Το ακούσαμε, αλλά δεν το πιστέψαμε. «Ναι, καλά…», είπαμε όλοι όσοι τους ξέραμε με μια φωνή. Σιγά μη χωρίσανε πραγματικά αυτοί οι δύο. Σιγά μην τους τελείωσε. Δεν τελειώνουν κάποιες σχέσεις, πώς να το κάνουμε; Είναι μερικά ζευγάρια που ακόμα και φωτιά να βάλουν σε...

Ο Πέτρος κοίταξε έξω από το λερωμένο παράθυρο του οχήματος. Μόλις διάσχιζαν μία γέφυρα. Τα σύννεφα παιχνίδιζαν με τον λαμπερό ήλιο, ενώ το νερό του ποταμού άφριζε από τους εναγκαλισμούς που έκανε με τα βράχια. Ήταν μια πολλά υποσχόμενη ημέρα. Τόσες προοπτικές,...

«Είσαι η μόνη που δεν έχεις οικογένεια, Ελπίδα». Αυτή η φράση γυρνούσε ξανά και ξανά στο μυαλό της από την ώρα που ο ανώτερός της, της ανακοίνωσε την μετάθεσή της στο αστυνομικό τμήμα του Σιδηρόνερου Δράμας. Έσβησε το μισοτελειωμένο της τσιγάρο και άνοιξε τον χάρτη...

«Ζω σε μία διαρκή έκπληξη. Τόσο διαφορετικά πρόσωπα... όλα υπέροχα, όλα τόσο ωραία! Μάτια διαφορετικά, μύτες διαφορετικές, στόματα διαφορετικά… Αν αυτό δε σου δίνει να καταλάβεις πόσο μοναδικός είσαι!... γεννήθηκες μοναδικός για να κάνεις κάτι μοναδικό. Αφιέρωσε τη...

Ένα πρόσωπο έξι ετών. Ένα δέντρο-ένα τμήμα του κορμού, ένα τμήμα του φυλλώματος. Το τιμόνι ενός ποδηλάτου. Μια φλούδα καρπουζιού στη γωνία του τραπεζιού και καμιά δεκαριά κουκούτσια κολλημένα στο πλαστικό τραπεζομάντιλο. Ένα πρόσωπο έξι ετών με λαιμό, ώμους,...

Περπατούσε πολλές ώρες μέχρι να φτάσει στο νερό. Ήταν απομεσήμερο όταν έφτασε στο πηγάδι του μοναστηριού, που είχε χτιστεί προς τιμήν της μητέρας του Χριστού στη μέση μιας απέραντης ξεραΐλας. Στο πηγάδι ήταν δύο ακόμα γυναίκες που γέμιζαν τα ασκιά τους. 'Εβρεξε το...

Ξημέρωνε ένας Σεπτέμβρης ανάμεσα στην εκκλησία της Θεοτόκου και την παραλία. Ο δρόμος γεμάτος με πολύχρωμες παράγκες μικροπωλητών κι ένα πρωινό αεράκι αλατισμένο απ τα πρώτα ήρεμα κύματα του πελάγους σκούπιζε τα απομεινάρια της προηγούμενης νύχτας απ την άσφαλτο....

Σαλώμη, new age. (Η Σάλι είναι με ένα ξεσκονόπανο με φτερά και ξεσκονίζει με μανία. Σηκώνει τα διακοσμητικά και ξεσκονίζει τα πάντα. Ψυχαναγκαστική νοικοκυρά) Με λένε Σάλι. Και μάλλον είμαι η αδικημένη της παρέας. Δεν είναι, βλέπετε, και τόσο εύκολο να κουβαλάς...

«Σήμερα θα πιούμε τον καφέ μας στο μπαλκόνι», της ανακοίνωσε με χαρά. «Φθινοπώριασε, φυσάει κι ένα γλυκό αεράκι, θα σου αρέσει έξω…» Πήγε στην κουζίνα κι έφτιαξε δύο καφεδάκια. Έναν ελληνικό μονό, σκέτο για εκείνον κι έναν διπλό, μέτριο για εκείνη. Οι κινήσεις του...

Στην αρχή υπάρχει πάντα μια αμηχανία. Το ραντεβού είναι κάπου έξω, π.χ. σε κάποια στάση του μετρό. Πας στην ώρα σου κι αυτή καταφθάνει επίτηδες μισή ώρα αργότερα και χαζογελώντας κάνει την κλασική ρητορική ερώτηση «Άργησα; Δεν πιστεύω να περίμενες πολύ». Ακολουθεί...

Την είχε ξεχάσει πια. Περνούσαν μέρες, εβδομάδες, μήνες και δεν την έφερνε στη σκέψη του. Την είχε αποθηκεύσει σ’ ένα κουτάκι του μυαλού του και την κρατούσε εκεί, καλά κλεισμένη σαν επτασφράγιστο μυστικό. Καμιά φορά, βέβαια, εκείνη έβρισκε μια χαραμάδα φως κι...

Η Νεφέλη κοίταξε το κερί που σιγόκαιγε στο κομοδίνο και αναστέναξε. Κάπως έτσι σιγόκαιγε και η φωτιά στην ψυχή της. Στα είκοσί της, η ζωή της είχε κιόλας τελειώσει. Από τότε που ο Αλέξανδρος της το είχε ξεκόψει. «Έχω πάρει την απόφασή μου!». Η φωνή του κουδούνιζε...

Ο Κώστας ήταν καθισμένος σε μια άβολη μεταλλική καρέκλα στο γραφείο του. Κοιτούσε τα βιβλία που βρίσκονταν πάνω από το κεφάλι του αλλά και διάσπαρτα σε ένα μικρό σύνθετο δίπλα του. Ένα παλιό και βρώμικο τασάκι τον συντρόφευε στη δημιουργία κακόκεφων σκέψεων που...

Μιὰ πόρτα, μιὰ καρδιά, κι ἕνα χαμένο κλειδί, θα μποροῦσε, να ἧταν μια ἱστόρια ἀγάπης. Ε! Τι λές; Και πῶς ὄχι, νὰ θὰ ξεκινοῦσε κάπως ἔτσι, μια κοπέλα, ὅμορφη και γλυκιά στην ὅψη μα το κυριότερο ὡραία στὴν ψυχή. Πίσω ἀπό τὴν κλειδωμένη πόρτα της, που θα μποροῦσε...