Είναι απόψε μια βραδιά σαν άρωμα του Μάη! Να… ένα αστέρι πέφτει… πέφτει χαμηλά! Μες στην  καρδιά μου χάνεται χίλια κομμάτια σπάει! Είχα στα χείλη μου μια τόση δα ευχή, μα ‘κείνη ξέφυγε σ’ άγνωστο μονοπάτι, η νοσταλγία μου θαρρείς απόψε πως μυρίζει γιασεμί, παντού...

Θαρρείς πως θέριεψε σαν εφιάλτης το κακό… μεθοδευμένη η καθυπόταξη του ανθρώπου!!! Δρόμος ανοίγεται που οδεύει πια στον εξευτελισμό… ψάχνει πατρίδα η ψυχή... μα αρκείται στο Όπου!!! Όπου μπορεί να γύρει ένα κορμί να ξαποστάσει! Όπου τα όνειρα δεν θα ‘ναι πια...

Ευλογημένη αντιστέκεσαι χειμώνες, ζωή γεννάς μήτρα εσύ τόσους αιώνες, Κάτω απ’ το χιόνι η επανάσταση θα αρχίσει χρώμα και φως, μόλις φανείς θα πλημμυρίσει.   Δεν ψάχνεις γι’ άρματα ντουφέκια ούτε τύχη, χαμογελάς σαν ήλιος πάνω σε περβάζι. Η επανάσταση και...

Έτρεχε μέσα στη νύχτα, άλλαζε δρόμους, έμπαινε σε παράδρομους και στενά χωρίς να ξέρει που πηγαίνει… δίχως προορισμό! Έτρεχε με το κορμί λουσμένο από τον ιδρώτα που έτρεχε κι αυτός χαράζοντας πορείες πάνω στο δέρμα του. Τι είχε συμβεί…; Από ποιον έτρεχε να...

Είσαι η λέξη που στα χείλη μου σαν αγιασμός  σταλάζει!!! Ήλιος ζεστός  γλυκά που  πάντα μ’ αγκαλιάζει. Κάθε μου βάσανο κάθε μου ανησυχία με μια κουβέντα σου γλυκιά …  γαλήνη κι ησυχία!!!   Στην μήτρα σου μ’ ανάστησες  αδύναμο κλαράκι μανούλα λέξεις μου έμαθες…...

Στην άκρη του γιαλού θα ‘μαι κι εγώ σαν θα περνούν του ανέμου τα καράβια και με ένα βότσαλο το κύμα θα ακουμπώ για να σου στέλνω σήματα, φιλιά και χάδια! -----*----- Κι όταν ο αέρας θα φυσά τρέλα και θα ν’ τα βράχια άδεια απ’ ανεμώνες εγώ θα είμαι εκεί και θα μιλώ...

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ του Πανελλήνιου Διαγωνισμού Ποίησης στην Ελληνική γλώσσα, με τίτλο ``Η ΑΝΟΙΞΗ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΟΝΟΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΤΗΣ, ΠΟΥ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΧΕΙ ΠΕΤΥΧΕΙ``. Η επιτροπή του διαγωνισμού αποτελείτο από 5 άτομα, τα οποία δεν γνώριζαν ποια άλλα άτομα συμμετέχουν σε 1η...

Είκοσι ολόκληρα χρόνια την περίμενε αυτή τη στιγμή. Ούτε στα πιο τρελά της όνειρα, ούτε στα πιο τολμηρά ταξίδια της φαντασίας της, δεν είχε το σενάριό τους αυτή την έκβαση. Είκοσι ολόκληρα χρόνια είχαν περάσει από τότε που η ίδια επέλεξε να τους εγκαταλείψει για να...

Ο διαπεραστικός ήχος που κάλυψε το κτίριο κι έμοιαζε με σειρήνα, δεν κατάφερε να την ξυπνήσει ούτε και σήμερα. Και δεν κατάφερε, όχι γιατί δεν ήταν δυνατός ή δεν είχε τα κατάλληλα χαρακτηριστικά που έσπαγε την ησυχία στα δύο. Ήταν που η Χαρούλα ήτανε πάντα ξυπνητή....

Να ‘τανε πάλι χάραμα Κει που η νύχτα με τη μέρα ανταμώνει γνώριμο να ‘φερνε άρωμα που ο αγέρας θα σκορπά σαν δυναμώνει! Στη γη βροχή να πέφτουνε μικρές φωτιές του ουρανού τα αστέρια βότσαλα σκόρπια κύματα… και αναμνήσεις να μου βρέχουνε τα χέρια! Που να ‘χουν χρώμα...

Περνούσαν με τα πόδια το ποτάμι, ο κόσμος καταποδιαστός σαν να ‘τανε κοπάδι από πρόβατα. Είχανε αφήσει πίσω τους αγάπες, θρησκεία και πατρίδα και έψαχναν ανάμεσα από βουνά, πεδιάδες, ποταμούς και θάλασσες, μια στάλα Ελπίδα! Τόση, όσο ένα δάκρυ! Εκείνη μικρούλα,...

Με το που έφτασε στο νησί, την είδε στην άκρη της προκυμαίας να κοιτά το πλήθος και να ψάχνει ανάμεσα του όλο απόγνωση. Του έκανε μεγάλη εντύπωση η αγωνία που διέκρινε το βλέμμα της. Οι μέρες που ακολούθησαν όμως ήταν γεμάτες από επισκέψεις με τη γιαγιά του στους...