Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η "πτώση" είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Πόσες φορές είπα “φεύγω”; Φεύγω από τούτο τον κόσμο. Μα είμαι τόσο ρομαντική και συνάμα τόσο δειλή  για να το κάνω.   Είναι ένα ταξίδι που δεν ξέρω που θα οδηγήσει. Και που εν τέλει θα με αφήσει. Εδώ, είναι γνώριμα  τα πρόσωπα και οι καταστάσεις. Και δύσκολος...

Μη φεύγεις, γιατί θα σβήσουν οι φλογερές μου ακτίνες, οι σκοτεινές μου ακτίνες, οι ακτίνες της ταλαιπωρημένης μου αγάπης. Μη φεύγεις, γιατί θα ζω με ένα δεσμό. Τον δεσμό της επιστροφής σου.   _ γράφει ο Κωνσταντίνος...

Όταν ήμασταν μαζί, σε έσφιγγα στην αγκαλιά μου, σου φιλούσα τα χέρια, σε σήκωνα ψηλά πάνω από εμένα.   Όταν ήμασταν μαζί, έβλεπα τη γλυκιά μορφή σου, το πρωί, το βράδυ, και όταν μόνος έκλεινα τα μάτια, και όλα έσβηναν, εσύ ήσουν ενώπιόν μου.   Με...

Αποστασιοποιούμαι στιγμιαία. Παρατηρώ τους ανθρώπους που με περιβάλλουν.  Γελούν, διασκεδάζουν. Χάος. Ένα ιδιαίτερα ελκυστικό χάος  που με ωθεί να ενταχθώ και εγώ. Μα, η ψυχή αντιστέκεται. Για λίγο σταματά ο χρόνος και τίποτα δεν έχει πια νόημα. Ακόμα και η ίδια...

Ίδιος είναι ο πόνος. Τι είναι από φωτιά… Τι είναι από πάγο… Φωτιά λειώνει τον πάγο. Πάγος σβήνει την φωτιά. Ένας είναι ο πόνος. Δύο, που κάνουν ένα. Ένας, που είναι δύο. Τα μαθηματικά περισσεύουν.   _ γράφει ο Κωνσταντίνος...

Σκονισμένες, παλιές φωτογραφίες. Χαμένες από κάθε άποψη και πρόσωπα που κάποτε κάτι μοιράζονταν. Στα δύο, στα τρία… Κάτι σήμαιναν ο ένας για τον άλλο. Ένα απροσδιόριστο πολλές φορές και άμορφο κάτι. Καταδικασμένο να παίρνει μορφή μονάχα όταν βρισκόντουσαν.  ...

Υπάρχουν Ιφιγένειες. Λάμπουν στον ουρανό και αναπνέουν την νύχτα.  Είναι Ιφιγένειες που σώζουν τον σκοπό. Σώζουν τις θάλασσες και τα βουνά σώζουν την ίδια την ξαστεριά. Είναι μοιραίο από παλιά να αγαπούν και να τραγουδούν. Όχι η μοίρα μας πάλι μπροστά Όχι άλλες...

Σκοτεινές σκέψεις ακούγονται σαν σειρήνες στα αυτιά μου Θέλω να ξεφύγω από το βάρος της γνώμης των άλλων   Η ηχορύπανση της πόλης με ταράζει,  Η ησυχία της επαρχίας με τρομάζει.   Φοβάμαι ότι δε θα τηρήσω τις υποσχέσεις μου  Και δεν θα δείξω σταθερότητα...

Ήρθε η ώρα Να, σου χαμογέλασα Ήσουν πολύ όμορφος Φόρεσες και το αγαπημένο μου  Όχι το πουκάμισο Για το χαμόγελό σου λέω όταν σε αντίκρυσα Με έπνιξες με τα μάτια σου  Ανάσα δε πήρα Και δες που με άφησες ύστερα διψασμένη κι έψαχνα για νερό Φοβήθηκες και έμεινες...

Του άρεσε να την χαζεύει, του άρεσε να της μιλά, Του άρεσαν τα πάντα πάνω της χωρίς υπερβολές. Έτσι της έλεγε πάντα και εκείνη του γελούσε. Ήταν χαρούμενη κοντά του και την έκανε να ελπίζει, Στο αέναο, σε αυτό το κάτι που βρίσκεις μία φορά, Και κρατάς για πάντα...

Μέσα σε ένα όνειρο θυμάμαι  πριν χρόνια που η συγκυρία τυχαίως με είχε ευνοήσει  Κάποιος μου είχε ορκιστεί πως στων ονείρων τους καθρέφτες θα γελούσαμε μαζί   Όταν τα βράδια τα μάτια δεν θωρούν  Όταν ρυάκια χύνονται μέσα απ’ τα δάχτυλά μου τα φεγγάρια στους...

Όλο αυτό που γίνεται, φαντάζει σαν τον Ξέρξη με τους 300. Ένας αβοήθητος να σταθεί στα πόδια του, μόνος του, μπροστά σε έναν στρατό, φέρνοντας του τον πνιγμό. Στο τέλος απομένει η αντανάκλαση η ίδια του. Αυτή που δε θα φύγει ποτέ, και δε θα μοιάζει με κανέναν...

Όλα άρχισαν από την μνήμη, εκεί όπου εσύ κατοικείς, και δεν κοιτάω πιά τις φωτογραφίες σου, τις έχω θάψει πρώτα μέσα μου, το μόνο αποδεικτικό στοιχείο πως κάποτε υπήρξες. Σκυφτός μου γράφω αυτό το γράμμα, σκυφτός θα πει, ελάχιστος χώρος να καταλαμβάνει το σώμα,...

Ένας χάρτης δεν αρκεί για να με σώσει από τη δίνη του ωκεανού Μέχρι και ο Θεός δε με λυπήθηκε! Ποιος θα με προδώσει; Παράφορος κυματισμός Δεν είναι τυχαίος… Κείνται άπασες οι φιλοδοξίες αναμένουσες τη βίαια αρπαγή τους Είναι αδίστακτες! Δάκρυα αγύμναστα, νόθα Ιαχές...

Αποκαΐδια στην ποδιά του Χρόνου  οι μέρες της νιότης μας  σκόρπισαν στο πρώτο τίναγμα.  Διαβατάρικα πουλιά που έχασαν την άνοιξη  απ’ του χειμώνα τις κορφές αγναντεύουν  ηλιόλουστα σκιρτήματα αλλοτινών ερώτων.  Παραδομένες στις ρυτίδες του καιρού  άλλες στεριές και...

Κι άλλοι πέρασαν τα τείχη, Άλλοι με δάφνες, Άλλοι με βάγια και άλλοι γκρεμίζοντας τα. Και εμείς παραμέναμε δίπλα τους εκεί  και τους δοξάζαμε. Τι και αν οι ύμνοι δεν γραφόταν για αυτούς. Τι και αν υμνούνταν φωναχτά για εμάς. Για εκείνους που ακολουθούμε πιστά,  Για...

Στο τέλος του καλοκαιριού στην άμμο του Σεπτέμβρη ψάχνω τα χνάρια ενός Θεού, του έρωτα την θέρμη   Όταν ο ήλιος έγερνε δειλά στης δύσης τα λημέρια ένα φιλί κατάφερνε ψηλά ν΄ αγγίξουμε τ αστέρια   Γλυκιά η ανάμνηση κρατά  του νόστου το σεργιάνι εκεί που η...

Ζητήσαμε από την πλατφόρμα Τεχνητής Νοημοσύνης Copilot της Microsoft να μας περιγράψει την κλιματική αλλαγή μέσα από ένα ποίημα προκειμένου να κατανοήσουμε το πώς η ΤΝ 'αντιλαμβάνεται' το γεγονός ότι οι ανθρωπογενείς παρεμβάσεις έχουν τόσο σημαντικές και...