Αχ, η παλιά η γειτονιά μου! Αν κάτι έπρεπε να ζηλεύουν οι άνθρωποι του σήμερα είναι ακριβώς αυτό, την παλιά γειτονιά. Οι κάτοικοι, φίλοι μεταξύ τους και τα παιδιά, έμεναν με την αίσθηση ότι αποτελούσαν μιαν οικογένεια. Κάπως μεγάλη βέβαια, αλλά μια ιδιότυπη...

Λεπτά και δευτερόλεπτα καθένα αντικρύζουν στων ρολογιών τ’ ακούσματα ήχοι που αφυπνίζουν. Του τυχαίου καλπασμού τη δόση και τη στάση εφήμερων, επίδοξων σταθμών κολλάει η βράση. Το σίδερο που αναπαμό τρέχει να ξαποστάσει απ’ τη ζέση την πολλή αψηφά να μη διστάσει....

Ο διαπεραστικός ήχος που κάλυψε το κτίριο κι έμοιαζε με σειρήνα, δεν κατάφερε να την ξυπνήσει ούτε και σήμερα. Και δεν κατάφερε, όχι γιατί δεν ήταν δυνατός ή δεν είχε τα κατάλληλα χαρακτηριστικά που έσπαγε την ησυχία στα δύο. Ήταν που η Χαρούλα ήτανε πάντα ξυπνητή....

Η μέρα δεν έχει χαράξει ακόμη μα έχω σηκωθεί από ώρα. Δεν άντεχα να μείνω άλλο στο κρεβάτι. Πώς θα μπορούσα άλλωστε όταν ξέρω πως από σήμερα η ζωή μου θα αλλάξει; Η βαλίτσα μου στέκεται πλάι στην πόρτα και σε άλλη περίπτωση θα σήμαινε πως πάμε ταξίδι. Έτσι είναι...

Να ‘τανε πάλι χάραμα Κει που η νύχτα με τη μέρα ανταμώνει γνώριμο να ‘φερνε άρωμα που ο αγέρας θα σκορπά σαν δυναμώνει! Στη γη βροχή να πέφτουνε μικρές φωτιές του ουρανού τα αστέρια βότσαλα σκόρπια κύματα… και αναμνήσεις να μου βρέχουνε τα χέρια! Που να ‘χουν χρώμα...

Κάπως έτσι ξεκινούν όλα από έναν χτύπο δειλό στο περβάζι από ένα φύσημα του αγέρα, που χαϊδεύει τα παραθυρόφυλλα από το κορίτσι της Άνοιξης, που κάνει συλλογή από φθινοπωρινά φύλλα. Έρχονται οι θύμησες τότε εισβάλλουν με θράσος στην τακτοποιημένη καθημερινότητα σε...

Μετά βίας μπορούσα να ανοίξω πια τα μάτια μου. Το λιγοστό φως, που έτρεμε στο βάθος με τύφλωνε. Σαν πήγαινα να κοιτάξω μ’ έδιωχνε μακριά, τσουρουφλίζοντας τα βρώμικα και πονεμένα μου μάτια. Ένιωθα το σώμα ένα κουρέλι, που ρουφά ασύστολα σκόνη. Τα ρούχα μου δεν...

Κοίταξα το συγκυβερνήτη την ώρα που συμπλήρωνε τα χαρτιά της πτήσης, κι έβλεπα στα μάτια του την έξαψη και τον ενθουσιασμό! Στην πρώτη του πτήση ως συγκυβερνήτης ενός τόσο μεγάλου αεροπλάνου όλα είχαν κυλήσει ομαλά, ποιος ξέρει τι ιστορίες θα έλεγε στο κορίτσι του...

06.30 Εσύ ξυπνάς για τη δουλειά. Δένεις τη γραβάτα σου. Πίνεις στα γρήγορα δυο γουλιές καφέ και φεύγεις κλείνοντας την πόρτα δυνατά. Εγώ πίνω το δεύτερο χάπι. Μη με ρωτήσεις ποιο είναι. Τα παίρνω όλα με μια σειρά. Χωμένα σε θήκες. Ξέρεις από αυτές τις χρωματιστές...

Το λυκαυγές φωτίζει τον εύθραυστο δρόμο του και συμπάσχει με την πτώση της κρυστάλλινης βροχής. Τείνω το χέρι μου στ' ανώφελο του χρόνου μια εξοικείωση - όσο να το κάνεις- τη χρεία του βαθιά υπηρετεί. Τινάγματα ερέβους του μέλλοντος υπαινιγμοί του άκαιρου πιστώσεις...

Ξύπνησε λουσμένος στον ιδρώτα και με μια ανησυχία έντονη στην καρδιά του. Άπλωσε το χέρι του δίπλα του να ακουμπήσει ένα γνώριμο σώμα, να μυρίσει μια γνώριμη μυρωδιά, να αισθανθεί κάτι οικείο, αλλά το χέρι του έμεινε άδειο και μετέωρο. Η καρδιά του χτυπούσε δυνατά,...

Σήκωσε το κεφάλι της απότομα από την άκρη του κρεβατιού. Θεέ της! Την πήρε ο ύπνος! Και τα έβαλε με τον εαυτό της. Δεν ήταν παιδί της νύχτας αλλά δεν ήθελε να κοιμηθεί. Το βιβλίο έπεσε στο πάτωμα του νοσοκομείου με ένα διαβολεμένο ήχο. Το μίσησε. Έντρομη κοίταξε τη...

Στο παρτέρι της διασταύρωσης αισθήσεων και ευτυχίας γωνία ώρα εξήμισι το πρωί η πάχνη αντιστέκεται πεισματικά στα χάδια των πρώτων ηλιακτίνων καθώς πέφτει του τελευταίου όνειρου η αυλαία. Ένα κορίτσι μοναχό του περιμένει το σχολικό η τσάντα βαραίνει μολύβι στους...

Το ρολόι έξι και μισή Ο γκιώνης εμφανίστηκε μόνο μια νύχτα του χειμώνα Το ρολόι έξι και μισή Σώμα ζεστό ανάσα από καφέ Κρύα χέρια κρύα πόδια Το ρολόι έξι και μισή Ξέστρωτο κρεβάτι Κουβέρτες στο πάτωμα Το ρολόι έξι και μισή Το πλοίο που φεύγει Το ραδιόφωνο σώπασε Το...

Σαν χθες το θυμάμαι. Είχα πάει για ύπνο, πολύ νωρίς εκείνο το βράδυ. Ένιωθα μια αδυναμία. Αδυναμία προς όλα. Το κορμί μου δεν είχε διάθεση ούτε να ανέβει τις σκάλες. Ξάπλωσα. Όλη νύχτα έκανα σβούρες μέσα στο κρεβάτι χωρίς να ξέρω τον λόγο. Ανήσυχος ο ύπνος μου. Μια...

Όσα γράμματα κι αν έγραψα, δε σου τα έστειλα. Αμέτρητες σκέψεις και όνειρα έμειναν καλά φυλαγμένα στο συρτάρι μου. Τα μάζεψα απόψε και μαζί με αυτά οπλίστηκα με όσο θάρρος μου απέμεινε για να σου πω την αλήθεια που δεν τόλμησα ποτέ. Αυτό το γράμμα θέλω να το...

Χειμώνας. Κρύο διαβολεμένο κι’ εγώ πρέπει να ξενυχτήσω, διαβάζοντας για το διαγώνισμα της Ιστορίας που έχω το απόγευμα της αυριανής ημέρας. Το καλοριφέρ έχει σβήσει εδώ και ώρα, κρυώνω πολύ και κάθομαι στο γραφείο μου ακουμπώντας τις πατούσες μου σε μία ηλεκτρική...

Ώρα έξι και μισή. Μ' άγγιξε ετούτο το γλυκοχάραμα το φως του αυγερινού. Ήρθε και τυλίχτηκε γύρω μου, με κράτησε σφιχτά, περπάτησε στη ψυχή μου. Προσπάθησα να φανταστώ τη μορφή του, να με νανουρίζει στην αγκαλιά του, να με παίρνει απ' το χέρι και να με ταξιδεύει σε...

Ζαρωμένος στο παγκάκι περιμένω τον ηλεκτρικό. Κοντεύει εξίμιση. Η πρωινή ψύχρα προσπαθεί να νικήσει τη μέθη. Το μυαλό μου, σαν τον ουρανό που χάνει τη μαυρίλα του, σιγά-σιγά συνέρχεται από τη ζάλη. Προσπαθώ να ξαναφέρω στη μνήμη μου όσα είπα στη Ζωή πριν από λίγες...

Θα το πνίξω το κοκκόρι του γείτονα, μα το Θεό... Έξι παρά η ώρα, αχάραγα, μαύρη μαυρίλα έξω κι αυτό λαλάει το ρημάδι! Λύσσα κακιά πια - κι έχω και τη μάνα μου να με συγχύζει ακόμα πιο πολύ «τι ωραία που με ξυπνάει το κοκκοράκι, μου θυμίζει το χωριό μου». Εμένα όμως...