Νορβηγικό δάσος, του Χαρούκι Μουρακάμι: Όταν έχεις να κάνεις με πραγματικούς λογοτέχνες όπως ο Χαρούκι Μουρακάμι, το λιγότερο που κάνεις είναι να αφήσεις το έργο του να μιλήσει κι εσύ να μη πεις κουβέντα. Στην αντίθετη περίπτωση μάλλον θα είναι απλά ασέβεια να πεις...

Η αγκαλιά της μοναξιάς, της Τερίνας Μαλιώτη. Μάλιστα. Και τώρα ερχόμαστε στα δύσκολα. Στα πολύ όμως δύσκολα. Τυχαία είχα δει αυτό το βιβλίο στα ράφια του βιβλιοπωλείου πριν 4 χρόνια. Δεν είχα ακούσει τίποτα για την ιστορία του, τίποτα για τη συγγραφέα του και δεν...

“Ο διάβολος τραγουδούσε τα μπλουζ”, της Λίλλυς Σπαντιδάκη: Κι ήρθε η ώρα λοιπόν να γνωρίσω κι εγώ συγγραφικά τη Λίλλυ Σπαντιδάκη. Παρόλο που ήταν ήδη γνωστή στο χώρο με το προηγούμενο βιβλίο της, το “Χωρίς Σκηνή”, οι δρόμοι μας έμελλε να διασταυρωθούν με τη Ζόλα,...

Το βιβλίο "Η πρώτη φλέβα" του Γιάννη Μακριδάκη είναι η τρανή απόδειξη ότι κάποια βιβλία δε διαβάζονται, 'τρώγονται', για να μη πω ότι καταπίνονται αμάσητα. Έτσι την έπαθα κι εγώ με το τελευταίο βιβλίο του Γιάννη Μακριδάκη το οποίο μέσα στις 125 σελίδες του χωράει...

Για τον Χρήστο Χωμενίδη και να θες να μη πεις πολλά, λες. Αυτό είναι αναμφισβήτητο! Όπως κι ο ίδιος άλλωστε είναι λαλίστατος μέσα από τα γραπτά του και δεν σε αφήνει να πάρεις ανάσα από τον καταιγισμό πληροφοριών και γεγονότων που βρίθουν στα βιβλία του, έτσι δε...

«Η κυρία θάνατος»: Μαύρο εξώφυλλο, μαύρος κι ο τίτλος, ακόμη πιο μαύρη η υπόθεση του οπισθόφυλλου, όλα μα όλα προϊδεάζουν για ένα πραγματικά total in black βιβλίο. Κι έτσι είναι πραγματικά. Είναι από τις ιστορίες που νομίζω δε θα ξεχάσω ποτέ, όχι τόσο για την...

«Ο ύπνος των αγαλμάτων», του Νίκου Διακογιάννη: Από μόνο του αυτό το βιβλίο είναι ένα ολόκληρο κεφάλαιο. Για μένα έχει ξεχωριστή θέση στη καρδιά μου αφού με αυτό αφενός γνώρισα τον Νίκο Διακογιάννη κι ένα ακόμη συγγραφικό ταλέντο προστέθηκε στα ήδη αγαπημένα μου...

«Αλέξ»: Περίεργο βιβλίο. Αυτό νομίζω τα λέει όλα. Μέχρι πριν το τέλος ειδικά είχα πει ότι δεν ήμουν σίγουρη αν θα μου άρεσε τελικά ή όχι γιατί μέχρι τότε είχαν συμβεί πραγματικά τα πάντα. Ωστόσο, επειδή το τέλος με αποζημίωσε δηλώνω περίτρανα ότι ναι, μου άρεσε το...

Κανονικά έπρεπε να γραφτούν σελίδες επί των σελίδων για τον αγαπημένο Αλέξη Σταμάτη καθώς το συγγραφικό του ταλέντο του είναι αναμφισβήτητο και ανεξάντλητο. Είναι από τους λίγους συγγραφείς που, και 1000 βιβλία ακόμη να βγάλει, τον διαβεβαιώνω ότι θα τα αγοράσω ένα...

Νομίζω ότι είναι μακράν από τα βιβλία που δε τα ξεχνάς ποτέ. Και κατά ένα περίεργο τρόπο δε τα ξεχνάς όχι για την πλοκή ή την ξεχωριστή γραφή τους αλλά για την εξαιρετική ατμόσφαιρα που έχουν δημιουργήσει και φυσικά για τους χαρακτήρες που έχουν πλάσει. Πόσο μάλλον...

Πάνε πάνω από τρία χρόνια που έχω διαβάσει το συγκεκριμένο βιβλίο αλλά μου έχει αφήσει μια τόσο γλυκιά και τρυφερή αίσθηση που έχει γίνει αναμφίβολα από τα αγαπημένα μου και δε θα το ξεχάσω ποτέ. Η ιστορία που έχει να πει ίσως σε κάποιους να μη φανεί πρωτότυπη ή...

Τη Γιώτα Παπαδημακοπούλου τη γνώρισα πρώτα διαδικτυακά και στη συνέχεια συγγραφικά. Μέσα από το blog της ‘’Το μεγαλείο των τεχνών’’ βρήκα έναν άνθρωπο που έγραφε κριτικές για ταινίες και βιβλία σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που θα τις χαρακτήριζα κι εγώ. Έτσι μου έγινε...

Κανονικά θα έπρεπε αυτή η κριτική να χαρακτηρίζει τα άπαντα του Πέτρου Μάρκαρη όμως θα γίνω πιο συγκεκριμένη και θα κρίνω μόνο την πολύ αγαπημένη μου «Άμυνα Ζώνης» η οποία είναι στη κορυφή της προτίμησης μου μαζί με το εξίσου εξαιρετικό «Νυχτερινό δελτίο» καθώς...

Θα ξεκινήσω αυτή τη κριτική με μια προσωπική δήλωση. Η ερωτική λογοτεχνία που περιλαμβάνει από τις ‘’Πενήντα αποχρώσεις του γκρι’’ μέχρι και το πιο ευτελές προσφάτως νεοπαρουσίαστο ανάγνωσμα που παρουσιάζει μια σχέση λίγο σαδισμού και λίγο συναισθήματος μεταξύ ενός...

Αν θα μπορούσα με μια λέξη να χαρακτηρίσω γενικά το έργο του Πασχάλη Πράντζιου θα ήταν: μοναδικός! Αυτό νομίζω ότι τον χαρακτηρίζει απόλυτα καθώς η γραφή του, οι ιστορίες του ακόμη και οι τίτλοι των βιβλίων του είναι απλά μοναδικοί. Από τους ελάχιστους σύγχρονους...