, κανείς δεν ξέρει. Απλώς αλλάζει, επιφανειακά τουλάχιστον, γιατί υπάρχουν πληγές κάπου εκεί, βαθιά μέσα μας, που...

Μπροστά στην είσοδο του ασανσέρ, στο ισόγειο ενός δωδεκαώροφου κτιρίου, μια γυναίκα, πενήντα ετών, κρατάει με το αριστερό της χέρι το γιο της, δεκάεξι ετών, που είναι παιδί με νοητική υστέρηση. Στα δεξιά της στέκεται μια νεαρή, είκοσι χρόνων, που φοράει ακουστικά...

Η Σίλια μένει μόνιμα στην Αθήνα, εργάζεται σαν φιλόλογος σ' ένα σχολείο και είναι παντρεμένη με τον Αχιλλέα. Ο γάμος τους, όμως, είναι καθαρά συμβατικός, κάθως έγινε μετά από παρότρυνση και πιέσεις που δέχτηκαν από το οικογενειακό τους περιβάλλον. Έτσι, η Σίλια και...

Πλησίαζε η πρώτη επέτειος της σχέσης τους και η Μάρθα ήθελε να του κάνει ένα δώρο ξεχωριστό, όχι από τα συνήθη και τετριμμένα όπως ένα ακριβό ρολόι ας πούμε, ή μια φιρμάτη φωτογραφική μηχανή, ή ένα κινητό τελευταίο μοντέλο, απ’ αυτά που τα κάνουν όλα πέραν των...

Ο διευθυντής την παρατηρούσε έκπληκτος προετοιμάζοντας τον εαυτό του να της μιλήσει. Εκείνη, κοιτώντας χαμηλά κάπου στο βάθος, έπαιζε αφηρημένη με το φερμουάρ της τσάντας της. Ο διευθυντής τής είπε: “Είστε σίγουρη ότι θέλετε να παραιτηθείτε; Είστε από τους...

Βράδυ Σαββάτου. Κόντευε δέκα η ώρα. Μια βραδιά μαγική στην αυγή του καλοκαιριού. Νοτισμένο θαλασσινό αεράκι δρόσιζε το πρόσωπο της Χριστίνας. Το δέρμα ρουφούσε την ευεργετική δροσιά, μετά την ολοήμερη έκθεσή του στον καυτό κυπριακό ήλιο. Όλες οι φυλές του Ισραήλ...

Το πόσο μού αρέσει σαν σε βλέπω ή σε ακούω από τηλεφώνου να γελάς, δε φαντάζεσαι. Ιδιαίτερα, όταν πηγή και αιτία του γέλωτα είμαι εγώ. Νιώθω σαν να επιτελώ κάτι σαν δημιουργικό έργο, σαν να κάνω κάτι το σπουδαίο, αλήθεια σου λέω. Μέσα στη μουρτζούφλα της...

Θυμάμαι σαν ήμουν μικρούλα και άκουγα κεραυνούς και έβλεπα αστραπές να σχίζουν τα ουράνια, αισθανόμουν δέος και υπέθετα ότι κάποιο είδος πολέμου γίνεται κει ψηλά. Ανείπωτος φόβος με κυρίευε, γιατί έχοντας μια σχετική εμπειρία του τι εστί πόλεμος επίγειος,...

Το είχαν στο ξεκίνημα της κοινής τους ζωής στο μπροστινό μπαλκόνι. Ήταν ένα μικρό, μακρόστενο τραπέζι, με γυάλινη επιφάνεια και άσπρο καγκελωτό σκελετό. Φερ-φορζέ τα λέγανε τότε αυτά και ήταν της μόδας και προσιτά στον καθένα. Το πήραν σε κάθε μετακόμιση μαζί τους,...