Της Κρήτης μας τις ομορφιές κόκκους θα τις εκάμω να γίνουν περισσότερες κι απ’ την καυτή την άμμο. Να πιάσουν, να σκορπίζονται στους πέντε τους ανέμους να διαλαλούνε τις χαρές σ’ όλους τους πικραμένους. Για κοπελιές πανέμορφες τσ’ αργαντινές να λένε που...

  Να κυνηγάς το ακατόρθωτο. Όχι. Όχι για να το πετύχεις. Αλλά για να ζεις στην εκστατική ένταση του ανέφικτου. Και άσε τις ταμπέλες για αργότερα. Να αγαπάς το απίθανο. Όχι εμμονικά. Όχι αρρωστημένα. Αλλά με λαχτάρα για τα απρόοπτα που προσφέρει κάθε ταξίδι....

Περνάει η ώρα Τόσο γρήγορα όσο να ανασάνεις Μέσα σε σμπαραλιασμένα υποσέλιδα Και φρικτά παραμορφωμένες υποσημειώσεις Στα κρυμμένα μηνύματα ετοιμοθάνατες στιγμές Τις προσπερνάς –Προσοχή μην αγγίζετε- Περνάει η ώρα Τόσο γρήγορα ο χρόνος φεύγει Όσο να πεις –εκεί...

Έφυγα νύχτα απ' τη ζωή σου σαν την κλέφτρα, σ' όλους τους όρκους που 'χα δώσει βγήκα ψεύτρα. Σε μια ανόητη στιγμή ξέφυγα απ' τα φιλιά σου Θε μου πως το 'κανα αυτό πως μπόρεσα μακρυά σου. Μια νύχτα γύρισα να νιώσω τ' άγγιγμά σου μα στο κουδουνι δεν υπήρχε τ' όνομά...

Απροσποίητοι στην άκρη του ρείθρου.   Τώρα θα πέσουν τώρα θα σηκωθούν   μια ζωή πείσμονες στις αιωρήσεις ωσάν να μην είναι στο εδώ μήτε στο εκεί   ακούγοντας πάντοτε κουβέντες του εαυτού τους.   Μια αστραπή μονάχα στο βάθος των ματιών μια...

Αυτό το περίεργο Φως που σκίζει τα σκοτάδια Και τις αραχνιασμένες κρυφές γωνιές μου Τι δύναμη που την έχει. Πηγάζει κατευθείαν από την καρδιά σου Και εκβάλλει με θαυμαστή ακρίβεια Στη δική μου καρδιά. Είναι ένα ποτάμι χωρίς παραπόταμους και ρυάκια. Ένας ποταμός που...

Λασπωμένος ο βρόχινος δρόμος της θλίψης' γνωστός. Σιωπηλή  άγνωρη σκιά ο εφιάλτης της' επισκέπτης συχνός. Η ξέφρενη  πνοή που αντικρίζει το απροσπέλαστο πενθεί. Ακόρεστη μέθη το άγγιγμα του απείρου' απουσιάζει. Ακτινοβόλα μορφή αδημονεί αρμονικά να λάμψει, στο βαθύ...

Την Άνοιξη να την λες... Από την άκρη του Μάρτη Μέχρι την άκρη του Μάη Να την μυρίζεις να την ακούς Την Άνοιξη να την λες... Μέσα απ' τις μαργαρίτες Απ' τα φτερά της πεταλούδας Από τον ήχο των φύλλων Την Άνοιξη να την λες... Στο πράσινο χορτάρι Στην γυαλιστερή...

Αμμόχωση χχ   Άνεμοι παίρνουν κι άνεμοι φέρνουν διαμελίζουν μέσα στη νύχτα τα σώματα παίρνουν τα θαύματα φέρνουν τα πράματα παίρνουν γυαλιά φέρνουν καρφιά «Μουσκοκάρφι και κανέλα να σου φτιάξω μια κοπέλα» Κι ούτε κοπέλα ούτε ζυμάρι να φτιάξουμε μόνο ο καημός...

Σαν σήμερα, στις 28 Φεβρουαρίου του 1943,  κηδεύεται ο μεγάλος ποιητής Κωστής Παλαμάς. Στην κηδεία του παραβρέθηκε πλήθος λαού. Ανάμεσά τους, ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός που τον αποχαιρέτησε με το ηχηρό του ποίημα "Παλαμάς" που είχε γράψει τα χαράματα της ίδιας...

«Τι περιμένουμε;» ρώτησες «Κάτι επόμενο» σου απάντησα Ένα ρήγμα στη σκέψη Να φανερώσει τα ανείπωτα Μια σταγόνα αίμα Να συνδράμει την καρδιά Να παλέψουν οι χτύποι ξανά Κάρφωσέ μου μια αλήθεια στο στήθος Μη φοβάσαι να πληγώσεις το ψέμα Μη φοβάσαι να πληγώσεις εμένα...

“Γυναίκα δεν αντέχω μπλιο σαν σκλάβος να δουλεύω, γι’ αυτό θα φύγω απ’ το χωριό, γάιδαρο να γυρεύω. Θα πάω εδώ, θα πάω εκεί, μα κάπου θα παντίξω τετράποδο για βοηθό, στο σπίτι να γυρίσω!” Αυτά είπεν ο Μανωλιός. Πήρε των οματιών του να φέρει το γαϊδούρι του στον...

Ράγισα πολλές φορές, και τώρα πια έχω σπάσει. Έχω διαλυθεί σε μικρά, τόσο δα κομματάκια, που προσπαθούν να επιστρέψουν «σπίτι». Μα είναι αδύνατον να κολλήσουν έτσι απλά, δίχως μια σφιχτή αγκαλιά που θα τα φέρει κοντά, χωρίς ένα χάδι που θα τα αγγίξει, ή ένα «σ’...

Όταν κλαίω, γελάει η ψυχή Τα μάτια δακρύζουν, όταν γελάω Ψάχνω λίγο αντιστρές Μέσα στο στρες που κουβαλάω. Όταν δεν μιλάω, μιλάει η ψυχή Όταν βλέπω, τα μάτια είναι κλειστά Γιατί θέλω λίγο δίκιο Μέσα στα ψεύτικα δικαιώματα. Όταν κάθομαι, φεύγει ο χρόνος Όταν...

Στη λαξευμένη λάβα στα φρύδια τα γραμμένα από θαλασσινές παραφορές λικνίζονται του Αίολου χαμόγελα Γαλαζοπράσινες πυγολαμπίδες χιμαιρικούς  θαρσύνουν έρωτες Ταξιδιώτισσα  νύμφη του Πηνειού σ’ άκακο λιάζεται δόντι καρχαρία  νωχελικά τυλίγοντας στης γύμνιας της το...

Ω θάνατοι σε δόσεις, ω έμποροι μικροί, η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει. Μόνη, ξυπόλητη σέρνει το άδειο καρότσι της στα γυμνά πεδία της ατέλειωτης σφαγής, γόνιμη σαν μαγιάτικη βροχή, ευλογημένη ως μάννα εξ ουρανού. Η Άννα Φίρλινγκ θα πληρώσει. Θα αγοράσει την ταπεινή...

-Πού να βρω φτερά, βάρος ν’ αντέξουν ιστορίες κουβαλώ αιώνων πού να βρω φτερά για να μαζέψουν συντρίμμια ανθρώπινων κυκλώνων Πού να βρω φτερά τι να γυρέψω χρυσά, ασημένια... μόνο γερά πού να βρω φτερά να μου φυτέψω ο χρόνος διαφεντεύει τα βουνά. Πού να βρω φτερά,...

Από το Τρίτο Γράμμα στη Μητέρα (1980)   Μητέρα, η Λευκωσία είναι πια ένα λυπημένο παιδάκι που του κάκου προσπαθείς να το κάνεις να χαμογελάσει. Μητέρα, οι δρόμοι μας γέμισαν αγέλαστους, αξύριστους πατέρες με μαύρα πουκάμισα, γέμισαν μαυροφορεμένα κορίτσια,...