Με τους σταυρούς στα χέρια
Ο αναδυόμενος στην επιφάνεια που κρατά στο υψωμένο χέρι του το σταυρό, είθισται, να αναφωνεί «άξιος» και να επευφημείται από το πλήθος.
Αρχική › Blog › Ιστορίες του βιβλίου
Κατηγορία
Ιστορίες του βιβλίου
Ιστορίες του βιβλίου στο δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net.
817 άρθρα · σελίδα 23 από 41
Σελίδα 23
Σελίδα 23 από 41
Happy New Year!
?Πάντως το βραβείο το παίρνουν τα κις λορέν της Σοφίας», αποφάνθηκε η Μυρσίνη, ενώ συμφώνησαν με μια φωνή όλοι στην ομήγυρη. «Ε, μα έβαλα όλη μου την τέχνη! Για την Ελένη μας!» είπε η Σοφία,…
Από έκπληξη σε έκπληξη
Μια ανάσα πριν από την εκπνοή του παλαιού χρόνου, όλες οι ετοιμασίες για την υποδοχή του νέου έτους είχαν ολοκληρωθεί. Η τοποθέτηση των δώρων κάτω από το φωτοστόλιστο δέντρο και η ενίσχυση της…
Ο σοφός και το παιδί
Ο Σοφός ήταν σκεπτικός. Στο δάσος συνέβαιναν ολοένα και πιο άσχημα πράγματα. Όμως η ενηλικίωση, ανεξαρτήτου ηλικίας, είναι κάτι που όλοι οι άνθρωποι καλούνται να προσπεράσουν. Να περάσουν στο επόμενο…
Γεωγραφία της καρδιάς
Καθόμασταν αρκετή ώρα στο πεζούλι αντικριστά. Εκείνος έπλεκε τα δάχτυλα των χεριών του με σκυμμένο το κεφάλι κι εγώ χάζευα πώς κοκκίνιζε το ρολόι του Κυρρήστου στην Πλάκα... από το όμορφο…
Ο Αντιγραφέας
''Όσοι αντιγράφουν καταλεπτώς ένα συγγραφέα, το κάνουν μ΄ έναν τρόπο απρόσωπο, το κάνουν επειδή συγχέουν αυτόν τον συγγραφέα με τη λογοτεχνία, το κάνουν επειδή υποπτεύονται πως, αν δεν τον…
Μυρτώ
?Η αμαξοστοιχία 601 φτάνει σε λίγα λεπτά στο σταθμό μας στην πρώτη γραμμή. Παρακαλούνται οι κύριοι επιβάτες να απομακρυνθούν από τις γραμμές για λόγους ασφαλείας», ακούστηκε η φωνή του σταθμάρχη από…
Η γιορτινή πιατέλα
Δεν ξέρει πόση ώρα κοιτούσε τον οροστάτη, χωρίς να κουνηθεί καθόλου. Παρακολουθούσε τη μονότονη διαδρομή της κάθε σταγόνας που έπεφτε αργά. Απελπιστικά αργά. Έπεφτε, χάνοντας το σχήμα της, στο…
Το πνεύμα των Χριστουγέννων
Δεν ἦταν ποτέ τῆς γιορτῆς, πόσω μάλλον τῆς ὁχλαγωγίας, ὅλα τοῦτα τον ἐκνεύριζαν, τοῦ χαλοῦσαν την ἡρεμία ποῦ ἀποζητοῦσε σχεδόν κᾶθε στιγμή. «Ἔτσι εἶναι τα Χριστούγεννα;», ἔλεγε, «τόσα φώτα, τόση…
Τα σπίτια τα στολίζει η αγάπη
Παραμονή Χριστουγέννων και η Νέλλη με τη Μαρώ κρατώντας τριγωνάκια στα χέρια, βγήκαν στους δρόμους για να πουν τα κάλαντα, αψηφώντας το τσουχτερό κρύο. Σε πείσμα των καιρών που θέλει το φόβο να…
Μέσα στο βράδυ, μέσα στο μετάξι
Το βράδυ θα μαγειρέψω. Θα έρθεις, έτσι δεν είναι; Μονάχα εσένα προσκάλεσα... Φώναξα τ’ αστέρια για να στολίσουν το ταβάνι, δεν ήθελα να το αφήσω χλωμό και άδειο ως συνήθως. Σε μια εξαιρετική…
Γράμματα στην αθωότητα
Θυμάμαι τα λόγια της γιαγιάς μου, λες και ήταν χτες… κυδώνι γλυκό του κουταλιού σε πιατάκι γυάλινο, με άρωμα κανέλα … Η φωνή της ψιθυριστή, μ’ ένα τρέμουλο κι ένα παράξενο θρόισμα μαζί, σαν αεράκι…
Γυάλινος Κόσμος (τελευταία πράξη)
(Μέσα στη σκηνή εμφανίζονται ο Τομ και η Λάουρα. Η Λάουρα είναι ντυμένη με φόρεμα επίσημο. Ψάχνει μέσα στην τσάντα της και ετοιμάζεται να βγει. Ο Τομ κάθεται κάτω από την εικόνα του πατέρα. Η Λάουρα…
Η Μάνα
Δεν είχαμε ποτέ καλό σπίτι. Έτριζε πάντα το ξύλινο πάτωμα, φαγωμένο απ’ το σαράκι, κι η υγρασία γέμιζε το ταβάνι μαύρα σύννεφα. Τα κρεβάτια μας σκέπαζαν γκρίζες κουβέρτες που έγραφαν «ΙΚΑ». Ήταν…
Κίτρινος χαλαζίας
Δεν είμαι άνθρωπος που εκδηλώνεται εύκολα. Αντιμετωπίζω δυσκολία να μιλήσω, να εκφραστώ, μέχρι και ν’ αρθρώσω σωστά τις λέξεις. Όχι, δεν έχω κάποια διαταραχή ομιλίας και λόγου. Απλώς κυριεύομαι από…
Το παραμύθι της σειράς
Εκείνοι ήταν τέκνα βγαλμένα από τον λαό. Ο λαός τους ακολούθησε πεπεισμένος, όπως το κοπάδι ακολουθεί τον τσοπάνη στη βοσκή. Ο βοσκός αφήνει ελεύθερο το κοπάδι να βόσκει μέχρι τα όρια της όρασής του.…
Θαμμένος χάρτης
Μια παρότρυνση της στιγμής, η προσπάθεια να γεμίσει τις ώρες με κάτι ουσιαστικά ανούσιο την οδήγησαν στην παλιά ξεχασμένη σοφίτα του πατρικού της. Είχε καιρό να ανέβει κάποιος, η σκόνη μαρτυρούσε την…
Οι 4 δράκοι και το είμαι
Μία φορά και ένα καιρό, σ’ ένα χρόνο μακρινό υπήρχε ένα μικρό χωριό. Ζεν το όνομά του και αυτό μικρό. Ήταν που λέτε το χωριό, απομακρυσμένο από τον πολιτισμό, κλεισμένο ολόγυρα από ψηλά βουνά και…
Η αδερφή μου, η Ζωή
Η Ζωή είχε το ξανθό φως στα μαλλιά στα σύνορα τ’ ουρανού. Στην ποδιά της μάζευε τ’ αστέρια να τους πει ένα παραμύθι χωρίς λόγια, που γι’ αυτό ποτέ δεν άκουσα. Μα μάζευα την ασημόσκονη των αστεριών κι…
