Η ζωή και ο θάνατος. Πόλεμος με θεμιτά και αθέμιτα μέσα. Αγωνία. Η αγωνία σε όλο της το μεγαλείο. Μετράς ανάσες, μετράς δείκτες, οξυγόνο αίματος, μετράς σφυγμούς. Οι ανάσες, λαχάνιασμα. Το οξυγόνο παίρνει την κατρακύλα... «Μαμά!». Μια φωνή που βγαίνει από τα έγκατα...

"Οι γυναίκες ποτέ δεν ξεχνούν και οι άνδρες ποτέ δε θυμούνται". Εύστοχο, όταν πρόκειται για τα συνηθισμένα ζευγάρια και την κλισέ γκρίνια τους. Ωστόσο ο Hype (υποκοριστικό του Hyper) κι η Ράζα στόχευαν σε κάτι μοναδικό. Σαν εμάς κανείς. Σαν την αγάπη μας τίποτα....

Ο Harold καθόταν στη βεράντα του. «Δε μου φτάνει η κακοκαιρία, έχω και τις φωνές σας», μάλωσε τα εγγόνια του. Ξαφνικά, είδε κάποιον να πλησιάζει προς το σπίτι του, ξεπροβάλλοντας μέσα από τη βροχή. Τον κοίταξε προσεκτικά, στενεύοντας τα μάτια του. Παρατηρώντας τα...

«'Υπάρχουν πολλοί τρόποι με τους οποίους ο Θεός μας οδηγεί στη μοναξιά και στο δρόμο για τον πραγματικό εαυτό μας.O τρόπος που διάλεξε για μένα έμοιαζε με κακό Όνειρο» Nτέμιαν, EPMAN EΣΣE «Μυστήριο ποιος τη μοίρα μας ορίζει. Εμείς; Είναι μια χάρη των θεών, της...

Είχε μόλις τελειώσει η βάρδια του. Σέρνοντας τα πόδια του προχώρησε προς ένα κίτρινο αμάξι, παρκαρισμένο μπροστά από ένα σκοτεινό σπίτι, εγκαταλελειμμένο. Παιδιά περνούσαν συχνά απ’ έξω πετώντας πέτρες. Οι γενναιότεροι έμπαιναν μέσα, καπνίζανε τα πρώτα τσιγάρα ή...

Την βρήκα δυο τετράγωνα πέρα από το σπίτι μου. Πετάγαμε μαζί τα σκουπίδια μας. Τόσο πεζό. Καθημερινό και βρώμικο. Ήταν καλοκαίρι. Φόραγε μια κοντή μαύρη ρόμπα σατέν πάνω από το εμπριμέ νυχτικό της. Βάσταγε δυο βαριές σακούλες. Το καταλάβαινες από τα χέρια της κι ας...

Οδός… δεν έχει σημασία να μνημονευτεί, ούτε ο αριθμός, άλλωστε κάθε παράθυρο που κοιτάζει στο δρόμο την ίδια μοναξιά νιώθει. Παλιά, οι νοικοκυρές στόλιζαν το περβάζι με βασιλικό ή με κάποια μικρή γλάστρα, να φέρνει μέσα στο δωμάτιο μαζί με το φρέσκο αέρα και μιαν...

Τίναξε την ανθισμένη κερασιά με όλη την δύναμή της.  Αυτήν που είχε και αυτήν που νόμιζε πως δεν είχε.  Ήταν ένα παιχνίδι που το συνήθιζε από μικρή. «Αν αφαιρέσεις τα άνθη από την κερασιά, δεν θα δώσει καρπούς», της έλεγε η σοφή γιαγιά της, η Αρχοντούλα. Τα δέντρα...

Το ρολόι χτυπά. Ο Άκης σηκώνεται σαν ελατήριο. Περπατά στα σκοτεινά και αρπάζει τα ρούχα από τη στοίβα. Ένα εσώρουχο από το συρτάρι, φανέλα και κάλτσες και καρφί για την τουαλέτα. Ρίχνει όσο πιο πολύ νερό μπορεί στα πρησμένα του μάτια. Κι ύστερα για λίγα...

Ξεφύλλισε όλες της αναμνήσεις της μία προς μία καθισμένη με τα πόδια διπλωμένα στο άδειο της κρεβάτι. Πολλοί πρίγκηπες πέρασαν από το μυαλό της αλλά κανένας βασιλιάς! Κανένας. Εκτός ίσως από τον Δημήτρη. Έξω από το παράθυρό της η βροχή καθάριζε τα σοκάκια της...

Μια μέρα με μεγάλη θαλασσοταραχή άπλωσε το νυφιάτικο σεντόνι της για να στολίσει τα ακριβά της όνειρα, εκείνα που έπλεκε μέρα και νύχτα με αστραπές και με ψιχάλες, με ήλιους και φουρτούνες, με αδιάκοπους χειμώνες και ολόθερμα καλοκαίρια. Ω! Πόση υπομονή έκανε για...