Αν ήμουν άγαλμααν ήμουνμια φορά θα πέθαιναπέφτοντας από το βάθρο μουή θά 'λεγαμε ποδοπάτησαν οι αιώνεςμε διέσυραν οι άτεχνοιθρύψαλα βάρβαρου πολέμουόμως άνθρωπος λένε, είμαιχωρίς σταγόνα αίμασε ηττημένους κόσμους. _γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου Το...

Ζερβά από το Σταυρό αντάμωσα με τη Μαρία. «Μάνα», της λέω «μη σπέρνεις άλλα δάκρυα άσε τον κοπετό τετέλεσται». «Πίσω από τις καλαμιές» μ' απάντησε, «πίσω από τ΄ασφοδίλια χρίζονται με αίμα κι άλλα τρύπια χέρια, στις άσημες φαβέλες τόσα στόματα πεινάνε». Έτσι ιταμός...

Η μάνα μου κάθε μέρα που νυχτώνει σπάζει μια στάμνα στην αυλή της. Μεγάλο ξόρκι στο κακό. Γέρνω και σηκώνω τις σταλαγματιές. Άλλες τις ρουφώ σα μέλι άλλες σαν άρωμα φορώ. Κάθε μέρα η μάνα μου αδειάζει κάτι από ήλιο στο σεντούκι της. Σκύβω και γυρίζω το κλειδί. Η...

Επιστρέφω τα μαλλιά μου στη θέση τους τούτος ο αέρας δε λέει να κοπάσει υφίσταται του έσω βίου εξοχές. Εξέχει η πτώση των κρύων εποχών της νυχτερινής βάρδιας το κασκέτο. Η πένα μου εξέχει -σκληρό νυστέρι- μετρά σταγόνες από οξύ στο δέρμα καρφώνει πρόκες από...

                                                                 «τη νύχτ' απόψε ανοίξανε οι έβδομοι ουρανοί και πόντισε νερό κατακλυσμός τη χτίση» Ιωάννης Γρυπάρης       Την αδερφοφάδα εκείνη ώρα που η αυγή εκύκλωνε τον ορίζοντα με τ' αγκομαχητό του...

Σπάζω την κούκλα που μου χάρισαν μικρό παιδί. Πολλά γυάλινα ερείπια στην κοιλιά της. Ισχνές λεπίδες λάμνουν στο χάος και χαράζουν με μένος τα γυμνά της κόκαλα. Ποιος κομμός συνοδοιπόρος θα απαλύνει της τραγωδίας τη βαθειά ουλή; Ποια σοφόκλεια ικεσία θα προστρέξει...

απόσπασμα από το καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2017 του ιστότοπου τοβιβλίο.net και των εκδόσεων "τοβιβλίο". Κράτα...

  Η μαμά μου έρχεται στον ύπνο μου και μου φωνάζει: «Αστίλ, Αστίλ ο Θεός μου είναι λυπημένος και η ευσεβής Μαρία με σκούρο νυφικό βαδίζει στη σκιά μου». «Ησύχασε μάνα» της λέω, «μέσα στο όνειρό μου ανασαίνεις» κι ύστερα σκούπισα τα μαύρα της λουστρίνια.  ...

          Ιούνης στα τελειώματα στο χάραμα ο Ιούλης και εσύ στη Β΄ Παθολογική. Στην κόψη του μεσοκαλόκαιρου βαρύς χειμώνας κόπιασε και γέμισε ο ήλιος μου μ’ αγκάθια. Ορθή μετρούσα τις στάλες του ορού σου, του μόχθου σου το μπράτσο σού...

Σας γράφω από το γραφείο μεταφορών και αναδόμησης με  τους ετοιμόρροπους καναπέδες και τα βαθιά τους βαθουλώματα να ταΐζουν χειμώνα κι άλλο χειμώνα.   Ψάχνω στις λίστες απογραφής με τα κρεμασμένα γράμματα. Απροσπέλαστα χαμόγελα και παίζουν δήθεν σκάκι. Ο έξυπνος...

Θα πρέπει να γέρασα πολύ με τόσο συφερτό που μ’ εμπορεύεται. Για τιμαλφή, πραμάτειες, ρετάλια ήθους και άλλα συναφή, μακρά κουβέντα στο σαλόνι. Ξεροψημένη άνοιξη μύρισε η μέντα στο μπαλκόνι. Σε ένα κοχύλι έκρυψα την ήβη μου σαν αράθυμα το άνοιξε η πλημμυρίδα, το...

(Φωτογραφία: Στράτος Γιαννόπουλος) Το σημερινό άρθρο της λογοτεχνικής δράσης «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι αφιερωμένο στην ποιήτρια Καλλιόπη Ι. Δημητροπούλου, την οποία και ευχαριστώ για την τόσο ενδιαφέρουσα  συνέντευξη της! Ας την γνωρίσουμε όμως...

Άργησε το καλοκαίρι γιε μου, έχει πολλή υγρασία στον κόσμο. Συγυρίσαμε το σπίτι. Τινάξαμε τη σκόνη από τα χαλάσματα. Πετάξαμε τα τρυπημένα ρούχα από τις σφαίρες, στρώσαμε και την κουβέρτα στο κρεβάτι -αληθινό αποτεφρωτήριο των σωμάτων- σιάξαμε και το χαλί εκεί σιμά...

Σκυφτός ο ορίζοντας το βλέμμα του ρίχνει στων ανέμων τις θάλασσες.   Μετρώ το ελάχιστο φως, της απουσίας το χάραγμα στην πλάτη του βράχου.   Θαλασσινό πουλί μονάχο στο πλέγμα του μόλου περιπατητής στ’ απόβροχο με δάκρυα που μούχρωσαν στ’ αγιάζι.  ...

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική γλώσσα, με τίτλο ``Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ, ΠΟΥ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΠΕΤΥΧΕΙ``. Η επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείτο από 5 άτομα, τα οποία δεν γνώριζαν ποια άλλα άτομα συμμετέχουν σε 1η...

Κρατώ το χέρι σου μάνα το ένα σου χέρι το άλλο το κατάπιαν τα συντρίμμια στη Ράκκα, τη Χόμς, το Κομπάνι την ώρα που μου έγνεφες κουράγιο αποχαιρετώντας τον πατέρα στο τελευταίο του της φρίκης ταξίδι. Είναι παγωμένο το χέρι σου μάνα έχει τόσο κρύο τις άστεγες νύχτες...

Το λυκαυγές φωτίζει τον εύθραυστο δρόμο του και συμπάσχει με την πτώση της κρυστάλλινης βροχής. Τείνω το χέρι μου στ' ανώφελο του χρόνου μια εξοικείωση - όσο να το κάνεις- τη χρεία του βαθιά υπηρετεί. Τινάγματα ερέβους του μέλλοντος υπαινιγμοί του άκαιρου πιστώσεις...