Οι θόρυβοι τού δρόμου: η “μουσική” του
Δεν ξέρω τι λέτε εσείς, μα σε εμένα οι θόρυβοι του δρόμου, μεγάλοι ή μικροί, στην όποια ώρα της μέρας ή της νύχτας μου, μού κρατούν μιαν ιδιότυπη συντροφιά. Ακόμη και αυτός του απορριμματοφόρου του…
Αρχική › Δημιουργοί › Μ › Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Δημιουργός
Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Σελίδα 3
Σελίδα 3 από 10
λόγος του ’18
Το 2018 ήταν μια λογοτεχνικά εξόχως δημιουργική χρονιά για τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net. Πάρα πολλοί πεζογράφοι και ποιητές δημοσίευσαν τις δημιουργίες τους στην ιστοσελίδα κι άφησαν τις λέξεις και…
Μπουρίνι
Βροντές, αστραπές ριπές ανέμου που έσφαζαν… Χειμώνας, όχι απλά βαρύς, αλλά ασήκωτος ακόμη και με βίντσι! Το νόημα των κλιματικών αλλαγών, μόνον σε κανένα παραμύθι της γιαγιάς που αναβαθμιζόταν σε…
Ουτοπία
Έπεσε να κοιμηθεί στρώνοντας κάτω μια χιλιοφθαρμένη κουβέρτα, μα νιώθοντας τυχερός που βρήκε αυτό το έρκερ του σπιτιού να απαγκιάσει, που του προφύλαγε τουλάχιστον τις πλάτες.
Δέκα ολόφρεσκες πάστες Σεράνο
Καθώς καθόταν και έγραφε αγκαλιά με τον θερμοπομπό που ξεπάγωνε αργά, μα ικανοποιητικά, τα παγωμένα της άκρα, σαν να πήρε το μάτι της μια αδιόρατη σκιά να διασχίζει απ’ άκρου εις άκρον, το μεγάλο…
Ο Χιόνης
Χειμώνας, αδυσώπητο το κρύο και το χιόνι ένα μέτρο και βάλε ύψος στο πεζοδρόμιο. Οι δρόμοι χιονοδρομικές πίστες και αδύνατον να τους διαβείς, ενώ το ίδιο συνέβαινε και με τα τροχοφόρα.
Η Μαρία με τα κίτρινα
Την κίτρινη ζακέτα της δεν έλεγε να την αποχωριστεί, ακόμη και όταν άρχιζαν οι ζεστές ημέρες του καλοκαιριού. Να υπήρχε, λέει, κάποιος μαγικός τρόπος και με έναν αυτόματο μηχανισμό που θα 'ταν…
Η ελιά
Μεγάλη παρηγοριά φίλε μου το γράψιμο. Σου κρατάει απίστευτη συντροφιά. Έτσι και γράψεις στο χαρτί - ή όπου αλλού δεν έχει σημασία- αυτά που σου βαραίνουν το μυαλό και την καρδιά, πάει περίπατο η…
Κάθε απόγευμα στις 5μ.μ.
Τα βήματά της την οδήγησαν στο παλιό σπίτι της γιαγιάς της που όλοι τους το διατηρούσαν σε μια κατάσταση, ως εάν εκείνη να μην έχει «φύγει», εδώ και καιρό.
Εγγαστριμυθία
Πόσες ημέρες να έχουν περάσει που η Θεανώ δεν έχει ανταλλάξει δυο ανθρώπινες λέξεις με συνάνθρωπό της; Μια εβδομάδα, δυο;
Η σταγόνα
Δεμένος χειροπόδαρα πάνω στο χωρίς στρώμα σιδερένιο κρεβάτι, και ακριβώς πάνω από το κεφάλι του κρεμασμένο, ένα βρυσάκι σαν εκείνο του παλιού καιρού που είχαμε στους νιπτήρες μας, όχι σαν υπό απειλή…
Η βέργα
Φέρνω στη μνήμη μου τα πρώτα μαθητικά χρόνια και σταματώ με απορία και ερωτηματικά για το είδος της τιμωρίας που μηχανεύονταν ορισμένοι δάσκαλοι (όχι όλοι ευτυχώς), για να τιμωρήσουν τον άτακτο…
Το ρετιρέ
Ρυθμικός ο κτύπος, σαν τη σταγόνα που τρέχει από βρύση όχι καλά ασφαλισμένη, τακ τακ τακ… Μόνον που δεν επρόκειτο για νερό, μα για αίμα που έσταζε από το πρεβάζι της μπαλκονόπορτας του σαλονιού που…
Μανιταρόπιτα
Το μίσος, το αβυσσαλέο μίσος που έτρεφε η κυρά Σμαρώ για τον πρώην γαμπρό της το Δημητρό, ήταν γνωστό τοις πάσι. Δεν ήταν κάτι που η ίδια προσπαθούσε να κρύψει. Κάθε άλλο. Το διατυμπάνιζε σε όλους…
Ο δικηγόρος
Η Λένα βάδιζε στον πεζόδρομο της Βουκουρεστίου, χωρίς να έχει συναίσθηση του πού βρισκόταν, έτσι καθώς ήταν χαμένη και βυθισμένη στις απελπισμένες της σκέψεις.
Η αποθάρρυνση
Θα έχετε παρατηρήσει βέβαια ότι όταν είσαι σε φάση έμπνευσης κι αρχίζεις να γράφεις, είναι είτε γιατί είσαι ευτυχισμένος είτε δυστυχισμένος. Σε μια μέση κατάσταση η έμπνευση απούσα.
Βικτωρίες
Θεέ Μεγαλοδύναμε, τι κρύο είν' αυτό; Η επιτομή της παγωνιάς που τύφλα να' χει ο καταψύκτης του καινούργιου ψυγείου. Και δεν είναι που σου παγώνει το κορμί, μα σου κάνει παγάκια την ψυχή. Δεν λέω το…
