Δεν παραδόθηκα στον Έρωτα Σε αυτόν που σε τρελαίνει  Που σου βυθίζει το κορμί σε κόκκινη άμμο Που σε γεμίζει με αισθήσεις μυστήρια όμορφες Δεν έχω παραδοθεί  Στον έρωτα εκείνο που σου γεμίζει μακάβριο φως τις νύχτες  Και σε σκεπάζει σαν δειλινό τα πρωινά Δεν έχω...

Ίσως αν πονούσα λιγότερο, να μπορούσα να μιλήσω για τα μαχαίρια. Ίσως αν δεν ήξερα όσα ξέρω, να μαχαίρωνα κι εγώ με την κάθε ευκαιρία. Ίσως τα μαχαίρια να φτιάχτηκαν για τα χέρια μου, για να καταφέρω να μάθω τα όρια μου. Και ίσως το αίμα της πληγής, που αναβλύζει...

Ήτανε χρόνια δύσκολα Άκουγα απ τη γιαγιά μου Ζήσανε περάσανε  Και ήταν τα δικά μου.   Ευχετήρια ψυχής  Που θελα να της δώσω Να γυρίσει πίσω ευθύς Χαλί για να της στρώσω.   Να συναντήσει έλεγε Τα Άγια Χώματά τους  Να προσκυνήσει ζήταγε Κάθε στιγμή κοντά...

Εκείνο το βράδυ  Δεν στο κρύβω, δάκρυζα στο φεγγάρι Πώς γίνεται να δακρύζω σε κάτι μακρινό;΄ Πώς γίνεται να πονάω για κάτι άπιαστο και φευγαλέο; Δάκρυζα για μένα ή για σένα; Ή και για τους δυο; Έβλεπα εμένα στο πόνο και εσένα στο σκοτάδι Μα η ψυχή πονούσε στο...

Ηλιοβασίλεμα και ξάπλωσες σ' ένα λιβάδι με κόκκινες παπαρούνες… Κουράστηκες πολύ να τρέχεις Η φλόγα της ημέρας σβήνει,  η σπίθα του κεριού τρεμοπαίζει  και εσύ βυθίζεσαι όλο και πιο πολύ στον κόσμο των σκιών… Ακούς την ανάσα σου να γροθοκοπάει τα στήθη σου  και...

Ξεδιπλώνοντας την ήρεμη ηλιαχτίδα το ουράνιο τόξο διαπερνά  τη ραχοκοκαλιά μας. Δεν απέχουμε παρά έτη φωτός  από τους συντοπίτες μας και θέλγουμε την άσχετη σχετικότητα της σχέσης μας Αιώνιο Άπειρο και εμπορική συναλλαγή Το Τρεχούμενο είμαστε εμείς εσαεί και...

Έγειρε ο ήλιος χαμηλά, φλόγες του ακούμπησαν κορφές παίρνει μαζί του μυστικά, ανθρώπων μόνων τις σιωπές ταξίδι καθημερινό σ άγνωστες πολιτείες σ αυτά που κρύβουν οι ψυχές, λυγμών οι συνοικίες   Έπεσε η νύχτα στα στενά, στους δρόμους στις πλατείες στου κόσμου...

Πάρε μου τα γραπτά μου, όλες τις δικές σου σελίδες. Θα στις δώσω και κάνε τες φόρεμα και φόρα τες. Τύλιξε την γύμνια σου με το πιο αποκαλυπτικό φόρεμα και δείξε στον κόσμο ποιά είσαι. Άλλοι θα τρομάξουν,  άλλοι θα κλάψουν, άλλοι θα σε συμπαθήσουν. Μετά ξέχνα με,...

Θαρρείς πως ξέρεις να ακούς. Να θάβεις το εγώ σου στις στάχτες του εμείς, Πώς η γενναιότητα σου δεν κοιτά ορίζοντες Πώς δεν φοβάσαι να τσαλακωθείς για να ζήσεις. Όμως ποιον ξεγελάς τις νύχτες; Σε ποιο άδυτο ψάχνεις τα κενά σου; Θέλεις να νομίζουν ότι μοιάζεις, Ενώ...

Σκοτάδι, σκοτάδι Άπλετο φως Στροβιλίζω το όνειρο, Χορεύω στο πουθενά, και στο άγνωστο Εισπνέω την νύχτα, κυνηγημένος Χτυπάω τις πόρτες του ουρανού όπου βλέπω φως Μα δεν ανοίγουνε, και κατασπαράζομαι, Από ένα θηρίο, που έτσι τρέφεται και επιβιώνει καθημερινά Και...

Όταν το λίγο σε βαραίνει, Το πολύ γίνεται αβάσταχτα ελαφρύ Σαν μπαλόνι που από το χέρι ενός παιδιού ξεφεύγει Και σαν αμέριμνο πετά πουλί   Το θέλω παράθυρο θολό Με θέα ένα ανήμπορο μπορώ Κουρασμένες λέξεις παρέα με απείθαρχες σκέψεις -αυτή είναι άραγε του...

Ανήκουμε στο φως εμείς, ακούστηκε ο ποιητής  να ψιθυρίζει, χαράζοντας πάνω στους τοίχους,  μ’ αυτόματη γραφή με τα νύχια του, μέχρι που στέρεψαν, ακαταλαβίστικους στίχους  στο σκοτάδι.   Τα ποιήματά μας  είναι γεμάτα από θεούς, συνέχισε σιγοτραγουδώντας. Αυτή...

Ακούστηκε βοή μεγάλη, ξημερώματα πρωί  “Το Σούλι πάει, οι άντρες έχουνε σφαχτεί!”  Τ΄ ακούνε οι γυναίκες και τρέχουν να κρυφτούν  Μήτε δούλες, μήτε ερωμένες του Τούρκου να γινούν. Αρπάζουν τα παιδιά τους,στο Ζάλογγο τραβούν  Ακούνε φωνές πολλές, στο διάβα να...

Το χειρότερο που μας συμβαίνει, είναι ότι συνηθίσαμε. Καθένας από μας,  ένα αποκαΐδι, που στροβιλίζεται στην ανοχή και την αλαζονεία.  Τα δέντρα ουρλιάζουν, μη μπορώντας να ακουστούν. Το νερό βουλιάζει, και οι γέφυρες με τη φύση, αποσυντίθενται, καθώς τα απόβλητα...

Φεγγάρι, άχνισε το φως σου, στη παγωμένη εικόνα.  Να στείλω ματιά ζεστή στα άστρα και το μέλλον,  να γίνει αντανάκλαση, στο τζάμι πεπρωμένο.   Σε αυτό το βουβό παράθυρο,  κουρτίνες τα βλέφαρα σου. Έδειξες ενδιαφέρον, και εγώ θα περιμένω.   Άγαλμα, με...

Στην τραμπάλα η Ανασφάλεια, βαριά κι ασήκωτη, της Γης την σφαίρα, ταρακουνάει, που ναι με μυριάδες άρματα ζωσμένη και μ’ ένα σωρό προβλήματα φορτωμένη. Παίζει  με της Γης το φόβο. Χοπ χοπ, ξανά και ξανά, την ζυγιάζει κι η Γη με τρόμο κι ανισορροπία, σαν μπαλίτσα...

Σαν κρασί μεθυστικό, μεθάς τα όνειρα μου Και κάνεις τον εύθραυστο καρπό, Που κάποιοι ονομάζουνε καρδιά, Να χτυπάει μόνο για σένα, Να δίνεις ανάσα, πνεύμα και ζωή Στον φορέα αυτού που στέκει κι αναπολεί. Αιθεροβάμων ζει, κινείται και μιλά, Αφού πλέον η καρδιά τον...

Πρόσωπα. Βλέπω πρόσωπα παντού. Πρόσωπα που δεν θα ξαναδώ ποτέ. Πρόσωπα που δεν είχα προσέξει μέχρι τώρα. Πρόσωπα, έργα δοξασμένων ζωγράφων,  με μπογιές παραμελημένης βρώμας. Πρόσωπα που μιλάνε, σκέφτονται, και χάνονται. Και σβήνονται μόλις καθαρίσω. Σε κάθε...

Θανατώνομαι. Πεθαίνω. Σαν αναμμένο σπίρτο. Λιγοστός χρόνος και τόσο έντονος, δυνατός. Σίγουρος θάνατος. Κράτα τον έρωτα και τον θάνατο, αυτό είναι η ζωή. Άρα θέλω τον έρωτα και τον θάνατο. Για αυτό έχω και τα δύο στην τσέπη μου. Τον θάνατο τον βγάζω και του μιλάω...