Η θλίψη νίκησε τα καλοκαίρια και ρίζωσε στα κοκκινόχρωμα τα δειλινά Στις αυλές οι τριανταφυλλιές ξέχασαν τα τραγούδια τους Κι οι πυγολαμπίδες χάθηκαν μέσα στα μάτια της παγωμένης νύχτας Ξεράθηκαν οι λεμονιές στα περιβόλια Κι οι μνήμες κρύφτηκαν κάτω από τους...

Σταμάτησαν οι άνθρωποι να κοιτούν τον ουρανό. Σαν άχθος ακατάβλητο έγιναν: τ’ αστέρια, η  φωνή του φεγγαριού, του σύμπαντος η ανάσα. Τη θέση των άστρων πήρανε: οι ψηφιακές εικόνες. Απλώνονται γρήγορα σε πλαστικές ξαπλώστρες κι άνευρα κρεβάτια (νυχθημερόν)....

Απ’ τα θεωρεία των χυδαίων ανακοινώσεις μεγαφώνων λιγοστεύουν τη ζωή. Οι ταχυδακτυλουργοί της ευτυχίας κρεμούν στους τοίχους των επιθυμιών τις ρόδες της λαγνείας, σχετικά γρήγορα και αποφασιστικά. Περιμένουν το άναμμα των πόθων. Δίπλα τους, οι ληστές της χαράς...

( ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΕΜΠΩ ) Ο ποιητής βγαίνει απ’ την έρημο. Στα χέρια του κρατά πιθάρια, για να βάλει τα κρανία των υποκριτών. Κορόιδευαν τους ευτυχισμένους τις νύχτες των Κρυστάλλων. Περίμεναν τον ποιητή, κάνοντας περιφορά τον θάνατο, γύρω από ξερά πηγάδια. Εκεί -από...

Μόνος  περπατώ στο μονοπάτι της αλήθειας. Τ’ αγκάθια -γύρω μου-  καρφώνουν τον Ήλιο που κρατούσα σαν φυλακτό. Γρήγορα  οι βροχοποιοί εξορίστηκαν απ’ τους βαρβάρους. Έμεινε ορφανό το μέλλον μας, ξερό, δίχως νερό κι αγάπη. Ανηφορικός ο δρόμος της αρετής κι η θλίψη...

Ο έρωτας μια χώρα γεμάτη ναούς, μνήμες κι Ήλιο. Και μέσα της - βαθιά - οι γενναίοι σκίζουν τα σωθικά της. Στα χέρια τους το αίμα της κρατούν. Θυσία το προσφέρουν στο φως, για τα βράδια εκείνα που τ' άστρα γεννούν τις μεγάλες οπτασίες. Κι αυτές σαν μουσική, απ' τα...

Τώρα που κοντεύω τα πενήντα, δεν είναι η ώρα για δακρύβρεχτους απολογισμούς, επί προσωπικού. Χρειάζεται να μιλήσω και για πράγματα που έχουν «γενικά απολογιστικό» χαρακτήρα. Δηλαδή, καλό είναι να λες τι συμβαίνει γύρω σου, αλλά είναι - δυνατά - αποδεκτό να λες τι...

Ω! Ανθρωπότητα στόμωσες και μια ευθεία γραμμή έγινες… Ευθείες γραμμές γεννάς ( συνεχώς ) που θάνατο σημαίνουν… Πλήθος ανθρώπων πάνω τους κρέμεται κάνοντας όνειρα που έχουν κάποιον στόχο: σιγουριά και τακτοποίηση… Γέμισε το σύμπαν χαρωπές υπάρξεις με ευθείες...

Πιστεύω στην ομορφιά, όπως χαράζει πρόσωπα και τόπους Οι ρυτίδες της σιμά στα εικονίσματα οργώνουν τα χωράφια της αλήθειας Πιστεύω στους απερχόμενους Αυτούς που σηκώνουν γενναία τον Σταυρό τους εκείνη τη δύσκολη στιγμή αγγίζοντας την αλήθεια, ξέχωρα από αριθμούς...

Γράψε Γι' αυτούς που βρώμισαν με τις ψευτιές τους τον κόσμο Γράψε Για το σύμπαν που γέμισε εύκολους εραστές και φτηνοεπαναστάτες Γράψε Για τους γιους της φωτιάς που ο Ήλιος κυλά στις φλέβες τους Έχουν τον Χριστό στα στήθη τους όπως τα παιδιά Γράψε Για ό,τι αγαπάς...

ΕΚΤΕΛΕΣΗ Από χρόνια τα καπέλα των νεκρών στόλιζαν τους τοίχους των σπιτιών Με τέτοιες εικόνες προχωρούσε η ζωή Με τις μνήμες καρφωμένες στις πέτρες για να μην χαθούν όπως οι παλιές φωτογραφίες Οι νεκροί εξαφανισμένοι δίχως όνομα και ετυμηγορία Ασήμαντοι εχθροί της...

ΤΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ Η άνοιξη απλώνεται στο δειλινό Και πάνω στα φωτισμένα βουνά στέκεται η μυστική μας ιστορία Ναι ! Από αιώνες σκαρφαλωμένη στα κάστρα του Ήλιου σαν να περίμενε τις λέξεις μας υπομονετικά Ω ! Αγάπη Δεν έχουν σκοτάδι -πια- οι λέξεις μας Πιαστήκανε...