Έρωτα όσο δειλά τα πρώτα βήματά σου τόσο αθέριευτα είναι κι ανίκητα τα χίλια κύματά σου. Ψηλά μας ανεβάζεις με κέρινα φτερά ως του ουρανού την πιο λαμπρή πλευρά. Τον ήλιο κόντρα κοιτάς κατάματα μα η χαρά σου μετρά πετάγματα αν τον πλησιάσεις πολύ κοντά αυτή η κάψα...

Χαράζει.   Τ’ όνειρό μας κατακόρυφη φλόγα.   Αρκεί ένα άλμα μια τουφεκιά ένα κροτάλισμα   να μας πετάξει αλλού   να λάμψει να κοκκινίσει το στερέωμα.   _ γράφει ο Δημήτρης Α....

Πενθώ για τις χαμένες άνοιξες του κόσμου, για τα αγχωμένα του βράδια τα ανέραστα, τα ανυπόμονα πρωινά του… για τους φλογερούς ανεκπλήρωτους έρωτες, τις άδειες από έρωτα αγκαλιές… για τις μεγάλες θάλασσες που δεν ταξιδεύτηκαν, για τους  δρόμους  των μεγαλουπόλεων...

Είναι όλο δικό σου Πρόβλημα ανύπαρκτο Η τρέλα σε περίπατο Ιδού το φταίξιμό σου. Τι πάει να πει εμπάθεια Τον κόσμο ερωτεύεσαι και απ' αυτόν μπερδεύεσαι με ψυχική αστάθεια. Όνειρο θερινής νυκτός Στην κυριολεξία. Ωμή πλεονεξία; Ο λόγος δυσλεκτικός Τι θα 'θελες να...

Γκρίζο των πολυκατοικιών Και κάγκελα γαλάζια στα μπαλκόνια, Στραμμένα άνωθεν, Τους συνειρμούς ασύνειδα χειραγωγούν Προς τ’ ομοιόχρωμο πλατύ Που ετάχθησαν να φράζουν. Σκύλοι περιωπής αυτού που μετα- Βλήθηκε σε υποψία ύπαρξης, Απ’ τον εξ ύψους ξεπεσμό Ενοικιαστών...

Τι κι αν ο εφιάλτης κολυμπά στο αίμα μας αλύπητα μας ξεσκίζει ο καιρός και λιώνουμε ως το μεδούλι   αργά ξεφυτρώνουμε σαν τον υδράργυρο όπως το σπίθισμα της λάμπας στον έρημο δρόμο   ακροβατώντας πάνω σε ίνες λεπτές διαβάζοντας φύλλα κατάξερα μέσα σε...

Το χάρισμα της αλλαγής, όλα τέμνονται αντίστροφα από το παρελθόν τής ύπαρξης στο σήμερα δεν ξέρω πώς θα αναπνεύσω σε έναν κόσμο δίχως ψυχή. Η κυρία Γκοντίβα απλά κάνει το παιδομάζωμά της και βιάζει ότι αγνό υπάρχει. Γρήγορα γυρνάω σελίδα και φωνάζω μέχρι να βγουν...

Είναι η σιωπή της χαράς που με παρασέρνει, πιο ψηλά απ’ όσο νόμιζα ποτέ ότι είμαι ικανός να φτάσω. Είναι η σιωπή της ντροπής που με προκαλεί, κι όμως το θέλω να μιλήσω μα λέξη δεν αρθρώνεται, δεν ακούγεται. Είναι η σιωπή της ενοχής που με δικάζει διαρκώς και με...

Προς αναγνώστη (3)   Και δημαγωγούς θα μας πουν και πεζολόγους θα μας πουν κι ότι χαλάμε την πιάτσα θα μας πουν οι επαΐοντες. Εσύ, όμως θα ξέρεις. Εσύ, όμως, θα πρέπει να ξέρεις. Πως πίσω από τις μονότονες καθημερινές λέξεις πίσω από τις λέξεις που...

  Δάσος πυκνό που αγκάλιασες κουρσάρους, βασιλιάδες έγινες πέτρα και φωλιά για τόπους μακρινούς, που ζεις μέσα στη θάλασσα για να ΄χεις μία μάνα και δίδαξες τη μουσική σ’ ανθρώπους ταπεινούς. Τον Λεωκράτη πότισες ζουμί του μανδραγόρα ήπιες την πόλη την παλιά...

Μα ήταν η φύση ασφυκτική, για να χωρέσει της κόρης η οσμή. Φαίνονταν τα δέντρα στριμωχτά, για να εισέλθει ο γιος μέσα στα φύλλα τα πυκνά. Δολοφόνησε μαχαίρι τον καρπό, μα δεν έσταξε ζωή. Μον έβγαλε μια κούφια θνηστική μυρωδιά. Έμεινε η μάνα μες τη γη, χωρίς να ηχεί...

  Καταμεσής του χρόνου, λίγο μακρύτερα από την ατραπό του και αποφάσισαν οι Θεοί τα υπόλοιπα, όμως έξω απόμεινε η τύχη, ωσάν παρθένα μωρά. (ή) Άρπαξαν τα νύχια της Αρπύιας όλη την ομορφιά της καλοσύνης - της ζωής. Δυο τρία κλαράκια μυρτιάς για καλημέρα στα...

Κοίτα, με σκυμμένο κεφάλι πάνε στη δουλειά, πόσο αργά βαδίζουν, δε βιάζονται να πιάσουν ζωή. Πρόχειρα καταλύματα σταβλισμού ιδεών για ένα καρβέλι ψωμί, Υπέροχα σχέδια οδηγούν στην εξορία καταδικασμένα χαμόγελα. Κοίτα πώς μας πληγώνουν οι λέξεις οι μελλοντικές. Στα...

  Θέλω να φωνάξω, να ακουστώ στα πέρατα της οικουμένης. Θέλω να ουρλιάξω να μ’ ακούσουν στα έγκατα της γης. Θέλω ν’ απλώσω τα χέρια να φτάσουν εκεί που ούτε η ματιά μου φτάνει. Θέλω να κλάψω και τα δάκρυά μου να πνίξουν όλους αυτούς που αρνούνται να δουν, ν’...

1. Η φημισμένη εταίρα, η Λαΐς η Κορινθία 2. πολλούς άνδρες ευχαρίστησε 3. οδηγώντας τους στα μυστικά μονοπάτια 4.  μιας πρωτόγνωρης ηδονής 5. Κάποιοι ξεψύχησαν μπροστά στα σκαλοπάτια της 6. οι αφελείς –νόμισαν τους είχε αγαπήσει. 7. Ήταν όμορφη, θεϊκά τα κάλλη της...

Της Κρήτης μας τις ομορφιές κόκκους θα τις εκάμω να γίνουν περισσότερες κι απ’ την καυτή την άμμο. Να πιάσουν, να σκορπίζονται στους πέντε τους ανέμους να διαλαλούνε τις χαρές σ’ όλους τους πικραμένους. Για κοπελιές πανέμορφες τσ’ αργαντινές να λένε που...

  Να κυνηγάς το ακατόρθωτο. Όχι. Όχι για να το πετύχεις. Αλλά για να ζεις στην εκστατική ένταση του ανέφικτου. Και άσε τις ταμπέλες για αργότερα. Να αγαπάς το απίθανο. Όχι εμμονικά. Όχι αρρωστημένα. Αλλά με λαχτάρα για τα απρόοπτα που προσφέρει κάθε ταξίδι....

Περνάει η ώρα Τόσο γρήγορα όσο να ανασάνεις Μέσα σε σμπαραλιασμένα υποσέλιδα Και φρικτά παραμορφωμένες υποσημειώσεις Στα κρυμμένα μηνύματα ετοιμοθάνατες στιγμές Τις προσπερνάς –Προσοχή μην αγγίζετε- Περνάει η ώρα Τόσο γρήγορα ο χρόνος φεύγει Όσο να πεις –εκεί...

Έφυγα νύχτα απ' τη ζωή σου σαν την κλέφτρα, σ' όλους τους όρκους που 'χα δώσει βγήκα ψεύτρα. Σε μια ανόητη στιγμή ξέφυγα απ' τα φιλιά σου Θε μου πως το 'κανα αυτό πως μπόρεσα μακρυά σου. Μια νύχτα γύρισα να νιώσω τ' άγγιγμά σου μα στο κουδουνι δεν υπήρχε τ' όνομά...